พอเริ่มนั่งสมาธิลูกก็จะวางใจสบายๆ นึกถึงศูนย์กลางกายและนึกถึงองค์พระ ซึ่งลูกก็นึกได้ค่ะ เห็นองค์พระขนาดเท่าองค์พระธรรมกายประจำตัว เป็นองค์สีทอง อยู่ที่กลางท้อง พอเห็นแล้วก็รู้สึกมีความสุขและอบอุ่นใจ เหมือนมีที่พึ่งในตัว
ลูกเป็นลูกคนโต มีพี่น้อง 3 คน ลูกคลอดที่ รพ.หญิง หรือ รพ.ราชวิถีในปัจจุบัน คุณแม่เล่าให้ฟังว่า ตอนแรกเกิดได้ 1 วัน มีสิ่งประหลาดเกิดขึ้นคือ พยาบาลนำลูกใส่กล่องมาให้แม่ดูแลเอง คุณแม่เห็นสิ่งประหลาด ไม่ใช่คน ไม่ใช่สัตว์ มีแต่หัวกลมๆ มีใบหน้าสีดำใหญ่มาก รอบๆหัวมีแสงสีเหลืองใหญ่ จ้องมองดูลูกไม่ยอมไปไหน คุณแม่ตกใจมาก เรียกคุณน้าที่นอนเฝ้าให้ตื่นคุณน้าก็ไม่ตื่น คุณแม่ต้องท่องนะโมฯ แล้วโยนพระที่คล้องคออยู่ เข้าไปในกล่องที่ลูกนอน สิ่งประหลาดนั้นจึงหายไป
เธอและคุณแม่ต้องลำบาก จนถูกผู้คนเรียกว่า “ครอบครัวผีปอบ” เพราะคุณพ่อเป็นนักเลงสุรา ...เมื่อคุณแม่ของเธอ เอือมระอาต่อความประพฤติที่ไม่ถูกต้องของเธอ ก็หันเข้าหาน้ำเมาบ้าง ...แปลกแต่จริง เมื่อตัวเธอเองต้องกลุ้มใจเพราะลูกสาว เธอก็หันเข้าหาน้ำเมา เป็นนักเลงสุราไปอีกคน แต่เพราะได้กัลยาณมิตรสองสามี-ภรรยา ซึ่งอดีตไม่ได้เป็นชาวพุทธ แนะนำให้รู้จัก DMC ชีวิตเธอก็เปลี่ยนไป หันเข้าสู่เส้นทางของการสร้างบารมี
เรื่องของคนกับผี...บ้านหลังหนึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยว กลางป่าช้าจีน คุณพ่อ ซึ่งเป็นผู้นำของครอบครัว เมื่อตายไปแล้ว ได้มาเข้าสิงลูกสาวบอกให้คนในครอบครัวรู้ว่า ตนเองตายแล้ว ไปเป็น “จ้าวป่าช้า”...ต่อมา เมื่อภรรยาของเขาเสียชีวิตไปอีกคน เธอก็ได้มาเข้าสิงลูกสาว บ้าง มาให้เห็น บ้าง ทำให้ลูกหลานต่างหวาดผวาไปตามๆกัน...เรื่องราวเหล่านี้เป็นเรื่องจริง หรือ ลูกๆหลานๆเกิดอุปทานกันไปเอง...ที่นี่...มีคำตอบ
ชายคนหนึ่ง เมื่อได้มาเจอกับหมู่คณะ ก็รู้สึกคุ้นเคย จากนั้นมาก็ได้ทำหน้าที่เป็นผู้นำบุญ และผู้นำรถนำสาธุชนมาวัดอย่างต่อเนื่อง ต่อมาเขามีศรัทธาแก่กล้า ได้บรรพชาอุปสมบทเป็นพระภิกษุ มาจนถึงปัจจุบัน นับได้ 8 พรรษาแล้ว...และอุทาหรณ์ของการผูกเวรกันมา...ชายคนหนึ่งในอดีตชาติเคยฆ่าคนเอาไว้ พอมาเจอกันอีกในชาตินี้ คนที่เขาได้เคยฆ่า ได้มาฆ่าเขาบ้าง...
