เทศกาล เทศกาลอาติอาตีอัง (Ati – Atihan) จัดขึ้นในสัปดาห์ที่ 3 ของเดือนมกราคม ที่เมืองกาลีโบ (Kalibo) บนเกาะปาไนย์ (Panay) เป็นงานเทศกาลใหญ่ที่มีชื่อเสียงในเรื่องความสนุกสนาน มีการแต่งกายเลียนแบบชาวอาติ (Ati) ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองดั้งเดิมของฟิลิปปินส์ ในวันงานจะมีการจักขบวนแฟนซีและแสดงดนตรีเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองเป็นเวลา 3 วัน 3 คืน
การแสดง การแสดงของบรูไนมีมากมาย ทั้งในส่วนที่เป็นของชาวมลายู ซึ่ง คล้ายคลึงกับประเทศเพื่อนบ้านอย่างมาเลเซีย อินโดนีเซีย และการที่เป็นของชนพื้นเมือง
หลวงพ่อพระสมุห์อนุวัฒน์ อายุวฑฺฒโน เจ้าอาวาสวัดโบสถ์บน)กล่าวว่า พระธุดงค์ที่เดินทางมานี้ เป็นผู้ที่ได้รับการฝึกอบรมมาเป็นอย่างดี เป็นผู้มีมารยาท เป็นพระที่สง่างามสมกับเป็นพระธรรมทายาทโดยแท้
วันปีใหม่ในสายตา ของนักปฏิบัติธรรมจะมองว่า อายุของเราเพิ่มขึ้นอีก ๑ ปี ความชรานำเราใกล้เข้าไปสู่ความตายเร็วขึ้น วันคืนล่วงไปๆ บัดนี้เราทำอะไรอยู่ บารมี อะไรที่ยังพร่องอยู่ก็จะเร่งสร้างให้เต็มที่ บุญชนิดไหนที่ทำมาเป็นประจำจะขวนขวายให้ยิ่งๆ ขึ้นไป เราจะไม่ประมาทในวัยและชีวิต หรือสิ่งใดที่เคยประพฤติผิดพลาดพลั้งไปในปีเก่าที่ผ่านมา ก็จะปรับ ปรุงแก้ไขตนเองให้ดีขึ้น เพื่อก้าวสู่ชีวิตใหม่ในศักราชใหม่ ให้เป็นศักราชชัยแห่งคุณงามความดี เป็น อารยชนผู้ทำตนให้บริสุทธิ์ผุดผ่อง แก่บุญแก่บารมียิ่งๆ ขึ้นไป
วันพระ พระภิกษุทุกรูปต้องลงโบสถ์ประชุมสวดพระปาฏิโมกข์กัน คือสวดทบทวนศีลของพระ ฉะนั้นเวลาจะเผาศพ ถ้าตรงกับเวลาที่ท่านจะลงสวดปาฏิโมกข์ ท่านมาสวดบังสุกุลศพให้ไม่ได้
แม้มาจากต่างที่ต่างภาษา แต่ก็มีหัวใจเป็นหนึ่งเดียวกัน มุ่งมั่นฝึกฝนอบรบตนเอง เพื่อเป็นพระแท้ สืบทอดอายุพระพุทธศาสนา
ความรู้ที่ได้รับจาก DOU นั้น มีคุณค่าเป็นอย่างยิ่ง ทำให้เราสามารถเป็นกัลยาณมิตรให้กับตนเอง ครอบครัว และผู้อื่นได้เป็นอย่างดี
นับแต่โบราณกาล การสร้างพระปฏิมากร ถวายเป็นพุทธบูชาแม้เพียงองค์เดียว ย่อมมีอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ไพศาลสุดประมาณ เพราะเป็นการหล่อกายมหาบุรุษขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้ทรงพระคุณอันประเสริฐที่ทรงเมตตาบอกหนทางแห่งการดับทุกข์และพระนิพพานแก่สรรพชีวิตในห้วงวัฏสงสาร
ผมมีความสุขอย่างท่วมท้นเป็นความสุขที่ไม่มีประมาณ กระทั่งรู้สึกว่ามันมากเกินไปสำหรับผม
เมื่อคองโกห่มขาว ในโครงการบวชอุบาสิกาแก้วครั้งแรกใจกลางอาฟริกา ...ในวันท้องฟ้าแจ่มใส เสียงสวดทำนองเสนาะ ทั้งจับใจและสูงส่ง ค่อยๆ เล็ดลอดออกมาจากบ้านของชาวพุทธ หญิงสาวผิวเข้มที่กำลังทำอาหารจานเด็ด อาจไม่มีมือว่างพอสำหรับงานอื่น แต่หัวใจและเสียงอันงามของเธอนั้น ยังคงมีให้แก่พระศาสดาอันเป็นที่รักเสมอ แม้ตัวเธอจะอยู่ไกลถึงกาฬทวีป
