หลวงพ่อครับ ตอนนี้ผมรู้แล้วครับว่า ทำไมจึงต้องมาเดินธุดงค์ ทำไมต้องมาทำภารกิจพิเศษ และผมก็เห็นแล้วครับว่า กิจกรรมของหลวงพ่อทุกกิจกรรมมันซูดหยอดจังหู้ครับ อยากให้ผู้ชายแมนๆ ทั่วประเทศได้มาลองพิสูจน์ด้วยตนเองว่าชีวิตของพระนั้นหรอยแค่ไหน
สำหรับงานประวัติศาสตร์ครั้งแรกที่เกิดขึ้น คือ งานทอดกฐินคุณยาย 100 ปี เมื่อวันอาทิตย์ที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ.2552 นับเป็นพิธีทอดกฐินครั้งแรกบนแผ่นดินออสเตรเลียตะวันตก และปรากฏว่ามีผู้เข้าร่วมงานถึง 200 คน ไม่เพียงแค่ชาวออสเตรเลียและชาวไทยที่สนใจ แต่ยังมีผู้คนจากประเทศอื่นๆ ทั้งอังกฤษ นิวซีแลนด์ อิหร่าน เวียดนามและลาวด้วย
สักพักพอใจผมเริ่มนิ่งๆแล้ว ผมก็เห็นดวงไฟสีขาวมีแสงลูกกลมๆอยู่ข้างหน้าที่จมูกข้างขวาครับ แล้วมันก็ไหลลื่นมาตรงระหว่างคิ้ว แล้วก็เคลื่อนเข้าไปข้างตรงกลางศีรษะ แล้วก็เลื่อนไหลลงมาที่กลางท้อง แล้วก็เปลี่ยนเป็นองค์พระสีทองสว่างไสวครับ ในกลางองค์พระก็มีดวงแก้วใส ในกลางดวงแก้วก็มีองค์พระนั่งอยู่ข้างในอีก
หลังเสร็จสิ้นการอุปสมบท 100 วัด ภายใน 3 วัน ขณะนี้เราได้ทหารแห่งกองทัพธรรมถึงหมื่นกว่ารูป กลับมาประจำการสู่สมรภูมิเรียบร้อยแล้ว และกองพล 7000 ตำบลทุกรูป ก็พร้อมที่จะฝึกฝนอบรมตนเอง เรียนรู้ชีวิตใหม่ในเพศสมณะ และมีเวลาในการประพฤติปฏิบัติธรรมมากขึ้น
โดยเฉพาะเรื่องการรักษาความสะอาด กระผมก็ได้น้อมนำคำสอนจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสองและคุณยายอาจารย์ มาถ่ายทอดวิธีการและอธิบายถึงคุณค่าและประโยชน์ที่จะเกิดขึ้น ให้กับคุณครูและนักเรียนโรงเรียนเทนาวาตูรับฟังดังนี้ครับ
กรมส่งเสริมการส่งออก กระทรวงพาณิชย์ จัดงานพุทธอาณาจักรแห่งทิเบตเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในวันเฉลิมพระชนมพรรษา 5 ธันวาคม 2551
ถึงแม้คุณพ่อบ้านจะทราบว่า ตนเองจะต้องเข้าร่วมกิจกรรมงานบวชของลูกๆ ก็ยังทำใจกับการโกนหัวของลูกๆไม่ได้ ขณะที่เดินประทักษิณ คุณพ่อบ้านก็บ่นเบาๆกับตัวลูกว่า “ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วนะคุณ” ตัวลูกยิ้มไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ความนิ่งสงบทำให้เขาสงบไปด้วย
ความสำเร็จที่เกิดขึ้นในวันนี้ ล้วนเกิดจากความร่วมมือของทุกฝ่าย ที่ไม่ว่าจะเป็น พระอาจารย์ ผู้ประสานงาน ผู้นำบุญ ชมรม R&DTC รวมทั้งน้องๆจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ หันตรา วิทยาลัยอาชีวศึกษา และวิทยาลัยการต่อเรือ ก็ช่วยเตรียมงานกันแบบคนรุ่นใหม่ ที่ทำงานกันอย่างไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยเลยทีเดียว
ตอนนี้ดิฉันมีความสุขมากค่ะ เพราะแม้ว่า ลูกศิษย์ของเราจะมีความด้อยในทางกายภาพ ไม่ได้ยินเสียงเหมือนเด็กคนอื่นๆ แต่ทางด้านจิตใจแล้ว คุณครูทุกคน คุณพ่อ คุณแม่ และทุกคนในสังคม ต้องช่วยกันกล่อมเกลาให้เขามีความอ่อนโยน ขอแค่มีลูกศิษย์เพียงคนเดียว ที่เขาพยักหน้าว่า เข้าใจสิ่งที่เราตั้งใจสอนเขา มันก็เป็นความภาคภูมิใจกับคนเป็นครูแล้วค่ะ
นางยักษิณีคิดว่า บุรุษนี้มีใจเข้มแข็ง เราจะต้องจับกินให้ได้ นางเดินตามหลังพระโพธิสัตว์ไปเรื่อยๆ จนถึงปากทางออกจากป่าใหญ่ พบพวกคนหาของป่า คนเหล่านั้นกล่าวกับพระโพธิสัตว์ว่า กุมาริกาที่เดินตามหลังท่าน น่ารักน่าทะนุถนอมเหมือนพวงดอกไม้งาม ผิวพรรณก็งามเหมือนดั่งทอง เหตุใดท่านจึงปล่อยให้นางลำบาก ไม่จูงนางไปด้วยเล่า พระโพธิสัตว์กล่าวว่า พ่อคุณ ทั้งหลาย นั่นไม่ใช่ภรรยาของเรา แต่เป็นยักษิณี คนของเรา ๕ คน ถูกมันจับกินไปหมดแล้ว
