ชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่สังคมยกย่องให้เป็นแม่พิมพ์ของชาติ วัดต่างๆที่เขาว่าดีเธอไปมาหมด ไม่ว่าจะปฏิบัติธรรมหรือเดินธุดงค์ เธอลองมาหมดแล้ว ประสบการณ์ที่เธอได้พบได้เห็นมานั้นมากมาย...ได้พบกับคุณยายแม่ชี ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ ได้พบกับเรื่องลึกลับชวนให้ขนลุก...มาร่วมกันศึกษาประสบการณ์จากชีวิตของเธอ ในแบบของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
บ้านของเธอเป็นบ้านกัลยาณมิตรหลังแรกของซีแอตเติ้ล...คุณพ่อของเธอ ป่วยด้วยโรคพาร์กินสัน เป็นเวลาถึง 19ปี คุณแม่ของเธอ ตาเป็นต้อหิน กลางวันมองเห็นเพียงรางๆ กลางคืนมองไม่เห็น พี่ชายของเธอ เป็นลูกกตัญญู ชอบปฏิบัติธรรม ชอบทำบุญสังฆทาน ต่อมา ลูกชายของเขาป่วย เขาพยายามหาทางรักษาลูกชาย จนหลงผิดไปเชื่อถือพวกสิงๆทรงๆ
เราทั้งสองชอบทำบุญมาก ไม่ว่าจะเป็น ทอดผ้าป่า , ทอดกฐิน , ถวายภัตตาหาร โดยเฉพาะฤดูหนาวทำบ่อย คือ ถวายอังสะ , หมวกไหมพรม , ผ้าห่ม ทำชนิดเรียกว่า เดินสายทำบุญ คือเดินทางไป ถวายไป เช่นถวายภัตตาหาร , สังฆทาน , เครื่องกันหนาว ทีเดียวหลายๆวัด ของหมดตรงไหนก็ซื้อที่นั่น พักค้างคืนที่จังหวัดนั้น แล้วเช้าตีสาม ก็เดินทางไปทำบุญกันต่อ โดยแม่ครัวจะทำครัวกันในรถเลย
เขาเล่าว่าไปเรียนวิศวะช่างยนต์ และได้ทุนจะไปเรียนต่อที่ประเทศญี่ปุ่น แต่ก็ต้องสละสิทธิ์ไปเพราะที่บ้านซึ่งทำธุรกิจขายยาเกิดวิกฤตใหญ่ เป็นหนี้จำนวนมากถึง 10 ล้านบาท (เมื่อเกือบ 30 ปีก่อนนะคะ) และมีเรื่องต้องขึ้นโรงขึ้นศาลกัน พี่น้องก็หนีหมดไม่มีใครรับผิดชอบ เขาจึงอาสามารับภาระหนี้สินทั้งหมดแทนพ่อ ซึ่งในตอนนั้นเขาอายุเพียง 22 ปี ลูกสงสารเขามาก
เหตุเพราะผูกเวรกันมา ทำให้พี่สาวทั้งสามคน เกลียดชังเธอตั้งแต่ยังเล็ก เมื่อโตขึ้นก็โดนพี่สาวคนหนึ่งนำเธอไปขาย ถูกใช้แรงงานอย่างหนัก เมื่อมีอายุเพียง 13 ปี แต่เธอก็ต่อสู้ชีวิต ไม่ว่าจะทำอะไรก็ประสบความสำเร็จ ทั้งๆที่เธอไม่รู้หนังสือ …และเรื่องของคนที่ตายไปแล้ว แต่ยังมีใจผูกพันกับสถานที่ จึงได้มาวนเวียนอยู่ในที่นั้น…
