กาลย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ชั้นแห่งวัยย่อมละลำดับไป บุคคลเล็งเห็นภัยในมรณะนี้ พึงมุ่งต่อสันติ ละโลกามิสเสีย
ต่อจากตอนที่แล้ว ภายหลังจากที่ตัวเธอ หรือนายทหารราชองครักษ์หนุ่มรูปหล่อในภพชาตินั้น ได้เข้าถึงความสุขและความสว่างภายในเช่นนั้นแล้ว ตัวเธอก็มักจะชอบเดินทางมาสั่งสมบุญ ฟังธรรม และนั่งสมาธิกับพระเถระอยู่เป็นประจำสม่ำเสมอ
บุคคลไม่ควรดูหมิ่นต่อบุญว่า มีประมาณน้อย จะไม่มาถึงเรา แม้หม้อน้ำย่อมเต็มได้ด้วยหยาดน้ำตกทีละหยดๆ ฉันใด ผู้มีปัญญาสั่งสมบุญ แม้ทีละน้อยๆ ย่อมเต็มได้ด้วยบุญ ฉันนั้น
ชีวิตของเด็กผู้ชายที่มีชีวิตในวัยเยาว์แตกต่างไปจากเพื่อนๆวัยเดียวกัน ในเส้นทางของผู้ประพฤติพรหมจรรย์ ก่อนบวชเป็นพระท่านมีความตั้งใจจะบวชสองชั้นในวันวิสาขบูชา ผลการปฏิบัติของท่านเป็นอย่างไร เชิญติดตามกันได้ค่ะ
ลูกจะภาวนาสัมมาอะระหังไปเรื่อยๆ แตะใจเบาๆ ที่ศูนย์กลางกายจู่ๆ ก็เห็นดวงแก้วใสๆ ขนาดเล็ก อยู่ตรงกลางของดวงแก้วขนาดใหญ่ สว่างจ้า แต่ไม่แสบตาค่ะ แล้วก็มีรัศมีแผ่ออกมาคล้ายพระอาทิตย์ทรงกลด ตอนนั้นรู้สึก สบาย โล่ง และมีความสุขค่ะ
บุคคลบางคนในโลกนี้ ย่อมถวายข้าว น้ำ เสื้อผ้า ยานพาหนะ ดอกไม้ ของหอม เครื่องลูบไล้ ที่นอน ที่พัก ที่อาศัย และสิ่งที่เป็นอุปกรณ์แก่ประทีป ให้เป็นทานแก่สมณะหรือพราหมณ์ เขาย่อมมุ่งหวังสิ่งที่ตนถวายไป โดยได้ศึกษามาว่า “พวกทวยเทพผู้สถิตอยู่ที่สวรรค์ชั้นปรนิมมิตวสวัตดี เป็นเทพที่มีอายุยืน มีวรรณะงดงามมาก เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข” ดังนี้แล้ว จึงตั้งจิตปรารถนาอย่างนี้ว่า “โอหนอ เบื้องหน้าแต่ตายเพราะกายแตก ขอเราพึงเข้าถึงความเป็นสหายแห่งทวยเทพเหล่าปรนิมมิตวสวัตดีเถิด” เขาตั้งจิตนั้นไว้ อธิษฐานจิตไว้มั่น อบรมจิตอย่างนั้นโดยมิได้อบรมเพื่อคุณวิเศษเบื้องสูง อย่างนี้แล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อเกิดในสวรรค์ชั้นปรนิมมิตวสวัตดี
พอประคองใจไปเรื่อยๆ หนูก็เห็นองค์พระแก้วใสขยายออกมาจากข้างในท้องของหนู ท่านผุดออกมาเป็นสายทีละองค์ เหมือนเพลงที่หลวงพ่อเปิดเลยค่ะ ใจของหนูก็ชุ่มเย็นมีความสุขมาก
ลูกเณรท่องสัมมาอะระหังไปเรื่อยๆ สักพักองค์พระก็เริ่มใสขึ้น ก็หยุดนิ่งกลางองค์พระใสๆ ไปเรื่อยๆ ท่านใสขึ้นไปอีกและขยายใหญ่ครอบคลุมตัวลูกเณรเอาไว้ ลูกเณรรู้สึกสบายมากๆ เลยครับ
เวลานั่งก็เลยทำนิ่งเฉยๆ มองความมืดไปอย่างนั้น สักพักก็กลายเป็นดวงสว่างมารวมกันสว่างมาก กว้างจนไม่มีที่สิ้นสุด แล้วตัวก็หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ค่ะ และที่กลางท้อง
เมื่อท่านเทพบุตรใหม่ได้รู้ว่า ที่นี่คือดาวดึงส์ไม่ใช่ดุสิตบุรี เขาก็รู้สึกผิดหวังแต่ก็ไม่ถึงกับมาก และภายในใจก็เกิดคำถามขึ้นมาว่าทำไม เขาถึงไม่ได้กลับไปอยู่ดุสิตบุรีเหมือนคนอื่น
