เรื่องราวชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง...เธอเกิดมาในครอบครัวที่ลำบาก อาศัยอยู่กับคุณปู่-คุณย่าซึ่งมีฐานะยากจน คุณพ่อปกติเป็นคนขยัน แต่ชอบดื่มสุรา เมื่อเมาแล้วชอบด่าทอ และทำร้ายคนรอบข้าง แม้แต่แม่ของตัวเองก็ไม่เว้น...เมื่อเธอโตขึ้น เธอพบรักกับชายคนหนึ่ง ตอนแรกทุกอย่างดีไปหมด แต่ต่อมาทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเป็นตรงกันข้าม จนในที่สุด คนที่เธอรัก ได้ใช้ปืนยิงเธอจนบาดเจ็บสาหัส ก่อนที่จะใช้ปืนกระบอกนั้นจบชีวิตของตนเอง...ปัจจุบัน เธอพิการ แต่ก็จะทำหน้าที่เป็นยอดกัลยาณมิตร ต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ
ความน้อยใจเป็นต้นเหตุ ทำให้ต้องพลัดพรากจากถิ่นฐานบ้านเกิดจนตลอดชีวิต ...ความแค้นเคืองที่ติดตามมาจากอดีตชาติ ...ผลบุญที่ได้จากการทำนุบำรุงพระศาสนาของคนกับพระ และคำถาม 1.กรรมใดทำให้ถูกส่งตัวไปประเทศจีนแล้วไม่ได้กลับมาเมืองไทยอีกเลย 2.บุพกรรมใดทำให้โดนกระชากสร้อย และถูกผลักให้ล้ม ตอนล้มมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใดมาช่วย จึงมีความรู้สึกเหมือนค่อยๆ ล้ม และได้รับบาดเจ็บไม่มาก...
เธอและสามี มีอาชีพค้าปลาโดยเป็นพ่อค้าคนกลาง ขณะเดินทางไปรับปลา เธอและสามีถูกลอบยิง ได้รับบาดเจ็บกันทั้งคู่ เป็นสาเหตุให้เธอต้องมีกระสุนปืนลูกซองฝังในอยู่ 3เม็ด ทราบภายหลังว่า เป็นการยิงผิดตัว…น้องชายของเธอ ต้องติดคุกถึง 50ปี ในข้อหาค้ายาเสพติด ทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้ทำ …
งานมหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ ประจำปี 2568 (NST Fair 2025) ภายใต้แนวคิด 'SCIENCE IN ACTION FOR SUSTAINABLE COMMUNITY' เตรียมความพร้อมเยาวชนสำหรับศตวรรษที่ 21 ผ่านนิทรรศการและกิจกรรมสนุกๆ.
วัดพระธรรมกายเท็กซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้จัดกิจกรรม Pray for Texas ร่วมส่งใจในวิกฤตน้ำท่วม
วัดพระธรรมกาย มูลนิธิธรรมกายและผู้แทนคณะศิษยานุศิษย์หลวงพ่อธัมมชโย ถวายมหาสังฆทาน 181 วัด และมอบสิ่งของและทุนทรัพย์กว่า 4 ล้านบาทเพื่อช่วยเหลือพุทธบุตรที่ประสบภัยแผ่นดินไหวในเมียนมา
วัดพระธรรมกายถวายมหาสังฆทาน มอบทุนทรัพย์และสิ่งของกว่า 4 ล้านบาท เพื่อช่วยเหลือ 181 วัดที่ประสบภัยแผ่นดินไหวในเมียนมา โดยมีผู้บริหารและพระสงฆ์ร่วมเป็นประธานในการส่งมอบ.
วัดพระธรรมกายได้ส่งมอบปัจจัยแรกเพื่อช่วยเหลือพระสงฆ์และผู้ประสบภัยจากแผ่นดินไหวในมัณฑะเลย์ พร้อมเปิดจุดรับบริจาคสิ่งของจำเป็นเพื่อบรรเทาทุกข์ในเหตุการณ์ครั้งนี้
สุนทรภู่ หรือ พระสุนทรโวหาร มีนามเดิมว่า ภู่ เกิดในวังหลัง ปากคลองบางกอกน้อย) เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ.2329 ท่านเป็นกวีเอกคนหนึ่งของกรุงรัตนโกสินทร์
สรรพชีวิตไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ เมื่อเกิดมามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว ย่อมมีความรักตัว กลัวเจ็บ กลัวตาย ด้วยกันทั้งสิ้น พูดได้ว่า ไม่มีใครเลยที่จะไม่กลัวตาย ไม่ต้องพูดถึงใครที่ไหนอื่นให้ไกลไป ดูแต่ตัวของเราเถิด เมื่อนึกถึงความตายขึ้นมาคราวใด ก็ให้รู้สึกหวั่นใจขึ้นมาคราวนั้น ที่เรากลัวตายนั้น ก็เพราะเหตุว่า เราไม่อยากพลัดพรากจากบุคคลและทรัพย์สมบัติอันเป็นที่รัก อีกทั้งกลัวเพราะไม่รู้ว่า เมื่อตายไปแล้ว จะต้องไปเจอกับอะไร ทุกข์ยากมากแค่ไหน
