เด็กสาวคนหนึ่ง ตอนที่เรียนอยู่ ม.2 เธอป่วยเป็นโรคประหลาด เริ่มต้นจากมีอาการชัก ต่อมาก็มีอาการซึมเศร้า ขี้หงุดหงิด ไม่รู้ตัวว่าทำอะไรไปบ้าง กินข้าวแล้วก็บอกว่ายังไม่ได้กิน ควบคุมตัวเองไม่ได้ บางครั้งเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง ต่อมาก็เริ่มเรียนไม่รู้เรื่อง จนต้องเข้าโรงพยาบาล หลังจากได้รับการตรวจเช็คสมองอย่างละเอียด ก็ไม่พบความผิดปกติ...อาการป่วยของเธอเกิดจากสาเหตุใดกันแน่...และกับคำถาม...การที่ขโมยมาขโมยเงินที่เตรียมไว้เพื่อถวายกฐิน เขาจะได้รับกรรมหนักกว่าการขโมยเงินทั่วๆไป อย่างไร หรือไม่...ที่นี่...มีคำตอบ
อุทาหรณ์ของผู้ประกอบอาชีพที่เป็นมิจฉาอาชีวะ...ผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นลูกสาวคนโตของพ่อแม่ เธอมักจะทำบุญตามประเพณี ชอบทำบุญสงเคราะห์โลก และเป็นลูกที่กตัญญู เมื่อเธอหาเลี้ยงตัวเองได้ เธอได้ขอร้องให้แม่เลิกทำงาน และดูแลค้าใช้จ่ายทุกเรื่องของพ่อแม่ แต่นอกจากอาชีพหลักแล้ว เธอยังมีอาชีพเสริม คือ เป็นเจ้ามือหวยใต้ดิน ต่อมาเมื่อฐานะดีขึ้นก็หันมาประกอบธุรกิจเปิดโรงกลั่นเหล้าขาว...ต่อมาไม่นาน ก็มีเหตุให้เธอเสียชีวิต...เธอตายแล้วไปไหน
หญิงไทยในต่างแดน...แม่สามีชาวเยอรมัน ไม่ชอบเธอ กลัวเธอจะมาเอาสมบัติ สนับสนุนให้ลูกชายดื่มเหล้า พอเมาก็ยุให้ทำร้ายเธอ แต่ด้วยความใจเด็ด เธอไม่ยอมถูกทำร้ายแต่ฝ่ายเดียว เธอสู้จนแม่สามีต้องยอมถอย ส่วนสามีเมาเมื่อไหร่ ก็ต้องพันหัวออกจากบ้านทุกที...อุทาหรณ์ของผู้ชอบเสพยาเสพติด ตายแล้ว จะไปไหน และอุทาหรณ์ของการจองเวร เพื่อจะได้เตือนตนเองว่า อย่าได้จองเวรต่อใครเลย...ที่นี่...มีคำตอบ
หญิงใจบุญ...ตั้งแต่เธอได้เจอกับหมู่คณะ ก็เกิดความศรัทธาเลื่อมใส ตั้งหน้าตั้งตาทำบุญทุกบุญกับหมู่คณะอย่างเต็มที่ ต่อมา วิบากกรรมแต่อดีตตามมาทัน เธอล้มป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย แต่เธอก็ยังคงสร้างบารมีกับหมู่คณะต่อไป ปฏิบัติธรรมอย่างต่อเนื่อง ใจเกาะเกี่ยวอยู่กับบุญตลอด...น่าอัศจรรย์ เธอไม่เคยเจ็บปวดทรมานเพราะโรคร้ายนี้ เหมือนผู้ป่วยคนอื่นๆเลย บุญส่งผลอย่างไร เมื่อเธอละโลกแล้ว ที่นี่...มีคำตอบ
จากนั้นก็ทรงมีพระราชดำรัสสั่งให้เปิดท้องพระคลังทั้งหมด และให้จารึกแผ่นทองคำติดไว้ ณ เสาท้องพระโรงว่า “ผู้ใดต้องการทรัพย์สมบัติเงินทองของมีค่า ก็จงมาขนเอาไปจากท้องพระคลังหลวงนั้นเถิด”
ประโยชน์อะไรกับการมีบุตรและธิดาซึ่งวันหนึ่งก็ต้องพลัดพรากจากกันในที่สุด อาตมภาพพ้นแล้วจากพันธะซึ่งเป็นภาระผูกพัน ย่อมทราบดีว่า เรามีความแก่ชราเป็นธรรมดา และมีความตายรอคอยอยู่เบื้องหน้า
บุคคลให้ทานไม่ได้เพราะเหตุผล ๒ ประการ คือ ความ ตระหนี่ และความประมาท บัณฑิตผู้รู้แจ้ง เมื่อต้องการบุญพึงให้ทาน คนตระหนี่กลัวความอดอยากยากจน เพราะความกลัวจนนั่นแหละ จะเป็นภัยแก่ผู้ไม่ให้ และจะกลับมามีผลต่อคนพาลผู้หลงผิด ฉะนั้น บัณฑิตพึงครอบงำมลทิน กำจัดความตระหนี่แล้วรีบให้ทาน เพราะบุญเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลาย ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า
พระราชาเวสสันดรพระองค์ใดเป็นที่พึ่งอาศัยของยาจกทั้งหลาย ดุจธรณีเป็นที่พึ่งอาศัยของสัตว์ทั้งหลาย หรือเป็นที่ไปมาของยาจกทั้งหลาย ดุจสาครเป็นที่ไหลหลั่งไปมาแห่งแม่น้ำทั้งหลาย พระราชาเวสสันดรพระองค์นั้น เมื่อเสด็จประทับแรม ณ ราวไพร ได้พระราชทานพระโอรสพระธิดาแก่ข้าพระบาท
ข้าแต่ท้าวสักกะ เมื่อหม่อมฉันบริจาคทาน ทรัพย์สมบัติ พึงไม่หมดสิ้นไป บริจาคแล้วไม่พึงเดือดร้อนภายหลัง เมื่อกำลังบริจาค พึงทำจิตให้ผ่องใส เมื่อหม่อมฉันพ้นจากอัตภาพนี้ พึงไปสู่สวรรค์ ถึงชั้นดุสิตอันวิเศษ จุติจากชั้นดุสิตมาเป็นมนุษย์ พึงเป็นผู้ไม่เกิดอีก
