ร่างกายของเรานี้ประกอบด้วยธาตุสี่ที่ไม่บริสุทธิ์จึงเสื่อมสลายตลอดเวลา ทำให้ต้องหา ธาตุสี่จากภายนอกมาเติมเข้าไปอยู่เรื่อย ๆ ไม่มีสิ้นสุด ดังที่เราต้องประกอบกรรมต่าง ๆ เพื่อการเติมธาตุสี่ แต่กายนั้นก็ทำกรรมตามที่ใจของเราเป็นตัวสั่งการ ส่วนของใจทำหน้าที่รู้และคิด ส่วนของกายพูดและทำ
หลวงพ่อเจ้าคะ ที่ผ่านมาลูกก็นั่งสมาธิบ้างค่ะ แต่พอมาเป็นธรรมทายาทหญิงลูกได้นั่งมากขึ้น และรู้ว่าการเข้าถึงพระธรรมกายนั้นสำคัญที่สุดในชีวิต ลูกจึงขยันนั่งสมาธิทุกวันเลยค่ะ แล้วตั้งแต่ตื่นนอนลูกก็จะรวมใจไว้ที่กลางท้องตรึกองค์พระแก้วใสพร้อมกับภาวนาสัมมาอะระหังด้วย
หลวงพ่อครับ...แม้หมู่บ้านโดยรอบแถบๆนี้ค่อยๆแปรเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอื่นกันหมด แต่...ชาวพุทธในหมู่บ้านของผม ยังคงยึดมั่นในพระพุทธศาสนา เพราะไม่มีใครอยากจะเอาใจออกห่างจากสิ่งที่บรรพบุรุษได้สร้างให้ไว้ คือ เจดีย์เนินดินองค์นี้
1.ผมชื่อ สามเณรสิริวุฒิ วอขวา หรือ สิงโต อายุ 8 ขวบ 2.ผมชื่อ สามเณรดานิช เสรีรักษ์ ชื่อเล่นตะวัน ครับ 3.ผมชื่อ สามเณรชัฐรา หมันเทศมัน หรือ เอิต
บทความดีๆ จากสมาชิก : ชีวิตเรานับถ้อยหลังไปทุกวัน เราขยันหมั่นเพียรนั่งสมาธิ
ขณะนี้ มีผู้มีบุญแมนแมนต่างแดน จาก 9 ประเทศ ได้บินลัดฟ้าข้ามมหาสมุทร มุ่งตรงมายังวัดพระธรรมกายประเทศไทย เปิดใจกว้างมาศึกษาคำสอนอันบริสุทธิ์ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ค้นหาสันติสุขและความจริงของชีวิตด้วยการเลือกที่จะบวชเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา และวันนี้ก็มีตัวแทนเขียนความในใจมาแบ่งปันให้นักเรียนได้ฟังกันจ้า
ตอนที่ผมอายุ 13 ปีผมได้บวชเป็นสามเณรที่วัดในเมืองมอญบ้านผม ผมก็ตั้งใจว่าจะบวชไม่สึก แต่ตอนนั้นบวชได้แค่ 13 วัน ก็จำเป็นต้องลาสิกขาเพราะต้องออกไปทำงานช่วยทางบ้านปลดหนี้ แต่ก่อนที่จะลาจากผ้าเหลืองผมก็ตั้งความปรารถนาเอาไว้ว่าถ้าอายุครบ 20 ปีเมื่อไหร่ผมจะบวชเป็นพระทันทีเลยเพราะนั่นเป็นความใฝ่ฝันที่ผมต้องตามหาครับ แล้วผมก็มาทำงานอยู่ที่ภูเก็ตครับพออายุ ครบ 20 ปี ผมก็กลับไปบ้านเกิดหาโยมแม่ บอกท่านว่า “ผมอยากบวช”
หลวงพ่อครับ ก่อนหน้านี้โยมแม่ท่านอยากให้ผมบวชแต่ผมก็ผลัดไปเรื่อยๆ จนช่วงหนึ่งของชีวิต ผมมีปัญหาส่วนตัว รู้สึกชีวิตมันแย่แบบไม่เคยเป็นมาก่อน ผมอยากทำอะไรสักอย่างที่จะชดเชยเพื่อลบล้างปัญหา เลยคิดว่าต้องบวชครับ พอตัดสินใจว่าจะบวช โยมแม่ก็บอกให้ไปบวชที่วัดพระธรรมกายทั้งๆที่ท่านก็ไม่เคยมานะครับ แต่ตอนหลังโยมแม่ไปฟังคนอื่นมา เขาพูดกันว่า “วัดนี้ ไม่รู้เขาทำอะไรยังไงกันนะ คนมาบวชแล้วไม่ยอมสึก” โยมแม่ก็เลยเปลี่ยนใจไม่อยากให้ผมบวชที่นี่ครับ
ผมรู้จักวัดพระธรรมกายตอนเรียนอยู่ปี 1 คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยราชมงคลธัญญบุรี เพราะพี่อู๊ดประธานชมรมพุทธมาชวนไปค่ายที่ระยอง มีค่าใช้จ่ายแค่ร้อยเดียว ผมเลยตัดสินใจไปกับเขาเพราะจะไปเล่นน้ำทะเลครับ
ความปลื้มจากใจกองพันเนื้อนาบุญ ตอน...ยิ่งก้าวยิ่งสว่างยิ่งทำให้หนักแน่นในการบวช
