ลูกชื่อ สุรีย์ นาคพานิช อายุ60ปี อยู่ จ.ลพบุรี หลังจากที่สามีเสียชีวิต ลูกก็อยู่กับลูกชายคนเดียวที่ชื่อ เอ็ม หรือ เกรียงไกร นาคพานิช อายุ 32ปี
ทันทีที่เหรียญแตะร่าง ขณะที่แม่ของผมยังไม่ทันที่จะชักมือกลับ อยู่ๆสุภาภรณ์ก็สะดุ้งเฮือก ตัวกระดกขึ้นมา อาเจียนอย่างแรง
จะมีสุขใด ทำให้แม่อิ่มใจมากไปกว่า การได้เห็นชายผ้าเหลืองพระลูกชาย และจะมีลูกผู้ชายสักกี่คน ที่มีหัวใจยอดกตัญญู บวช เพื่อทดแทนพระคุณมารดาผู้ให้กำเนิด
พอกลับไปบ้าน งานนี้เรียกได้ว่า อึ้ง...ทึ่งไปตามๆกัน ชาวบ้านแถวนั้นงงกันเป็นไก่ตาแตก ชวนกันมาดู มาหา ด้วยความสงสัยว่า ทำไม ทำอย่างไร แม่น้อยถึงมองเห็นได้เหมือนเดิม แม่น้อยก็ตอบไปว่า “ไปทำบุญที่วัดพระธรรมกายมา หลวงปู่...ท่านช่วยรักษาให้” ทำให้ชาวบ้านแถวนั้นเกิดความอัศจรรย์ใจ และรู้สึกศรัทธาตามไปด้วย
ลูกและจันทน์มั่นใจมากๆว่า เป็นเพราะอานุภาพบุญจริงๆ ถ้าเราสองคนไม่ได้มาเจอพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ไม่มาเจอพี่ๆที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมประตูน้ำ เราก็คงไม่มาถึงจุดนี้ เพราะเราเริ่มต้นชีวิตด้วยตัวกับหัวใจ ไม่มีปัจจัย มีเพียงแรงที่เราอยากทำมาหากินแบบสุจริต แต่บุญพาลูกไปในทุกที่ ให้พบแต่สิ่งที่ดีๆ เจริญขึ้น มันไม่น่าเชื่อว่าเพียง 3ปีของการเข้าวัด บุญจะแรงขนาดนี้ ถ้ารู้อย่างนี้จะรีบมาให้เร็วกว่านี้ จะได้รวยเร็วรวยแรงกว่านี้ค่ะ
เรื่องราวต่อไปนี้หลายท่านได้ฟังแล้วอาจจะบอกว่า "อมพระมาพูด ก็ไม่เชื่อว่าจะรอด" แต่คำพูดนี้อาจจะใช้ไม่ได้สำหรับเขา กัลฯ สุปรีชา บำรุงชีพ เมื่อเหตุการณ์ระลึกขวัญมารุมเร้า เห็นเงาของผู้ก่อการร้ายมายืนต่อหน้า กัลฯ สุปรีชาก็ทำสิ่งที่สุดแสนจะคาดเดาได้ด้วยการ "อมพระของขวัญ" ไว้ในปาก เขาจะรอดจากกระสุนของผู้ก่อการร้าย ตรงหน้าได้อย่างไร มาลุ้นกันเลยค่ะ
คุณหมอมากระซิบว่าลูกอาการ 50 : 50 ลูกฟังแล้วก็งงมาก ในใจก็นึกถึงพระผงของขวัญวัดปากน้ำที่นำติดตัวตลอดและรูปหล่อของหลวงปู่ที่ นำมาที่โรงพยาบาลด้วย แล้วนึกขอบารมีท่านว่า "หลวงพ่อ (ตอนนั้นลูกเรียกหลวงปู่ว่าหลวงพ่อ) ลูกยังไม่ถึงคราวที่จะละโลก ขอบารมีหลวงพ่อช่วยให้ได้ยาฉีดลดไข้ที่มาทำให้อาการป่วยของลูกหายด้วยเถิด" และรอดตายจาก 50 เป็น 100 ลูกรอดตาย
