เราคืออาเซียน อินโดนีเซีย เอกภาพท่ามกลางความหลากหลาย (Bhinneka Tunggal lka) คือคำขวัญประจำชาติอินโดนีเซีย ดินแดนที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน เต็มไปด้วยความหลากหลายทางเชื้อชาติ ศาสนา ภาษา วัฒนธรรม ทรัพยากรธรรมชาติ ท่ามกลางภูมิประเทศที่เป็นหมู่เกาะนับหมื่นเกาะ แต่รวมกันเป็นหนึ่งเดียวโดยการปกครองด้วยระบอบสาธารณรัฐ
นามนี้สำคัญไฉน ซูการ์โน (Sukarno) เกิดเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2444 เป็นประธานาธิบดีคนแรกของประเทศอินโดนีเซีย ผู้มีส่วนสำคัญในการประกาศเอกราชของอินโดนีเซียต่อประเทศเนเธอร์แลนด์ ซูการ์โนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2513 เขามีลูกสาวชื่อเมกาวาตี ซูการ์ในบุตรี ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 5 ของอินโดนีเซีย
วิสาขบูชา ณ บรมพุทโธ ประเทศอินโดนีเซีย
อินโดนีเซียนับเป็นดินแดนสำคัญแห่งหนึ่งในประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนาเพราะเคยเป็นศูนย์กลางที่สำคัญเมื่อราว 1,000 กว่าปี
ท่านประธานาธิบดี พลเอกซูฮาร์โต ได้ประกาศให้วันวิสาขบูชาเป็นวันหยุดราชการ ซึ่งชาวพุทธอินโดนีเซีย ถือกันว่า ปีพ.ศ.2527 นี้ เป็นปีครบ 500 ปีที่พระพุทธศาสนาเสื่อมหายไปจากอินโดนีเซีย ตามความเชื่อที่สืบต่อกันมา และปีต่อมาทางการอินโดนีเซีย ได้เขียนคำขวัญบนผืนผ้าขาวว่า “ด้วยความศักดิ์สิทธิ์ของวันวิสาขะ ขอให้ประเทศอินโดนีเซียจงรุ่งเรือง”
เป็น อยู่ คือ... วิถีชาวอินโด ประชากร ส่วนใหญ่เป็นสายมาเลย์ประมาณร้อยละ 95 ที่เหลือเป็นอินโด อาหรับ จีน และชาวยุโรป แต่ถ้าแบ่งตามหลักฐานชาติวงศ์วิทยาแล้ว ถือว่ามีต้นกำเนิดมาจาก 365 เชื้อชาติ รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ได้ 4 กลุ่ม คือ เมเลเนเซียน (Melanesians) โปรโตออโตรเนเซียน (Proto – Autronesians) โพลีเนเซียน (Polynesians) และโมโครเนเซียน (Micronesians) ชาวอินโดนีเซียจะมีตาคม ผมดำ ผิวสีน้ำตาล กระดูกแก้มกว้าง ตาเล็ก จมูกใหญ่ มีความสูงประมาณ 5 – 6 ฟุต ใกล้เคียงกับความสูงของคนไทย
วัดบรมพุทโธ เจดีย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกของชาวพุทธ รอดพ้นจากความเสียหายที่เกิดขึ้นระหว่างช่วงแผ่นดินไหวอย่างรุนแรงเมื่อวันเสาร์ ซึ่งแผ่นดินไหวครั้งนี้คร่าชีวิตประชาชนชาวอินโดนีเซียนับพันคน แต่วัดบรมพุทโธปรากฎว่าไม่ได้รับความเสียหายใดๆ
กระผม พระครูใบฎีกาประดิษฐ์ อริญชโย พระอาจารย์ประจำภาคนครหลวง 6 และก็เป็นพระอาจารย์ที่ช่วยดูแลศูนย์ที่ประเทศอินโดนีเซียด้วยครับ
ผู้เขียนและคณะได้เรียบเรียงบทความที่สรุปโดยย่อ “เส้นทางการเผยแผ่พระพุทธศาสนา” ตั้งแต่ยุคเริ่มต้นจนถึงฉบับนี้ ยุคพุทธศตวรรษที่ ๑๙ นับเป็นเวลา ๑ ปีพอดีที่ได้นำเสนอสู่สายตาของเหล่าสมาชิกผู้ใจบุญทุกท่าน และเชื่อว่าคงเกิดภาพและความเข้าใจมากขึ้น ซึ่งผู้เขียนและคณะต่างปลื้มปีติที่ได้ประมวลเรื่องราวดี ๆ นี้ แล้วนำเสนอแด่ทุกท่านเป็นธรรมทาน
