ชนเหล่าใด จักสำรวมจิต ที่ท่องไปในที่ไกลๆ เที่ยวไปดวงเดียว ไม่มีสรีระ มีถ้ำเป็นที่อาศัย ชนเหล่านั้น จะพ้นจากเครื่องผูกแห่งมาร
ชนเหล่าใดในศาสนานี้ละกามราคะอนุสัย คือภวราคะ และโมหะได้ขาด ชนเหล่านั้น ย่อมไม่ต้องนอนในครรภ์ คือเกิดอีก เพราะถึงนิพพานดับทุกข์เย็นสนิทดีแล้ว
วันนี้นักข่าวบุญสว่าง มีเรื่องปลื้มๆ จากโครงการบรรพชาสามเณร ต้นแบบสู่ AEC ของศูนย์อบรม กัลยาณมิตรแก้วระนอง มาฝากค่ะ ซึ่งทีมงานที่จัดเดินธุดงค์ครั้งนี้ เป็นทีมเดียวกันกับที่เคยจัดเดินธุดงค์สามเณรไปที่ วัดหนองงูเหลือม จ.ปราจีนบุรี เมื่อประมาณ 2 ปีก่อน รุ่นกำแพงโบสถ์สีชมพูค่ะ
ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ เมื่อข้าพระองค์ถวายทานอยู่ตลอด ๗ วัน เข้าไปตั้งเมตตากายกรรม เมตตาวจีกรรม เมตตามโนกรรมอันใด ด้วยกรรมอันนี้ ข้าพระองค์ไม่ปรารถนาสมบัติอย่างอื่น ไม่ได้ปรารถนาสมบัติของท้าวสักกะจอมเทพ มารสมบัติ และพรหมสมบัติ ก็กรรมของข้าพระองค์นี้ จงเป็นไปเพื่อความเป็นเลิศแห่งภิกษุทั้งหลาย ผู้ทรงธุดงค์คุณ ๑๓ ด้วยเถิด
มนต์ทั้งหลาย มีการไม่ท่องบ่นเป็นมลทิน เรือนมีความไม่หมั่นเป็นมลทิน ความเกียจคร้านเป็นมลทินของผิวพรรณ ความประมาทเป็นมลทินของผู้รักษา
จากอาคารประวัติศาสตร์ที่มีอายุยาวนานถึง 101 ปี แต่ยังคงมีสภาพการใช้งานที่สมบูรณ์และคลาสสิคระดับโรงแรม 5 ดาว สู่การพัฒนาเป็นพุทธสถานเพื่อการเข้าถึงธรรม ตัวอาคารตั้งเด่นเป็นสง่าพายกใจให้สูงส่ง อยู่บนเนินเขาอันไม่งดซึ่งความงามและไม่ยั้งซึ่งความสวยเขียวขจี ช่วยนำพายกใจผู้มาเยือนให้ว่ายสู่ฝั่งแห่งความสงบด้วยความสูงจากระดับน้ำทะเล 961 เมตร เมื่อมองไปรอบทิศก็จะได้สัมผัสกับเสียงมิ่งมิตรสรรพสัตว์สร้างฟิลลิ่งเข้าถึงความสมบูรณ์ของธรรมชาติ
บรรดาสัตว์ผู้มีอัตภาพ(ใหญ่) อสุรินทราหูเป็นเลิศ บรรดาบุคคลผู้บริโภคกาม พระเจ้ามันธาตุราชเป็นเลิศ บรรดาผู้ยิ่งใหญ่ มารเป็นเลิศ พระพุทธเจ้าผู้รุ่งเรืองด้วยฤทธิ์ อันชาวโลกกล่าวว่า เป็นเลิศในโลก พร้อมทั้งเทวดาและมนุษย์ทั่วทั้งภูมิเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ ทั้งในเบื้องสูง ท่ามกลาง และเบื้องล่าง
งานนี้นอกจากเด็กดี V-Star จากโรงเรียนโสตศึกษา จะได้บุญใหญ่ไปเต็มๆ แล้ว ยังถือเป็นการพิสูจน์ความกล้า เอาชนะความกลัวให้คนทั้งโลกได้เห็นว่า เด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน ถ้าตั้งใจจริงๆ ก็สามารถพูดได้กันทุกคน
ถึงหากจะให้แผ่นดินทั้งหมด แก่คนอกตัญญู ผู้คอยมองหาช่องอยู่เป็นนิตย์ ก็ไม่ทำให้เขาพอใจได้
ดูก่อนเธอผู้เห็นภัยในวัฏสงสารทั้งหลาย เมื่อเธอได้มีการพบปะกันในระหว่างสองรูปแล้ว สิ่งที่เธอควรประพฤติต่อกันมีอยู่สองสถานคือ ควรกล่าววาจาที่เกี่ยวกับธรรมะอย่างหนึ่ง และเมื่อไม่มีอะไรต้องกล่าวเธอพึงเป็นผู้นิ่งเสีย
