โลกอันตัณหาย่อมนำพาไป อันตัณหาย่อมผลักไสไป โลกทั้งหมดเป็นไปตามอำนาจของธรรมอย่างหนึ่ง คือตัณหา บัณฑิตพึงรู้โทษของตัณหาว่า เป็นเหตุให้เกิดทุกข์ พึงเป็นผู้ปราศจากตัณหา ไม่ถือมั่น มีสติอยู่ทุกเมื่อ
ความจริง ความสุขในชีวิตนั้นหาไม่ยาก ถ้าหากรู้ จักระวังรักษาจิตให้ดี โดยมิให้ยึดเกาะ หรือ ยอมตกเป็นทาสกิเบสตัณหาอารมณ์ต่างๆ
ก่อนที่โยมแม่ของลูกจะเสียชีวิต ท่านมีความรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว และรู่ว่าคงต้องเสียชีวิตลงอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่ได้หวาดหวั่นต่อมรณะภัยที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวท่านเลย
ดูก่อนพราหมณ์ สัตว์ละความยึดถืออัตตาว่าเป็นของเราในสัตว์ทั้งหลายที่เกิดเป็นมนุษย์ เป็นผู้เดียวโดดเด่น น้อมไปในกรุณา เป็นผู้ปราศจากกลิ่นเหม็น เว้นจากเมถุน ตั้งอยู่ในธรรมนี้ และศึกษาอยู่ในธรรมนี้ จึงจะถึงพรหมโลกได้
ลูกชายของลูกละโลกแล้วไปอยู่ที่ไหน ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง วิบากกรรมใดที่ทำให้ลูกชายของลูกต้องมาถูกฆาตกรรม ด้วยการจับใส่กุญแจมือล็อคไพล่หลัง ถูกมัดขา แล้วก็ถูกนำไปใส่กระสอบทรายโยนลงน้ำ
การที่เราใส่ใจหรือว่าถือสาหาความกับ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช่น การถูกขับรถปาดหน้า ถูกหัวเราะเยาะหรือถูกนินทานั้น ทำให้เราเสียพลังในตัวไปโดยใช่เหตุ
คำคมสอนใจกับธรรมะใสๆ ที่ให้แง่คิดมุมมองดีๆ กับชีวิต สามารถนำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้ เพื่อประโยชน์แก่ตนเองและผู้อื่น
“ทำอย่างไรใจจึงจะหยุดนิ่ง?” คำถามนี้คงอยู่ในใจของนักปฎิบัติธรรมทุกคน เพราะเวลาปฏิบัติธรรม ใจของเรามักชอบวิ่งไปในอารมณ์ต่างๆ ที่คุ้นเคย
การนั่งสมาธิไม่ได้ยากอย่างที่คิด หากทำอย่างถูกวิธีตามหลักวิชชา แม้จะต่างภาษาและความเชื่อ แต่สิ่งที่ได้รับจะเหมือนๆกัน นั่นคือความสุข
“ความโกธร” คือ สภาวะทางอารมณ์ที่รุนแรง มักเกิดขึ้นจากความไม่พอใจในสิ่งที่มากระทบใจ ความโกธรแม้ไม่มีตัวตน
