รอยช้ำเป็นจ้ำที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาบนผิวหนัง ทั้งๆ ที่ไม่ได้ถูกกระแทกหรือบีบรัด หากถูกพบหลังจากตื่นนอน ความเชื่อเรื่องผีอำก็จะถูกยกมาเป็นสาเหตุของรอยช้ำปริศนา
อานิสงส์ข้อที่ 9.ด้วยผลแห่งบุญทอดผ้าป่านี้จะส่งผลทำให้ลูกๆ จะมีมือที่อ่อนนุ่มละมุนละไมสวยงามและสมส่วน โดยนิ้วมือของลูกๆ จะมีลักษณะที่เรียวยาวกลมกลึงและดูดีราวกับลำเทียน
“คุณสมบัติ.. ไปบอกคุณเชื่อมเถิดนะว่า ตาแป๊ะน่ะ ตกน้ำตายเอง ไม่มีใครฆ่าหรอก เพราะยายไปถามตาแป๊ะมาแล้ว เชื่อยายเถอะ”
มโหสถระดมคนงานราว ๖,๐๐๐คน ให้ช่วยกันขุดกรวดทรายและดิน ขนออกมาด้วยกระทงหนังขนาดใหญ่ แล้วเทลงในแม่น้ำจนน้ำขุ่นคลัก แม่น้ำนั้นก็ไหลผ่านไปถึงปัญจาละนคร ชาวเมืองต่างได้รับความเดือดร้อน ก็พากันบ่นอุบว่า “โธ่เอ๋ย ไม่น่าเลย ตั้งแต่มโหสถมานี่ ยังไม่ทันไร ก็สร้างความลำบากให้พวกเราเสียแล้ว น้ำขุ่นคลักอย่างนี้ พวกเราจะไปหาน้ำใสๆ ดื่มกินกันได้ที่ไหน”
แน่นอนว่าคนเหล่านั้นทั้งหมด ต่างก็ไม่มีใครยอมให้รื้อถอนเรือนของตนเลย ทุกคนต่างต่อรองว่าจะขอจ่ายทรัพย์เป็นค่าสินบนเพื่อขอยกเว้นไม่ต้องรื้อเรือนด้วยกันทั้งสิ้น มโหสถใช้อุบายทำนองเดียวกันนี้ กระทั่งรวบรวมทรัพย์สินบนมาได้ถึง ๙๐ล้านกหาปณะ
เอดส์...สามีของเธอเสียชีวิตด้วยโรคร้าย ภายหลังการตรวจพบว่าเธอก็ติดโรคร้ายนี้จากสามีด้วย …เมื่อสามีตาย หลานชายของสามีได้มาสารภาพรักกับเธอ แต่เธอไม่ต้องการให้เขาพลอยติดโรคร้ายจากเธอไปด้วย จึงได้ปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใย เขากลับไปผูกคอตาย …แม้ใครๆจะรู้ว่าเธอเป็นโรคร้าย แต่ก็ยังมีคนมารักและอยากจะอยู่กับเธอ…
เธอต้องมีชีวิตที่ลำบากตั้งแต่เด็ก ต้องอดมื้อกินมื้อ…เมื่อแต่งงานแล้ว พ่อแม่สามีก็ไม่ชอบเธอ เมื่อทำอะไรไม่ถูกใจก็มักจะด่าว่าเป็นประจำ จนในที่สุด ถูกไล่ออกจากบ้าน …แต่สามีของเธอก็ตามเธอออกมาร่วมต่อสู้ชีวิตด้วยกัน และตั้งตัวได้ในเวลาไม่นาน มาร่วมกันศึกษาเบื้องหลังชีวิตของเธอ ในแบบของนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
เนื่องจากประสบกับความทุกข์มากเจอปัญหารอบด้าน รวมทั้งความทรมานจากโรคร้าย ทำให้เธอตัดสินใจฆ่าตัวตาย หลายครั้ง แต่ไม่ตายสมใจ ...ครั้งหนึ่ง เธอได้พระอาจารย์ที่ ธุดงคสถานเขาแก้วเสด็จ เป็นกัลยาณมิตร สอนให้เธอนั่งสมาธิ ปรากฏว่า เธอเห็นดวงแก้วใหญ่ใสสว่างอยู่กลางท้อง รู้สึกเป็นสุขอย่างยิ่ง ...นับตั้งแต่นั้นมา อาการป่วยของเธอหายได้อย่างอัศจรรย์ ชีวิตของเธอเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ...
