กว่าจะได้มาเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทุกๆพระองค์จะต้องทรงผ่านการบำเพ็ญเพียรและสั่งสมบารมีอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพัน เป็นเวลายาวนาน
นักสร้างบารมีต้องมีใจจรดจ่ออยู่กับการสร้างบารมี ไม่ใช่ส่งใจไปในเรื่องอื่นที่ไม่เป็นสาระ อันเป็นเหตุให้อาสวกิเลสเข้ามาอยู่ในใจ ต้องคิดตลอดเวลาว่า ทำอย่างไรบารมีของเราจึงจะเต็มเปี่ยมบริบูรณ์
“การให้” เป็นวัฒนธรรมของคนดี เป็นก้าวแรกของการสร้างบารมีไปสู่อายตนนิพพาน เราในฐานะผู้ให้ ย่อมได้รับความสุข จะเป็นที่รักของมนุษย์ และเทวดาทั้งหลาย
สุญกัป คือ มหากัปที่ไม่มีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จอุบัติขึ้นมาบนโลกเลย แม้แต่เพียงพระองค์เดียว ซึ่งโดยส่วนมากจะมีแต่มหากัปที่เป็นสุญกัป
ความทุกข์เป็นสิ่งที่มาพร้อมกับการเกิดของสรรพสัตว์ทั้งหลาย ทุกชีวิตต่างปรารถนาความสุข แสวงหาความหลุดพ้นจากทุกข์ทั้งปวง
การที่บุคคลใดบุคคลหนึ่งตัดสินใจที่จะมาเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ถ้าไม่มีหัวใจที่กล้าแกร่งและเด็ดเดี่ยวประดุจดั่งเพชร ก็ไม่สามารถทำได้
อันตรกัป คือ ช่วงระยะเวลาที่เท่ากับหนึ่งรอบของการเพิ่มและการลดของอายุขัยเฉลี่ยของมนุษย์
ความสุขหรือความทุกข์ที่ทุกคนได้รับในปัจจุบันชาติ ล้วนเป็นผลมาจากกรรมที่ได้ทำไว้ในอดีตชาติ ผู้ที่สามารถอธิบายเรื่องนี้ได้ดี มีเพียงพระสัมมาสัมพระพุทธเจ้า พระอรหันต์ และผู้มีรู้มีญาณเท่านั้น
1 มหากัป เท่ากับ 4 องสไขยกัป 1 อสงไขยกัป เท่ากับ 64 อัตรกัป 1 มหากัป เท่ากับ 256 อันตรกัป
