ผมไปตามหาดวงแก้วที่สวนป่าหิมวันต์

ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วครับว่า สิ่งต่างๆเหล่านี้ ผมไม่สามารถคิดไปเองได้ หรือเพ่งจ้องเข้าไปได้ ต้องปล่อยวางให้ใจหยุดนิ่งละเอียดแล้วจะเห็นเอง...ในรอบต่อๆมา บางรอบผมเห็นเป็นดวงแก้วใสๆ หรือองค์พระใสๆหันหน้าออกจากตัวของผมก็มี มีอยู่ครั้งหนึ่ง ผมเห็นตัวเองกำลังนั่งสมาธิอยู่ ใส่ชุดขาว รู้สึกดูดีกว่าตัวจริงของผมเสียอีก

สมาธิ เป็นสิ่งที่ทำได้ ถ้าได้ทำ

ที่ผ่านมาลูกนั่งสมาธิอย่างไม่มีเป้าหมาย ลูกคิดว่า นั่งสมาธิขอแค่ความสงบ ความสบายก็พอ คือ ขอแค่ให้ได้นั่ง นั่งคือนั่ง ส่วนจะนิ่งรึเปล่า ลูกดูเบาไม่เคยที่จะสังเกตวิธีการที่ทำใจให้นิ่ง และจะนึกเสมอว่า ถ้าจะนั่งเพื่อเข้าถึงพระธรรมกาย นั่นเป็นเรื่องยากสำหรับเรา ลูกคงไม่มีบุญขนาดนั้น ลูกจึงได้พบกับความปวด และความเมื่อยเป็นรางวัล

แม่ชีกลางน้ำโขง

ชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่สังคมยกย่องให้เป็นแม่พิมพ์ของชาติ วัดต่างๆที่เขาว่าดีเธอไปมาหมด ไม่ว่าจะปฏิบัติธรรมหรือเดินธุดงค์ เธอลองมาหมดแล้ว ประสบการณ์ที่เธอได้พบได้เห็นมานั้นมากมาย...ได้พบกับคุณยายแม่ชี ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ ได้พบกับเรื่องลึกลับชวนให้ขนลุก...มาร่วมกันศึกษาประสบการณ์จากชีวิตของเธอ ในแบบของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา

หัวใจ 101 (เกินร้อย)

นักสร้างบารมีของหมู่คณะยุคบุกเบิก...เธอมีโอกาสได้พบพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ และได้ตามมาสร้างบารมีกับคุณยายอาจารย์ของพวกเรา ตั้งแต่สมัยเริ่มสร้างวัดพระธรรมกาย ต่อเนื่องเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน....ในชีวิตของการสร้างบารมี เธอเคยประสบกับเหตุการณ์เฉียดตายหลายครั้ง แต่ก็ปลอดภัยมาได้ด้วยบารมีของพระเดชพระคุณหลวงปู่ พระมงคลเทพมุนี สด จนฺทสโร ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย

บ้านแก่ง

เรื่องราวเล่าต่อกันมาจาก คุณปู่...พระอาจารย์ท่านหนึ่ง ได้เคยไปพบกับ เงือกหงอนแดง และได้มีการต่อสู้กัน...ชายชราเลี้ยงกระบือคนหนึ่ง ได้เห็นเงือกตัวหนึ่ง มีสีหลายสี นอนขวางแก่งน้ำอยู่ หลังจากกลับมาก็ป่วยเป็นไข้อยู่หลายวัน...เสียงฆ้องประหลาด ที่ชาวบ้านต่างได้ยินในตอนใกล้สว่างของทุกวันพระ ต่อมาชาวบ้านก็ได้ไปพบพระพุทธรูปเก่าแก่ และฆ้องทองคำภายในถ้ำ หลังจากนำมาไว้ที่วัดประจำหมู่บ้านแล้ว ก็ไม่ได้ยินเสียงฆ้องนั้นอีกเลย...เรื่องราวดังกล่าว เป็นเพียงเรื่องเล่าเป็นตุเป็นตะ หรือเป็นเรื่องจริง...