พระอาจารย์วัดพระธรรมกายแฟรงก์เฟิร์ต ประเทศเยอรมนี ได้จัดปฏิบัติธรรม ณ เมืองลิมบวก สำหรับพิธีเริ่มด้วยสาธุชนผู้มีบุญทุกท่านได้ร่วมกันสวดมนต์ทำวัตรเช้า ปฏิบัติธรรม ก่อนที่จะได้ประกอบพิธีถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน
เมื่อกุลบุตรหนุ่มได้ฟังคำถามจากชาวบ้านที่มาซักถามว่า เหตุใดทำไมครอบครัวของเขาจึงได้ตัดสินใจเลิกอาชีพนายพราน กุลบุตรหนุ่มจึงได้ค่อยๆ เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้พวกเพื่อนบ้านและชาวบ้านเหล่านั้นได้ฟัง
ผู้ใดเป็นคนฉลาด แกล้วกล้า เป็นพหูสูต ทรงธรรม และเป็นผู้ประพฤติธรรมสมควรแก่ธรรม ผู้เป็นเช่นนั้นท่านเรียกว่า เป็นผู้ยังหมู่ให้งดงาม
พุทธบุตรผู้กล้า จากศูนย์อบรมประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ ได้เริ่มภารกิจที่ยิ่งใหญ่ ด้วยการออกเดินธุดงค์ธรรมชัย จากวัดคลองโพธิ์ พระอารามหลวง มุ่งหน้าไปรวมจิตรวมใจชาวพุทธในชุมชน 2 แห่ง คือ วัดน้ำสิงห์ใต้, วัดน้ำพร้า และมุ่งไปพัฒนาวัดร้างอีก 1 แห่ง คือ วัดห้วยต้า
ด้วยบุญอะไรที่ทำให้ลูกชายคนโตของตัวลูก ถึงได้มีโอกาสมาบวชเป็นสามเณรยุวะฯ แล้วก็ได้มีโอกาสมานั่งสมาธิกับคุณครูไม่ใหญ่ตั้งแต่เด็กๆ
ชาวพุทธเคารพนับถือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งสูงสุด เพราะพระองค์เป็นมนุษย์ที่เลิศด้วยพระปัญญาธิคุณ ปราบกิเลสได้ด้วยพระองค์เอง และทรงมีพระมหากรุณาธิคุณ สอนวิธีปราบกิเลสให้คนทั้งโลก เหมือนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ด้วยความบริสุทธิ์ใจ
เมื่ออยู่ในสถานะที่แตกต่าง ความคิดความเข้าใจย่อมแตกต่าง ดังเช่น บางคนไม่เข้าใจว่า ทำไมต้องให้ทาน เสียทรัพย์เปล่าๆ ทำไมต้องเข้าวัด เสียเวลา
สิ่งที่เราเคยทำอะไรไปในภพชาติที่ผ่านมาไม่ว่าบุญหรือบาป ไม่ได้สูญหายไปไหน แต่จะติดอยู่ในตัวของเรา ทำให้ชีวิตไม่ปลอดภัยในสังสารวัฏตราบที่เรายังต้องเวียนว่ายตายเกิด
ผู้หญิงที่ถูกข่มขืนหรือตั้งครรภ์แล้วป่วยด้วยหัดเยอรมัน ถ้าเด็กคลอดออกมาก็จะพิการ การทำแท้งด้วยความจำเป็นแบบนี้ บาปหรือไม่?
แต่เมื่อนึกถึงพระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสอง นึกถึงภารกิจที่ท่านสู้อุตส่าห์อบรมสั่งสอนลูกศิษย์ และชาวพุทธทั่วโลกขนาดนี้ ถึงแม้ว่าเราจะเหน็ดเหนื่อยขนาดไหน ก็ยังไม่เท่ากับเศษเสี้ยวของความเหน็ดเหนื่อยกับภารกิจที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสองได้รับ เมื่อคิดอย่างนี้ ความเหนื่อยล้า ของลูกก็หายไป แต่กลับกลายเป็นกำลังใจ และเป็นพลังใจให้ลูกก้าวเดินต่อไปในหน้าที่ครู หน้าที่ที่คุณครูไม่ใหญ่ให้นิยามว่า “เป็นหน้าที่ของพระบรมโพธิสัตว์”
