ขณะนี้กระผมเป็นพระเพราะได้มาบวชในรุ่น 7,000 รูป 7,000 ตำบลทั่วไทยครับ กระผมเกิดในกรุงเทพฯ ในครอบครัวชาวจีนแต้จิ๋ว
เรื่องราวชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง...เนื่องจากคุณพ่อเป็นคนเจ้าชู้ จึงเลิกกับคุณแม่ตั้งแต่เธอยังแบเบาะ หลังจากเลิกกับคุณพ่อแล้ว คุณแม่ก็ประชดชีวิตดัวยการดื่มเหล้าทุกวัน จนติด ต่อมาเมื่ออายุได้ประมาณ 11 ปี คุณแม่ของเธอก็เสียชีวิต...ต่อมา เธอได้ไปอาศัยอยู่กับคุณป้า ซึ่งมีอาชีพค้าเนื้อวัว เนื้อควาย ในทุกๆวันเธอต้องเป็นคนสั่งฆ่าวัว และควาย วันละ 6 ตัว จะหยุดก็คือวันพระ เธอต้องทำอย่างนี้ติดต่อกันมาเป็นเวลา 7 ปี...เมื่อเธอได้มาพบกับหมู่คณะ จึงได้เรียนรู้ความเป็นจริงของชีวิต และอยากจะแก้ไขชีวิตของตัวเอง เพื่อจะได้หนีจากวิบากกรรมที่เคยสั่งล้มวัว ควายจำนวนมาก...เธอควรจะทำอย่างไร...ที่นี่...มีคำตอบ...
ชีวิตของครอบครัวหนึ่ง...พ่อบ้าน เป็นปลัดอำเภอ เกิดในตระกูลของท่านพระยา มีทรัพย์สมบัติมากมาย แต่ภายหลังได้ยกทรัพย์สมบัติให้ภรรยาคนแรกจนหมด...ต่อมา เมื่ออายุมากแล้ว ได้แต่งงานใหม่ ภรรยาคนใหม่มีอายุน้อยกว่าถึง 40 ปี...แม่บ้าน เกิดมาในตระกูลที่ลำบาก ยากจน แม้จะเรียนดี แต่ก็ได้เรียนแค่ ป. 4 เท่านั้น เธอคิดที่จะไม่แต่งงาน แต่ก็มาได้สามีอายุแก่กว่าถึง 40 ปี ในที่สุด...คำถาม สร้างบุพกรรมใดมา จึงได้เกิดในตระกูลสูง มีการศึกษา มีทรัพย์สมบัติมากมาย...
ก่อนที่โยมพ่อของลูกจะเสียชีวิตตัวท่านก็ได้ทำตามหลักวิชชาที่พระลูกชายคนเล็ก ได้คอยบอกอยู่ข้างๆ ตัวท่านด้วยการตรึกระลึกนึกถึงบุญทุกๆ บุญที่ตัวท่านได้เคยสั่งสมเอาไว้
คนตระหนี่ย่อมกลัวความหิวและความกระหาย ความหิวและความกระหายนั้น ย่อมถูกต้องคนตระหนี่นั้น ผู้เป็นพาลทั้งในโลกนี้และในโลกหน้า เพราะฉะนั้น บุคคลควรกำจัดความตระหนี่อันเป็นสนิมในใจ แล้วให้ทานเถิด เพราะบุญทั้งหลายย่อมเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า
พ่อของสามีไม่ได้รับความรักเคารพจากบุตรภรรยาเลย เพราะขาดบุญดูแลบิดามารดา ทำทานด้วยความไม่เคารพ ชอบพูดให้พ่อแม่เสียใจ รวมทั้งขาดบุญเลี้ยงดูบุตรภรรยาให้ดีอีกด้วย
ด้วยบุญที่ลูกๆได้ทำแล้วอุทิศไปให้ ทำให้ไปดึงดูดบุญต่างๆที่บิดาได้เคยทำไว้ให้มาชิงช่วงส่งผลก่อนบาปอกุศล ทำให้ไม่ต้องไปเกิดในอบายภูมิ
คุณแม่เป็นคนเจ้าอารมณ์ ขี้โมโห ชอบทานอาหารที่ต้องฆ่าสัตว์สดๆ จึงจะอร่อย ลูกบอกให้ท่านเลิกเบียดเบียนชีวิตสัตว์ แต่ท่านบอกว่า มันเกิดมาเป็นอาหาร เราฆ่ามันไม่บาปหรอก
โยมพ่อเคยไปทำงานในเหมืองพลอยกลางป่า พื้นที่แถบนั้นเสี่ยงต่อโรคไข้มาลาเรีย บางคนหนาวสั่นรุนแรง ไข้ขึ้นสูงจนเพ้อ อาการปางตาย
เคยคิดกันบ้างไหมว่า ชีวิตหลังความตายเป็นอย่างไร เราจะรู้ตัวหรือไม่ว่าตายแล้ว และที่สำคัญเมื่อตายแล้วเราจะไปไหน
