จดหมายฉบับนั้น คุณพ่อของลูกเป็นผู้รับโดยท่านเก็บไว้ไม่ให้ลูกอ่าน และหลังจากนั้นคุณพ่อเปลี่ยนความตั้งใจไม่ให้ลูกมาเรียนที่กรุงเทพฯ ทั้งที่ลูกเตรียมตัวพร้อมแล้ว
ฝ่ายชายหนุ่มคนนั้น เมื่อได้สบตาคุณแม่ก็รู้สึกสะดุดใจเข้าอย่างจัง นึกถามตัวเองว่า “ทำไมเรารู้สึกผูกพันกับผู้หญิงคนนี้จังเลยแปลกจริง” หลายวันต่อมาขณะที่ชายหนุ่มคนดังกล่าว นั่งทานข้าวอยู่ที่ร้านอาหารใกล้ๆ กับร้านของคุณแม่...คุณแม่เดินผ่านมาพอดีจึงเอ่ยทักว่า “พี่ทานน้ำมั๊ยคะ” และนี่เองคือ บทสนทนาครั้งแรก
เขายอมตกลงทำบุญง่ายมากๆ ทั้งๆที่เขาเป็นอิสลาม และพึ่งรู้จักวัดพระธรรมกายเพียง 2 เดือน ไปปฏิบัติธรรม 7 วันก็ยังไม่เคยไปเลย แต่กลับบอกว่า “ทำ บุญกับพระเดชพระคุณหลวงพ่อแล้วรู้สึกปลื้มมากๆ คิดว่าการบริจาคเงินแบบนี้เป็นสิ่งสากล แม้ผมจะไม่ใช่คนพุทธ แต่ก็ทำได้ เพราะเงินนี้จะถูกนำไปทำประโยชน์อย่างมหาศาลให้บังเกิดกับมนุษย์ เพราะหลวงพ่อท่านจะนำเงินนี้ไปสร้างสิ่งดีๆ สร้างคนดีให้เกิดขึ้นบนโลก
