"ถ้าคนอย่างผมบวชได้ คนบนโลกนี้ก็บวชได้หมด" แล้วผู้ชายคนหนึ่งก็ได้มาบวช ตามคำชักชวนของคนรู้จัก คนอย่างเขาซึ่งไม่น่าที่จะบวชได้ เพราะมีพื้นฐานความรู้ทางพระพุทธศาสนาน้อย ใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกจนจบปริญญาโท ซึมซับแต่อริยธรรมเมืองนอก และผ่านการทำความชั่ว จนหลายคนให้ฉายาว่า "ตั่วเฮีย"
บุญอยู่เบื้องหลังความสุขและความสำเร็จ...จริงหรือ บุญใดทำให้เป็นที่รัก มีชื่อเสียง...ต้องปฏิบัติตัวอย่างไร จึงจะมีชีวิตที่ปลอดภัยจากวิบากกรรม เหมือนอยู่ในห้องนิรภัย...ที่นี่มีคำตอบ
ลูกมีชีวิตในวัยเด็กที่ลำบาก เพราะเกิดในครอบครัวยากจน มีบ้านก็ถูกไฟไหม้จนไม่มีที่จะอยู่ แต่ลูกก็โชคดีมากๆ ที่ได้สามีที่ดีมากแล้วก็โชคดีที่ได้มาเจอธุรกิจที่เป็นธุรกิจที่ดีที่สุดด้วย ทำงานจนประสบความสำเร็จสูงสุด
การทำหน้าที่ชวนบวชอุบาสิกาแก้วหน่ออ่อนของเหล่ายอดกัลยาณมิตร เพื่อฟื้นฟูพระพุทธศาสนาและศีลธรรม
พิธีบรรพชาสามเณรธรรมทายาท ณ วัดพระธรรมกาย
จังหวัดเชียงใหม่จัดพิธีตัดปอยผมนาคธรรมทายาทในโครงการอุปสมบทหมู่เข้าพรรษา 1 แสนรูป ทุกหมู่บ้านทั่วไทย
ที่หลวงพ่อกำหนดให้ธรรมทายาทได้เดินธุดงค์ กระผมก็ชอบมากเลยครับ นึกถึงวันวานที่ยังมีความแข็งแรงอยู่ กระผมออกเดินธุดงค์อยู่เป็นประจำทุกปีครับ อย่างเมื่อปี พ.ศ.2532 กระผมได้ออกเดินไปที่จังหวัดสตูล พัทลุง นครศรีธรรมราช สุราษฎร์ธานี ชุมพร เดินมาจนถึงพุทธมณฑลเลยครับ บางปีก็เดินจากเชียงรายจนถึงกรุงเทพฯครับ ที่ตรงไหนเหมาะก็แวะทำกรรมฐานอยู่หลายวัน เป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขมากเลยครับ
รั้งนั้นผมป่วยเป็นโรคไวรัสตับอักเสบ B มีอาการหนักมาก แพทย์บอกว่า “รักษาหายแต่ไม่หายขาด มีโอกาสเป็นอีก” แต่ด้วยอานุภาพของคุณยายทำให้ผมหายจากโรคนี้ ไม่กลับมาเป็นอีกเลย จนแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่บอกว่า “โรคนี้ไม่มีโอกาสหาย” ประหลาดใจมาก ว่าหายได้อย่างไร? ผมขอโอกาสเล่าโดยย่อนะครับ
คุณครูไม่ใหญ่ คือ ดวงตะวันที่ให้แสงสว่าง ขจัดความมืดบอดไปจากใจของปวงชน ผมเองก็คือคนหนึ่งที่พบหนทางสว่างจากคุณครูไม่ใหญ่ จากคนที่ไม่เคยเชื่อเรื่องชีวิตในโลกหน้า นรก-สวรรค์ มีอบายเป็นที่ไป แต่บัดนี้ผมมีสุคติเป็นที่ไป มีนิพพานเป็นเป้าหมาย ที่สุดแห่งธรรมเป็นปลายทาง ก็เพราะได้ไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ จากคนที่ไกลวัด บัดนี้กลายเป็นคนที่ใกล้วัด
