ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้น ชีวิตของผมมีแต่ งาน...งาน...งาน จะมีเวลาเหลือก็คงแค่ตอนหายใจเท่านั้น ตอนนี้ผมได้เรียนรู้ที่จะปลดปล่อยงานบางอย่าง เพื่อที่จะทำสมาธิทุกวัน ทั้งตอนตื่นนอน และก่อนเข้านอน ขณะที่ผมได้เรียนรู้วิธีการทำสมาธิไปอย่างช้าๆนั้น ผมก็เริ่มรู้สึกว่า ผมจะระมัดระวัง ใส่ใจในคำพูด และการกระทำมากขึ้น เริ่มมองเห็นสิ่งต่างๆ จากมุมเล็กๆให้มีความหมายมากขึ้น
ตั้งแต่ก่อนเริ่มนั่งสมาธิ ดิฉันรู้สึกว่า อากาศที่ สวนเพชรแก้ว เย็นสบาย ทิวทัศน์งดงาม เขียวชอุ่ม ทุกที่มีเสียงแมลงและเสียงนกร้องให้เพลินใจ เมื่อดิฉันหลับตาวางใจนิ่งๆ ปล่อยใจให้ติดอยู่ที่ศูนย์กลางกาย สักพักใจก็หยุดนิ่งสนิทมาก สัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางเบา และอ่อนนุ่มจริงๆค่ะ ร่างกายโล่ง โปร่ง ว่างเปล่า คล้ายแก้ว คล้ายเพชรใสๆ
ผมตั้งใจว่า จะทำการบ้านของพระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้ง 10ข้อให้ได้ทุกวัน เพราะผมรู้ว่า ผลจากการทำการบ้าน และนั่งสมาธิอย่างสม่ำเสมอ จะช่วยให้ผมมีสติมากขึ้น พบกับสันติสุขภายใน และสามารถแบ่งปันให้กับผู้อื่นได้ครับ ผมไม่ใช่คนที่ฝันอะไรใหญ่โต แต่สิ่งที่ผมฝันคือการมีสันติสุขภายในอย่างนี้ตลอดไปครับ
ผมชอบคำสอนของพระเดชพระคุณหลวงพ่อมากๆ ครับ ที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อบอกว่า ให้ทำสมาธิ 2 เวลา คือ ตอนปิดตาและเปิดตา ผมคิดว่าการปฏิบัติธรรมจะไม่มีวันจบ เพราะเป็นการเตรียมตัวเพื่อการปฏิบัติธรรมในรอบต่อๆไป
คนที่ปลื้ม และปีติใจที่สุด จนน้ำตาไหล เห็นจะเป็นบรรดาคณะผู้จัดงาน ลูกพระธัมฯพันธุ์แท้ และเมื่อได้เห็นภาพงานอันทรงพลังแห่งความบริสุทธิ์ ที่เกิดขึ้นจากจิตใจของทุกคนที่ช่วยกันเตรียมงานกันอย่างเบิกบาน ทุกคนมีแต่รอยยิ้มที่ไม่รู้จักเหนื่อย เมื่อได้เห็นผู้คนทยอยเดินเข้ามาร่วมกิจกรรมอย่างไม่ขาดสาย ใจก็แผ่ขยาย เบ่งบาน เพิ่มขึ้นๆ นี่เองคือความสุขของการเป็นผู้ให้
รีสอร์ทแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ที่ แหลมปะการัง อำเภอเขาหลัก จังหวัดพังงา ในวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ.2547 วันที่เกิดเหตุการณ์คลื่นยักษ์ถล่ม รีสอร์ทแห่งนี้ก็ถูกทำลายไปพร้อมกับภัยธรรมชาติในครั้งนั้นด้วย นอกจากจะเสียทรัพย์สินแล้ว หลายชีวิตก็ต้องมาตายไปในเหตุการณ์ครั้งนี้ บางชีวิตก็รอดตายได้อย่างน่าอัศจรรย์...เป็นเพราะเหตุใด รีสอร์ทแห่งนี้ จึงต้องประสบภัยพิบัติ...ทำไม บางคนต้องเสียชีวิต บางคนก็รอด...ที่นี่...มีคำตอบ...
