อานิสงส์จากการทำหน้าที่ผู้นำบุญ ชักชวนผู้อื่นให้ทำความดีนั้น มีอานิสงส์มาก จะทำให้เราอยู่ใน เส้นทางแห่งความดีตลอดไป เหมือนท่านสันตติมหาอำมาตย์ที่ชักชวนคนทำความดีมาตลอด ๘๐,๐๐๐ ปี เมื่อถึงขีดถึงคราวบุญส่งผล ก็สามารถบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ได้
เจ้าทั้งสองจงฟัง เด็กน้อยนี้เป็นของกลาง ใครแย่งได้จงแย่งเอา หากใครดึงเด็กพ้นไปจากเส้นที่ขีดไว้ได้ แล้วเลื่อนเข้าไปทางฝ่ายตนได้มากกว่า จะถือว่าเด็กเป็นลูกของผู้นั้น และหญิงนั้นก็จะได้ลูกของตนไป เรามาติดตามกันว่าใครจะเป็นแม่ที่แท้จริงของทารกน้อยนั้น
มนุษย์ทุกคนที่เกิดมา ต่างแสวงหาทางหลุดพ้นจากความทุกข์ ซึ่งเป็นสาระที่แท้จริงสำหรับชีวิต แต่เนื่องจากปัญญาและวิจารณญาณที่แตกต่างกัน ทำให้มีการแสวงหากันไปต่างๆ นานา พบทั้งสิ่งที่ถูกต้องและไม่ถูกต้อง ยิ่งถ้าขาดกัลยาณมิตร ก็เหมือนกับคนเดินทางในที่มืด
"息子が亡くなった瞬間に私の心はすっからかんになってしましました。どうしてこんなにも愛する息子と離れ離れにならなくてはならないのか分かりませんでした。考えれば考えるほどお腹を痛めて生んだ時の事を思い出してしまいました"้ これは白血病で亡くなった子を持つ一部の母親の記事です。
ผู้หญิงคนหนึ่ง เธออยากมีลูกชายมาก เธอตั้งใจรักษาศีลแปดในทุกวันพระ อธิษฐานจิตขอลูกชาย แล้วเธอก็สมความปรารถนา แต่ความตายไม่มีนิมิตหมาย ไม่ละเว้นใคร ลูกชายสุดที่รักของเธอต้องมาเสียชีวิตด้วยโรคร้ายเมื่ออายุเพียง 6ขวบเศษเท่านั้น...สูญเสียลูกชายไปได้ไม่นาน เธอก็ต้องมาเสียสามีไปอีก อย่างชนิดที่เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ เพราะเขาปันใจให้หญิงอื่น
私は美容師をし、夫は警察官です。結婚後、５度で流産という結果になってしまいました。私はプラコンモンテープムニー大師に子供を授けてくださいと願ってみました。私は希望を持つ事ができました。しかし、妊娠３ヶ月を迎えた時、妊娠中毒症であると医師から言われました。子供は激しいストレスに見舞われ亡くなってしまうと考えていましたる。その後、私は夫に他の女性がいることを知りました。私はずっと１０年間で彼女をどうやったら殺す事ができるのかということばかり考えていました。
ชายคนหนึ่ง...เขามีเรื่องราวฝังใจกับแม่ผู้ให้กำเนิด เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อตอนที่เขาอายุราว 4 ขวบ เงินของแม่ได้หายไป 3-4 บาท ท่านคิดว่าเขาเอาไป ได้ทุบตีเขาอย่างรุนแรง เพื่อจะให้เขารับสารภาพ แต่เขาไม่ยอมเนื่องจากไม่ได้ทำความผิด...แม่ของเขา ไม่ค่อยชอบเขาตั้งแต่เขาเกิด เพราะท่านกล่าวหาว่า เขาเกือบทำให้ท่านต้องเสียชีวิตในตอนที่คลอดเขา...อะไร คือสาเหตุที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างแม่และลูกคู่นี้เป็นเช่นนี้ ที่นี่...มีคำตอบ
我母亲本过着快乐的单身的生活，直到她三十八岁那年，因亲朋戚友们都替她担心，且很关心她，怕她老了会没有人照顾，于是就撮合一位太太刚往生，且身边还带着六个孩子的男生，与她结婚。虽然母亲对父亲没什么感情，但为了减少过分的关心就决定跟他结婚了。结果，母亲婚后的生活却如堕落地狱一般，她便成一个很可怜的女生。
ครั้นได้สดับคำกล่าวตามที่เป็นจริงของสุวรรณสามแล้ว พระราชาก็ทรงเกิดความละอายพระทัยว่า เรายิงพ่อสามะผู้ไร้ความผิดก็นับว่าทำกรรมอันหยาบช้านักแล้ว ยังมากล่าวเท็จกับเธออีก จึงทรงรับสารภาพว่า “ดูก่อนสามะ อันที่จริง เนื้อเหล่านั้นเห็นท่านแล้วก็มิได้ตกใจอะไรเลย เรากล่าวคำเท็จกับท่าน เพราะเราถูกความโกรธและความโลภครอบงำ จึงยิงท่านด้วยลูกศร”
