ชีวิตครอบครัวของเธอเหมือนกับต้องคำสาป …จากชีวิตครอบครัวที่อบอุ่น มีความสุข การงานกำลังไปได้ดี คนในครอบครัวกลับป่วยด้วยโรคร้าย อยู่ๆก็จะเคลื่อนไหวไม่ได้ ช่วยตัวเองไม่ได้ กลายเป็นคนง่อยเปลี้ย และค่อยๆตายไปทีละคน นับจากสามี …ลูกสาว…ปัจจุบัน ลูกสาวคนสุดท้องของเธอ ก็กำลังป่วยเป็นโรคร้ายนี้…
เนื่องจากประสบกับความทุกข์มากเจอปัญหารอบด้าน รวมทั้งความทรมานจากโรคร้าย ทำให้เธอตัดสินใจฆ่าตัวตาย หลายครั้ง แต่ไม่ตายสมใจ ...ครั้งหนึ่ง เธอได้พระอาจารย์ที่ ธุดงคสถานเขาแก้วเสด็จ เป็นกัลยาณมิตร สอนให้เธอนั่งสมาธิ ปรากฏว่า เธอเห็นดวงแก้วใหญ่ใสสว่างอยู่กลางท้อง รู้สึกเป็นสุขอย่างยิ่ง ...นับตั้งแต่นั้นมา อาการป่วยของเธอหายได้อย่างอัศจรรย์ ชีวิตของเธอเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ...
เรื่องราวของอดีตนักมวย ผู้มากไปด้วยความสามารถ...ด้วยความนิยมชมชอบในเรื่องหมัดๆมวยๆ ทำให้ชายคนหนึ่งได้ฝึกฝนมวยจากครูมวย...ด้วยความสามารถของเขา ทำให้กลายเป็นนักมวยที่หาคู่ชกในจังหวัดไม่ได้ เพราะชนะน็อคคู่ต่อสู้มาโดยตลอด จนต้องนำนักมวยต่างจังหวัดมาชกด้วย...เขาก็ชนะน็อคอีก...ภายหลังเมื่อถูกญาติบังคับให้เลิกชกมวย เขาก็หันไปชนวัว ชนไก่ แทน เพราะคิดว่า การชนไก่ ชนวัว ชกมวย เลี้ยงนกเขาชวา เป็นกีฬา และเป็นวัฒนธรรมท้องถิ่น...เมื่อ เขาเข้าวัดเจอกับหมู่คณะ เขาก็หักดิบเลิกสิ่งไม่ดีทั้งหลาย...
หลานชายของเธอ เป็นคนฉลาด มีความเป็นตัวของตัวเองสูง เวลาพ่อ-แม่ของเขาสั่งให้ทำอะไร เขาจะไม่ยอมทำ บางครั้งเขาจะยอมให้พ่อตี ไม่ว่าจะตีเขาสักเท่าไร เขาก็ไม่ยอมทำตามคำสั่ง พอโตขึ้นก็มีปัญหากับครู ทำให้ต้องย้ายโรงเรียนหลายครั้ง แต่อุปนิสัยเป็นคนมีน้ำใจ ให้กับทุกคนอย่างไม่มีเงื่อนไข เป็นที่รักของคนในครอบครัว...เขาเคยบวชสามเณรยุวธรรมทายาทรุ่นที่ 10 เคยบวชหน้าไฟให้กับญาติผู้เสียชีวิต...แต่เขาต้องมาเสียชีวิตเนื่องจากอุบัติเหตุ ทั้งๆที่ตั้งใจไว้ว่าจะบวชให้แม่ในช่วงปิดเทอม...
อดีตเจ้าของบ่อนไก่...เขาเคยเป็นสมาชิกสภาจังหวัดมาหลายสมัย สนใจในเรื่องของไก่ชน จนมาเป็นเจ้าของบ่อนไก่ในที่สุด แต่เมื่อได้เจอกับหมู่คณะ เขาได้หักดิบเลิกทำบ่อนไก่แล้ว...คำถาม ชายคนหนึ่ง เป็นลูกจ้างเลี้ยงไก่ชน ให้เจ้าของบ่อนไก่มานาน เป็นคนใจร้อน ครั้งหนึ่ง ไก่แพ้ เขาจับขาไก่ แล้วฟาดไก่กับเสาจนตาย...ต่อมา ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ตายแล้วไปไหน...และ เมื่อหักดิบ เลิกทำบ่อนไก่แล้ว ควรทำอย่างไร เพื่อไม่ต้องไปรับวิบากกรรม...ที่นี่...มีคำตอบ...
