คืนหนึ่งผมนั่งสมาธิเห็นแสงเป็นจุดเล็กๆ คล้ายดวงดาวบนท้องฟ้า อยู่ตรงกลางท้อง เหมือนแสงจะดูดผมเข้าไป ผมอยู่ในแสงนั้นสักพัก จู่ๆ องค์พระก็ผุดขึ้นมาจากแสงสว่าง นั่งหันหน้าไปทางเดียวกันขยายคลุมตัว ผมมีความสุขมากที่สุดเลยครับ
ผมนั่งธรรมะกับพระอาจารย์ สักพักก็เห็นองค์พระครับ ผมเห็นท่านชัดขึ้นกว่าเดิม ผมก็ดูไปเฉยๆ ก็เห็นท่านใสมากขึ้น สว่างยิ่งกว่าแสงดวงอาทิตย์ในตอนกลางวันที่มีแดดร้อนๆ ซะอีกครับ
ผมนั่งสมาธิแบบสบายๆ ไม่คิดอะไร สักครู่ก็เห็นหลวงปู่แก้วใสอยู่ในกลางท้อง ใสเหมือนเพชรที่ส่องประกาย ผมเหมือนจะหยุดหายใจ รู้สึกตัวเบา มีความสุข ปลื้มใจมากเลยครับ
หนูนึกนิมิตเป็นองค์พระ ภาวนาสัมมาอะระหังไปเรื่อยๆ องค์พระก็ชัดใสขึ้น สว่างขึ้น ขยายใหญ่ขึ้นจนคลุมตัวหนู แล้วหนูก็ทำความรู้สึกว่าตัวเราและองค์พระเป็นคนๆ เดียวกัน รู้สึกเบาสบายมากค่ะ
พอประคองใจไปเรื่อยๆ หนูก็เห็นองค์พระแก้วใสขยายออกมาจากข้างในท้องของหนู ท่านผุดออกมาเป็นสายทีละองค์ เหมือนเพลงที่หลวงพ่อเปิดเลยค่ะ ใจของหนูก็ชุ่มเย็นมีความสุขมาก
ไม่ว่าทำอะไร ผมจะทำด้วยอารมณ์สบาย เอาใจไปไว้ที่ศูนย์กลางกายเสมอ ทำให้นึกถึงดวงแก้วได้ง่ายๆ เห็นได้เรื่อยๆ ทั้งวัน ผมมีความสุขมากเลยครับ
ลูกนั่งสมาธิไปได้ประมาณ 15 นาที รู้สึกว่าตัวขยาย และเหมือนกำลังถูกดูดลงไป จู่ๆ ก็มีแสงปรากฏขึ้นที่กลางท้อง สว่างมาก แล้วก็เห็นองค์พระใสสว่าง
ผมภาวนาสัมมาอะระหังไปเรื่อยๆ ฝึกนั่งทุกวัน เพื่อจะได้เห็นองค์พระเหมือนคนอื่นๆ บ้าง ไม่นานสิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น คือ มีดวงแก้วผุดขึ้นมาจากศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ใสบริสุทธิ์มากครับ
ลูกเณรท่องสัมมาอะระหังไปเรื่อยๆ สักพักองค์พระก็เริ่มใสขึ้น ก็หยุดนิ่งกลางองค์พระใสๆ ไปเรื่อยๆ ท่านใสขึ้นไปอีกและขยายใหญ่ครอบคลุมตัวลูกเณรเอาไว้ ลูกเณรรู้สึกสบายมากๆ เลยครับ
ลูกภาวนาสัมมาอะระหังจากกลางท้อง ไปเรื่อยๆ รู้สึกนิ่งสบาย แล้วก็วูบตกศูนย์ แป๊บเดียวก็เห็นความสว่างวูบขึ้นมาจากกลางท้อง แล้วก็เห็นดวงกลมๆ เล็กๆ ยิ่งมองยิ่งมีความสุขค่ะ
