ตอนนี้เห็นว่าสังขารยังพอไหว จึงตั้งใจว่า “เราจะต้องบวช เพื่อตามหาพระที่หายไป และจะบำเพ็ญเนกขัมมบารมี จนกว่าลมหายใจเฮือกสุดท้าย” แม้ผมจะบวชตอนแก่ ก็ขอแก่บุญแก่บารมี แก่อินทรีย์แต่ไม่ขอแก่หน้า จะเดินตามเส้นทางอริยะของพระราธะ ที่ท่านแม้จะบวชตอนแก่ แต่ก็ว่าง่ายสอนง่าย จนกว่าจะได้เข้าถึงธรรม ได้มีความสุขกับพระภายใน เป็นรักแท้ในวัยชราครับ
ภาพที่ปรากฏต่อสายตาสาธารณชนในวันนั้น เป็นภาพกองทัพธรรมที่สง่างาม ทัพหน้าเป็นเหล่าสมณะ งามอร่ามด้วยสีเหลืองทองของจีวร ตามด้วยทัพหลังของเหล่าพุทธบริษัทในชุดสีขาว ขาว เวลานั้นประมาณบ่ายสามโมงเศษ แสงแดดแผดกล้า จุดมุ่งหมายอยู่ที่บรมพุทโธ
เธอเกิดในครอบครัวที่ลำบากยากจน เมื่อโตขึ้น หลังจากผิดหวังในความรัก เธอได้ตัดสินใจไปใช้ชีวิตในต่างแดน ในช่วงแรกเธอถูกโกงค่าจ้าง แต่ด้วยความที่เป็นคนไม่ย่อท้อต่อความยากลำบาก เธอได้เปิดกิจการร้านขายอาหารไทยจากร้านเล็กๆ ในที่สุดก็เจริญก้าวหน้า ปัจจุบันมีถึง 4 สาขา...และกับคำถามที่น่าสนใจเกี่ยวกับ “มาร”...ที่นี่...มีคำตอบ
ผมเห็นหลวงปู่ แว้บขึ้นมาในใจ ท่านบอกว่า “หยุดสิลูกหยุด หยุดตอนนี้เลย” (ท่านหมายถึงให้หยุดการทำฟาร์มเลี้ยงไก่) ผมก็ตอบหลวงปู่ฯไปว่า “จะหยุดได้ไงลูกก็ยังเล็กๆ ถ้าเปลี่ยนไปทำอย่างอื่น ล้มเหลวขึ้นมาจะทำยังไงละครับ” หลวงปู่ท่านก็สวนมาว่า “มึงไม่ลองแล้วจะรู้ได้ไง หยุดเถอะลูก บุญเก่าส่งผลแล้วบุญใหม่จะเชื่อมโยงกับบุญเก่า ลูกจะไปทำอะไรก็รุ่งเรือง”
