ต้นไม้แม้ไม่มีจิตยังกลับกลายได้ ไม่ต้องพูดถึงมนุษย์ที่มีจิตใจ น้ำหยดลงหินทุกวัน หินยังกร่อนได้ เสาศิลา เมื่อมีคนมาโยก เสาศิลายังสั่นคลอนได้ คนหรือสิ่งของใกล้ตัวก็เช่นเดียวกัน มีผลต่อเรามาก เราจึงควรคบหานักปราชญ์บัณฑิต หมั่นหาโอกาสไปสนทนากับสัตบุรุษ และสัตบุรุษที่แท้จริงที่มีอยู่ในตัวเรา คือ พระธรรมกาย
อานุภาพแห่งบุญนี้ ไม่มีประมาณจริงหนอ ตัวเราได้สำเร็จทุกอย่างดังใจปรารถนาเพราะอานุภาพแห่งบุญที่เราได้ ถวายทานแด่ภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่ ด้วยจิตที่เต็มเปี่ยม ด้วยความเลื่อมใส นิมนต์ภิกษุสงฆ์มาแล้ว ทำมณฑปด้วยอ้อย นิมนต์พระสงฆ์ผู้ปฏิบัติซื่อตรง มีจิตตั้งมั่นเป็นสงฆ์ผู้อุดม ให้ฉันอ้อย ด้วยอานิสงส์นี้ ทำให้เราครอบงำสัตว์ทั้งปวงในภพที่เราถือกำเนิด
ผมนิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกเหมือนตัวหายไป เหลือแต่เส้นขอบโครงร่างกายกับองค์พระที่กลางท้อง ชัดเจนจนเห็นขดก้นหอยวนตามเข็มนาฬิกา ผมรู้สึกตื่นเต้นและสงสัยว่า ตัวผมคิดไปเองหรือเปล่า แต่ก็ฉุกคิดถึงคำสอนที่ว่า “จงถอนวัชพืชแห่งความสงสัยออก แล้วปลูกเมล็ดพันธุ์แห่งความเชื่อมั่นว่า ที่ศูนย์กลางกายของเรามีดวงธรรมและพระธรรมกายอยู่จริง”
ในช่วงชีวิตนี้ คิดว่าที่เราได้ทำบุญแบบคุ้มสุด ก็ตอนมาวัดพระธรรมกาย วันคุ้มครองโลก 22 เมษายน ปีนี้ เพราะมาครั้งเดียวได้ทำบุญสองหมื่นวัด เพราะฉะนั้นลูกจึงปลื้มมาก คิดว่า เราคงทำบุญมาหลายชาติแล้ว จึงได้มีโอกาสมาทำบุญอย่างนี้ จากนั้นก็มีอีก คือ วันวิสาขบูชา, ล่าสุดเมื่อวันที่ 26 กันยายน ในวันครูธรรมกายที่ผ่านมา ลูกได้เห็นภาพคนมาทำบุญเยอะๆแล้ว มีความสุขมากค่ะ
พอเข้าโรงพยาบาลครั้งแรก หมอก็ตรวจพบว่า เกล็ดเลือดของน้องโจ้อยู่ที่หนึ่งพัน ซึ่งคนปกติขั้นต่ำต้องหนึ่งแสนห้าหมื่น อาการเข้าขั้นโคม่า ให้ลูกเตรียมใจว่าลูกชายจะตายจากไปได้ในทุกนาที ลูกจึงได้กราบอาราธนาขอความเมตตาจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ให้ช่วยชีวิต“น้องโจ้”ด้วย ซึ่งพระเดชพระคุณหลวงพ่อก็รับปากว่าจะช่วย
สักพักหนึ่ง องค์พระท่านก็ค่อยๆ ใสขึ้นๆ ลูกรู้สึกมีความสุขมาก ขณะที่กำลังมีความสุขเพลินๆ จู่ๆ ลูกก็ถูกดูดอย่างแรง เหมือนตัวลูกเข้าไปอยู่ในดวงแก้วใสๆ ในกลางองค์พระอีกทีหนึ่ง พลูกรู้สึกเย็นกายเย็นใจ มีความสุขมาก แม้จะเลิกนั่งแล้วก็ตาม ความรู้สึกยังคงเป็นเหมือนเดิม คือ ใจยังอยู่ในดวงแก้วใสๆนั้นตลอดเวลา
เมื่อก่อนลูกจะอายมากๆ ในการไปบอกบุญ อายเพราะกลัวเขาจะว่า ยิ่งเวลาเจอชาวต่างชาติ ยิ่งไม่กล้าบอกกลัวเขาไม่รู้เรื่อง แต่ตอนนี้ ลูกรู้สึกตรงกันข้ามค่ะ คุณครูไม่ใหญ่สอนว่า..การที่เราไปบอกบุญเขา เราไม่ได้ไปขอ เราไปให้บุญเขาต่างหาก เราไปรักษาสมบัติ ซึ่งทำให้ลูกมั่นใจมากขึ้นค่ะ
จากนั้น ดวงแก้วก็เริ่มขยายกว้างขึ้นและสว่างขึ้น แล้วฉันก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับความสว่างนั้น และต่อมาฉันก็กลายเป็นศูนย์กลางของความสว่าง แล้วฉันก็ถูกดูดเข้าไปข้างใน ลึกเข้าไปเรื่อยๆ แล้วตัวฉันเองก็เคลื่อนผ่านดวงแก้ว ดวงแล้ว ดวงเล่า และดวงแต่ละดวง ที่ผ่านเข้าไป จะสว่าง มากขึ้นๆ
ปกติเวลาไปตรวจงานลูกน้อง ถ้าไม่พอใจ ฉันก็จะว่าพวกเขาด้วยความฉุนเฉียวทันที และไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ ฉันต้องไปหาหมอ และกินยาระงับความเครียดตลอด แต่ตอนนี้ฉันลืมเรื่องหมอไปหมดแล้ว ลูกน้องก็คุยกันว่า ทำไมฉันเงียบสงบได้ขนาดนี้...ฉันอยากบอกทุกคนในโลกว่า "ตอนนี้ฉันมีความสงบและความสุขอยู่ภายในตลอด...ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าเราต้องนั่งสมาธิทุกวัน"
