เมื่อรองผู้ว่าราชการจังหวัดเห็นดีเห็นงาม ท่านก็รีบเสนอเรื่องต่อคุณวิโรจน์ จิวะรังสรรค์ ผู้ว่าราชการจังหวัดกาฬสินธุ์ เพื่อให้โอกาสทีมงานลูกพระธัมฯไปนำเสนอโครงการ เมื่อผู้ว่าราชการจังหวัดได้รับทราบข้อมูลแล้ว ท่านก็สั่งการไปยังทุกอำเภอให้ช่วยกันคัดสรรบุคลากรมาบวชในโครงการบวชพระแสนรูปนี้ นอกจากสั่งการแล้ว ท่านยังลงรายละเอียดตามยอดผู้สมัครบวชด้วยตนเอง
สุดยอดสองพี่น้องนักสร้างบารมี ต้องยกนิ้วให้น้องน้ำเย็น อายุห้าขวบ และน้องออมสิน อายุหกขวบ นักเรียนอนุบาลจากจังหวัดชัยนาท เมื่อทราบว่าคุณพ่อและผู้นำบุญจะไปทำหน้าที่ชวนคนบวชก็ขออาสาไปช่วยด้วย ถือโทรโข่งร้องเพลง “พ่อบวชได้ พ่อบวชได้”
พี่น้องคูตระกูล ,ลูกพระธัมฯ จังหวัดพิษณุโลก ปราจีนบุรี ต่างลุยทำหน้าที่กันอย่างสนุกสนาน โดยจะขอตะลุยทำหน้าที่กันให้ถึงที่สุด เพราะทุกคนต่างมุ่งมั่นที่จะเก็บเกี่ยวบุญใหญ่ในครั้งนี้กับคุณยายอาจารย์ไปให้ได้มากที่สุด
ลูกพระธัมฯ ประเทศเบลเยี่ยม ญี่ปุ่น และลูกพระธัมฯ จังหวัดนครนายก สระแก้ว พร้อมใจกันทำหน้าที่สุดชีวิต ปิดแผ่นทอง
เธอบอกว่า “ในเมื่อโอกาสในการรื้อผังจนมาถึงแล้ว ทำไมเราต้องปล่อยให้โอกาสดีๆนี้ให้หลุดมือไป มันเป็นโอกาสที่ดีมากๆ ที่เราจะได้สร้างผังรวย”
ลูกมีอคติกับวัดแห่งนี้มากๆ อคติได้ทั้งๆที่ยังไม่เคยได้สัมผัสแม้แต่ครั้งเดียว แต่ได้ยินจากคนใกล้ชิด และจากข่าวสารที่ออกมาตามสื่อต่างๆ เช่น วิทยุ โทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ ทำให้ลูกขาดการวิเคราะห์ ทำให้มองวัดนี้แบบติดลบ
มีประโยคหนึ่ง ที่ผู้เป็นพ่อรำพึงออกมาว่า ที่เขาไม่ยอมบวชก็คงเป็นเพราะผมไม่คอยบอกไม่เคยสอนเรื่องการบวชแก่เขา.....แม้แต่ตัวผมเองก็ยังไม่เคยคิดอยากบวช...อย่างนี้นี่เอง พ่อแม่คือต้นแบบทั้งทางร่างกาย และจิตใจให้แก่ลูกจะนำมาซึ่งหนทางของสวรรค์ หรือ อบายก็ได้
ในฐานะหัวหน้างานลูกขอให้โอกาสที่ดีที่สุดในชีวิตแก่ลูกน้องด้วยการให้เค้าไปบวชตอบแทนคุณบิดามารดาได้ โดยมีโปรโมชั่นเงินเดือนเต็ม ถ้าใครมีอุปสรรคอะไร เจ๊เป็นคนเคลียร์เอง ถ้ามีปัญหาอะไรเจ๊แก้ได้
เรื่องราวของยอดนักรบแห่งกองทัพธรรม...โยมพ่อของท่าน ชอบดื่มสุรา เมื่อเมาแล้วก็มักจะด่าว่า และทำร้าย ภรรยา และลูกๆ สร้างความทุกข์ใจให้แก่คนในครอบครัวเป็นอันมาก...เมื่อโยมพ่อของท่านเสียชีวิต ท่านได้นำเงินมรดกของโยมพ่อ มาสร้างพระธรรมกายประจำตัว ถวายพระสังฆาธิการทั่วประเทศ ในนามโยมพ่อ และสร้างองค์พระให้กับทุกคนในครอบครัว สร้างเสาเขื่อนรอบมหาวิหารคุณยายอาจารย์ เพื่อเอาบุญใหญ่ช่วยโยมพ่อของท่าน ให้พ้นจากอบาย
ก่อนที่ผมจะก้าวมาเป็นอาสาพันธุ์ตะวัน รุ่นที่ 1 นั้น ผมยังไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยครับว่า จะเข้ามาสร้างบารมีในวัดได้ เพราะดูจากชีวิตในอดีตแล้วไม่น่าจะเดินทางเข้ามาเส้นทางนี้ได้ คงจะใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วๆไป ที่ใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่มีแก่นสารอะไร ก็เพราะในช่วงเรียนระดับ ปวส. ช่างไฟฟ้า ผมเป็นเด็กช่าง ชีวิตช่วงนั้นเป็นชีวิตที่ค่อนข้างที่จะมืดมนครับ เพราะสังคมสิ่งแวดล้อม อยู่ในวงเหล้า การพนัน อบายมุขทุกอย่าง เพราะระบบ รุ่นพี่นั้นแรงมาก ผมเพิ่งจะมาดื่มเหล้าเป็นก็ช่วงขึ้น ปวส.1 สังคมนำพาชีวิตผมไปในทางเสื่อม ช่วงที่เรียน คำว่าศีล ก็ไม่มีในใจของผมเลยแม้แต่ข้อเดียวครับ ถือคติว่า เที่ยวไหน เที่ยวกัน เมาไหน เมานั่น ชีวิตไม่ต้องคิดอะไรมากเพราะคิดว่ามันเป็นปกติธรรมดาของลูกผู้ชายที่เขาทำ กันว่า อย่างนี้สิ เขาถึงจะเรียกว่า Man
