ลุงเพียร์ก็ได้ทำหน้าที่ลูกชายยอดกตัญญูทันที โดยเริ่มต้นที่วจีที่แสนไพเราะที่สุด “แม่ครับ ผมรักแม่นะครับ ผมอยากให้แม่ได้สิ่งที่ดีที่สุดในโลก แม่สร้างพระสักหนึ่งองค์นะครับ เดี๋ยวผมจะนิมนต์พระอาจารย์ให้ไปรับปัจจัยที่บ้าน”
หลังจากที่ทีมงานลูกพระธัมฯทั่วประเทศ ได้ลุยทำหน้าที่กันอย่างขะมักเขม้น ทุ่มเททั้งแรงกาย และแรงใจ งัดกลยุทธ์กันแบบไม่มีเหลือ ชวนคนมาสอบ World PEC ครั้งนี้กันแบบ Alert สุดๆ และแล้วในที่สุดก็เหลือเวลาอีกแค่เพียงไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ก็จะถึงเวลาที่ทุกคนรอคอยแล้ว นั่นก็คือ การสอบตอบปัญหาศีลธรรมเพื่อสันติภาพโลก หรือ World PEC ครั้งที่ 3 นั่นเอง ซึ่งในขณะนี้ผู้สอบทุกคนก็ฟิตกันสุดๆ เรียกได้ว่าเครื่องร้อนพร้อมลุย และพร้อมที่จะลุ้นรางวัลโล่วัชรเกียรติยศกันแล้ว แต่ก็ยังมีอีกหนึ่งรางวัลที่เป็นยอดปรารถนาของทุกๆศูนย์สอบก็คือ รางวัลศูนย์สอบยอดเยี่ยม ซึ่งผู้สื่อข่าวขอบอกว่าวันนี้มีเซอไพรซ์ เพราะในขณะนี้ทีมงานได้ทำการตัดสินรางวัลศูนย์สอบยอดเยี่ยมเรียบร้อยแล้ว จาก 201 ศูนย์สอบทั่วประเทศ เหลือเพียง 15 ศูนย์สอบเท่านั้น และผู้สื่อข่าวก็ขอสร้างความระทึกให้กับทุกๆศูนย์สอบ ด้วยการประกาศรางวัลศูนย์สอบยอดเยี่ยมโดยไล่จากอันดับที่ 15 ไปสู่รางวัลชนะเลิศ ดังต่อไปนี้
แม้จะปลื้มใจกับบุญที่ได้ชักชวนผู้อื่นทำ อย่างไรเสียก็สู้บุญที่เราทำด้วยตัวเองไม่ได้ ความรู้สึกในใจบอกลูกอย่างนั้น แต่คนจนอย่างลูกจะไปเอาทรัพย์ที่ไหนมาทำบุญได้มากๆ พอคิดเช่นนี้ คำพูดของพระอาจารย์รูปหนึ่ง ที่ลูกเคยฟังธรรมจากท่าน ก็ดังขึ้นในใจ “บุญยิ่งใหญ่ที่ทำเองได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องใช้ทรัพย์ก็มีอยู่นะ สมาธิ...ไงล่ะ” คำพูดนั้นเคยเป็นจุดเริ่มต้น ทำให้ลูกสนใจเริ่มหัดนั่งสมาธิ
ตอนนี้ หนูอยู่ ป.6 แล้ว และเดี๋ยวหนูก็จะต้องย้ายโรงเรียน เพราะฉะนั้นหนูจะต้องหาคนมาสานต่องานที่หนูทำไว้ให้ได้ค่ะ แต่ก็ยังโชคดีนะคะที่หนูยังมีเพื่อนอีกหลายต่อหลายคนที่เขาไม่ได้ย้ายไปเรียนที่อื่น หนูก็เริ่มๆพูดคุยกับเขาไว้บ้างแล้วค่ะว่า จะขอฝากโครงการต่างๆที่หนูทำไว้ให้เพื่อนๆช่วยสานต่อแทนหนูให้ด้วย แล้วก็ให้เขาหาคนมาสานต่อกันไปอีกเป็นทอดๆ ให้โครงการดีๆอย่างนี้อยู่คู่โรงเรียนวัดโขดเขมารามต่อไปค่ะ
กระผมมีความสุขมากๆ สุขใจ อิ่มใจ อย่างบอกไม่ถูก ชนิดที่ว่าสุขใดๆที่กระผมเคยได้รับมา ไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบได้กับความสุขที่เกิดจากสมาธิ เพราะมันทำให้กระผมยิ้มได้ทั้งวัน รู้สึกอยากแบ่งปันความสุขให้กับคนรอบข้าง และกระผมก็คิดว่า ความสุขอย่างนี้นี่เอง ที่ทำให้พระเดชพระคุณหลวงพ่ออยากแบ่งปันความสุขให้กับทุกคนในโลก โดยที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเลย
พระอาจารย์สอนให้นึกองค์พระที่เราชอบ ลูกก็นึกได้ แต่ลงหลักปักใจไม่ได้ว่าจะเอาองค์ไหนดี เพราะชอบหลายองค์ ไม่รู้ว่าเอาองค์ไหนไว้ ถ้าให้นึกถึงดวงแก้วก็นึกไม่ได้อีก เพราะรู้สึกว่าดวงแก้วหนักๆจะมาอยู่ในท้องได้อย่างไร ลูกจึงตัดสินใจที่จะเดินทางกลับกรุงเทพฯ แต่ก็มาสะดุดกับคำจารึกบนแผ่นศิลาหน้าอาคารนั่งสมาธิว่า “ให้หยุดนิ่งเฉยๆ ได้ไม๊” เขียนย้ำถึงสามครั้ง
เรื่องราวของนักสร้างบารมีผู้หนึ่ง...เธอเคยประสบความสำเร็จในการประกอบอาชีพ จนทำให้สามารถมีเงินเก็บถึง 12 ล้านบาท...เธอเป็นคนรักบุญ ไม่เคยปฏิเสธบุญ แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น อยู่มาวันหนึ่ง ได้มีคนมาชวนให้เธอไปเล่นการพนันชนิดหนึ่ง ด้วยวิบากกรรมเก่าตามมาทัน ทำให้เธอต้องสูญเสียเงินทั้งหมดที่ได้เก็บออมมา เพียงข้ามคืน เธอต้องกลายเป็นแม่ค้าขายของเล็กๆน้อยๆ และไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร...ต่อมา เธอได้จากบ้านมาอยู่วัด เป็นสมาชิกในโครงการ “เจ้าหน้าที่รักวัด” บอกบุญจนได้รับ เหรียญกล้าหาญหลานยาย
เรื่องราวของเด็กชายคนหนึ่ง ที่ป่วยด้วยโรคร้ายตั้งแต่เยาว์วัย ตอนแรกที่คุณพ่อของเขาทราบ ถึงกับสติแตก เสียใจเป็นอย่างมาก แต่ได้กัลยาณมิตรแนะนำให้ปฏิบัติธรรม จึงทำให้จิตใจสงบลง และได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะ...เด็กน้อยผู้น่าสงสาร เมื่อมาวัดแล้ว ก็ได้สร้างบุญสร้างบารมีกับหมู่คณะ ทั้งทำด้วยตนเองและชักชวนผู้อื่น...ความตายไม่มีนิมิตหมาย ไม่เลือกว่าจะเป็นผู้ใหญ่ ผู้ชรา หรือแม้แต่เด็ก...เราต้องหมั่นสั่งสมบุญให้มากๆ เมื่อตายแล้วจะได้ไปสู่สุคติ
หนูจะนั่งนิ่งๆ วางใจเฉยๆ เหมือนนั่งคนเดียว แล้วตัวหนูก็หาย เหมือนโดนดูด แล้วเห็นหลวงพ่อองค์ใหญ่ๆอยู่ในท้อง แล้วขยายใหญ่ขนาดเต็มตัวเลย ตัวหนูเบา หลวงพ่อสอนว่า ต้องเป็นเด็กเก่งและดี ต้องสะสมนั่งสมาธิด้วย หนูดีใจที่เห็นหลวงพ่อ
