สรุปพิธีกรรมในวันมาฆบูชา 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2553 ณ วัดพระธรรมกาย
ผู้เข้าอบรมจำนวนมากบอกว่า “กลับไปบ้านครั้งนี้ จะกลับไปชักชวนญาติพี่น้องให้มาบวชในโครงการแสนรูป และจะกลับมาบวชใหม่อย่างแน่นอน” และในการอบรมครั้งนี้ก็ได้สร้างความประทับใจให้กับผู้เข้าอบรมเป็นอย่างมาก บางท่านบอกว่า “คิดไม่ผิดเลยที่มาบวชในโครงการนี้”
ในการเรียน DOU ของกระผม กระผมต้องใช้ความเพียรมากกว่าคนอื่นๆ เพราะจอตาของกระผมเสีย ไม่มีทางรักษา ทำให้กระผมไม่สามารถมองเห็นตัวหนังสือได้ชัด กระผมจึงต้องใส่แว่นตาที่หนาเตอะ เวลาจะอ่านหนังสือหรือทำข้อสอบ กระผมจะต้องใช้แว่นขยายส่องดูตัวหนังสือไปทีละตัว
จากนั้น ก็เห็นองค์พระอยู่ในดวงแก้ว ผุดขึ้นมาแล้วขยายใหญ่ จนใหญ่กว่าตัวลูกเณร สว่างมากๆ เหมือนมีพระอาทิตย์ 100ดวง องค์พระท่านหันหน้าทางเดียวกับลูกเณร ลูกเณรสังเกตเห็นเกศดอกบัวตูม เห็นจีวรขององค์พระ ท่านลืมตาและยิ้มให้ลูกเณรด้วย รู้สึกว่าใจสงบนิ่งมาก มีความสุขมาก
เมื่อนั่งสมาธิ ลูกเณรรู้สึกผ่อนคลาย และเห็นดวงแก้วได้ง่าย ดวงแก้วเคลื่อนมาที่กลางท้อง และเปลี่ยนเป็นดวงอาทิตย์ที่สว่างมาก ลูกเณรพยายามที่จะเอาตัวเองเข้าไปอยู่กลางดวงอาทิตย์นั้น แต่กลายเป็นองค์พระธรรมกายนั่งสมาธิอยู่กลางดวงสว่างนั้นแทน
เรื่องราวชีวิตของหนึ่งในทีมงานก่อสร้าง หอฉันคุณยายอาจารย์ มหารัตนอุบาสิกา จันทร์ ขนนกยูง...คุณพ่อของเขาเป็นตำรวจ ชอบดื่มสุรา ปกติจะเป็นคนสุภาพ แต่เมาเมื่อใด บ้านจะกลายเป็นนรกบนดินเมื่อนั้น...ตัวเขาเอง เมื่อได้พบกับหมู่คณะ ได้บวชระยะสั้น ก็ละเลิกสิ่งไม่ดี ต่อมาได้ห่างเหินไปจากหมู่คณะระยะหนึ่ง แต่ในที่สุดก็ได้กลับมาอีก และมีโอกาสได้รับบุญในการก่อสร้างหอฉันคุณยายอาจารย์ และอาคาร 60ปี ยังความปีติให้แก่เขาไม่รู้ลืม ปลื้มไม่จบ
