เนื่องในวาระมหามงคล วันธรรมชัย 27 สิงหาคม 2552 ลูกพระธัมฯ ทั้งพระ อุบาสก-อุบาสิกา ได้บูชาธรรมพระเดชพระคุณหลวงพ่อฯ โดยร่วมจัดพิธีลงนามเซ็นต์สัญญาเพื่อขยายความร่วมมือด้านการศึกษาพระพุทธศาสนา ณ มหาวิทยาลัย โอทาโก้ เมืองดันนีดิน ประเทศนิวซีแลนด์
เมื่อได้เรียน DOU แล้ว ก็ติดใจรู้สึกว่ายิ่งเรียนยิ่งมีความสุขมากๆเลยค่ะ เพราะเป็นเหมือนได้ทบทวนวิชาที่ฟังจากคุณครูไม่ใหญ่ เช่น จักรวาลวิทยา เรื่องราวของมหาปูชนียาจารย์ การทำสมาธิที่เป็นขั้นเป็นตอน ทำให้รู้ว่า กว่าพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯจะค้นพบวิชชาธรรมกายขึ้นมาได้ เป็นเรื่องที่ยากล้านๆๆยากจริงๆค่ะ
สำหรับกระผม ตอนเรียนวิชาสมาธิของ DOU กระผมได้นั่งสมาธิโดยบริกรรมภาวนา สัมมา อะระหัง ด้วยจิตใจที่มีความสุข สงบ และสบาย โดยฝึกทำซ้ำๆ บ่อยๆ ทุกวัน ทำให้ใจสบายมากขึ้น ซึ่งพระเณรในวัดของกระผมก็ต้องฝึกปฏิบัติ สมาธิ และทำเหมือนกันทุกวัน การที่กระผมได้ศึกษาDOU นั้น ทำให้กระผมรู้สึกว่า ได้ฝึกตนในเพศสมณะได้อย่างสมบูรณ์ยิ่งขึ้น เห็นความสำคัญในทุกๆวิชาที่ DOU เปิดสอนครับ
มีญาติโยมถามกระผมว่า เรียน DOU ยากไหม กระผมขอตอบได้เลยครับว่า ไม่ยาก เพราะกระผมเป็นเจ้าอาวาสมีภารกิจต้องดูแลบริหารวัด ต้องเทศน์สอน พร้อมๆกับทำกิจวัตร กิจกรรมของพระไปด้วย แต่กระผมก็เรียน DOU ได้จนจบ เพราะการเรียน DOU ไม่ได้เป็นภาระ แต่เป็นสิ่งที่ช่วยให้กระผมทำหน้าที่ของความเป็นพระได้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น DOU ทำให้กระผมได้ทบทวนความรู้ที่เคยศึกษามาแล้ว
ณ บัดนี้ ความปรารถนาและความตั้งใจของคุณครูไม่ใหญ่ ที่ผ่านกาลเวลามากว่ายี่สิบปี ได้กลายเป็นหนึ่งในโครงการที่มีทรรศนะที่ยาวไกล ซึ่งในขณะนั้น เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วดูเหมือนจะยากมาก แต่ในที่สุดวิสัยทัศน์ที่ใครๆบอกว่า เป็นไปไม่ได้ก็เป็นไปได้แล้ว และได้กลายเป็นมหาวิทยาลัยแห่งเดียวในโลก ที่เปิดสอนวิชาเกี่ยวกับความเป็นจริงของชีวิต นำชีวิตไปสู่เป้าหมายอันสูงสุด
วิชาที่หนูประทับใจ คือ วิชาวิถีชาวพุทธ เพราะถึงแม้กระแสโลกในปัจจุบันจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว มีแหล่งอบายมุขมากมาย ล้วนแล้วแต่ทำให้คนลืมที่จะสั่งสมความดี แต่การเรียนวิชานี้ เปรียบเหมือนการตอกย้ำหลักการดำเนินชีวิตที่ถูกต้องของชาวพุทธว่า ควรเป็นเช่นไร
ภาพที่สุดแสนประทับใจไม่รู้ลืมเลย คือ ช่วงเวลาที่พระเดินบิณฑบาต ท่านเดินเป็นแถวเป็นแนว สง่างามมากๆ สาธุชนต่างพร้อมใจกันพนมมือด้วยความเคารพ เป็นภาพที่สุดแสนประทับใจไม่มีวันลืมเลือนจริงๆ ทำให้น้ำตาแห่งความปีติได้ไหลออกมาด้วยความอิ่มใจ ร้องไห้ไปก็ยิ้มไปด้วย เป็นความภูมิใจของชาวนครเมืองพระ...ปลื้มจังฮู้
