ขณะกำลังนั่งสมาธิตามเสียงพระเดชพระคุณหลวงพ่อในวันบูชาข้าวพระ ดิฉันพบความรู้สึกที่หยุดนิ่งจริงๆ คือ ทุกสิ่งรอบตัวและในตัวหยุดหมด เหมือนไม่มีเวลาไม่มีความคิดไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเลย จากนั้นดิฉันมักนั่งเห็นองค์พระธรรมกายที่ใสและสว่าง ขนาดเล็กประมาณ 2เซนติเมตรบ้าง หรือใหญ่ประมาณ 2เท่าของตัวเองบ้าง
เครือข่ายต้านน้ำเมาเข้าตลาดหลักทรัพย์ ยื่นแถลงการณ์ให้หยุดทุกกระบวนการที่จะนำบริษัทไทยเบฟเวอเรจ เข้าตลาดหุ้น พร้อมออกมาเคลื่อนไหวทันที หากดึงดันทำต่อ
ชายคนหนึ่ง...เขามีเรื่องราวฝังใจกับแม่ผู้ให้กำเนิด เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อตอนที่เขาอายุราว 4ขวบ เงินของแม่ได้หายไป 3-4บาท ท่านคิดว่าเขาเอาไป ได้ทุบตีเขาอย่างรุนแรง เพื่อจะให้เขารับสารภาพ แต่เขาไม่ยอมเนื่องจากไม่ได้ทำความผิด...แม่ของเขา ไม่ค่อยชอบเขาตั้งแต่เขาเกิด เพราะท่านกล่าวหาว่า เขาเกือบทำให้ท่านต้องเสียชีวิตในตอนที่คลอดเขา...อะไร คือสาเหตุที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างแม่และลูกคู่นี้เป็นเช่นนี้ ที่นี่...มีคำตอบ
คราวนี้ ผมจึงเริ่มฟังเสียงของพระเดชพระคุณหลวงพ่ออีกครั้งอย่างตั้งใจ ทำให้ผมเริ่มอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น กับสิ่งที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อสอน ผมสะดุดใจกับคำพูดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่ว่า “มนุษย์เราเกิดมาพร้อมกับความไม่รู้ว่าเราไม่รู้” ผมจึงตามคุณแม่มาวัดพระธรรมกายเพื่อมาแสวงความรู้ที่ผมยังไม่รู้
“สิ่งหนึ่งที่จะช่วยเราได้ในยามคับขัน ก็คือบุญของน้องเณรทุกรูป ให้น้องเณรทุกรูปเข้าศูนย์กลางกาย กลั่นใจให้ใส ให้ตัวเราเหมือนภูเขาที่ไม่หวั่นไหวต่อภัยพิบัติ ทำเหมือนมหาปูชนียาจารย์ของเรา อธิษฐานให้พายุฝนหยุดตก และให้ผู้ปกครองทุกคนกลับบ้านโดยปลอดภัย”
นับจากกลับจากพนาวัฒน์ในครั้งนั้น ความสำเร็จและอุปสรรค ก็เข้าแถวมาทดสอบกำลังใจ ชักชวนให้หลงในโลกธรรมแปด แต่ขอโทษ...ทำอะไรลูกไม่ได้ เพราะลูกมีครูดีใน DMC ส่งคำสอนตรงถึงบ้านได้ตลอด 24ชั่วโมง เวลาเจออุปสรรค ไม่ว่างานจะยากเพียงใด ลูกจะนั่งสมาธิก่อนลุย สิ่งที่ตามมา คือ บารมีที่เพิ่มขึ้น แม้จะเหนื่อยมาก แต่พอลูกนึกถึงพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ก็จะมีแฮงใจ๋
ลูกรู้สึกเสียดาย ที่ได้รู้จักพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ได้ฝึกสมาธิ เอาเมื่อยามบั้นปลายของชีวิต แต่ยังนับว่าโชคดีที่ได้รู้ถึงกิจที่แท้จริงของการมาเกิด และได้รู้ก่อนที่จะต้องไปเกิด ทำให้ลูกรู้สึกไม่กลัวความตายเจ้าค่ะ ลูกอยากบอกทุกคนว่า “การฝึกนั่งสมาธิไม่ยากเลย สิ่งสำคัญ คือ ต้องมีสติตลอดเวลา เอาสติข่มไว้ ถ้าคุมไม่อยู่ก็ หายหมด”
ซึ่งตั้งแต่เข้ามาเรียนที่กรุงเทพฯ ลูกรู้สึกชีวิตนี้ มีแต่การแข่งขัน ต้องแก่งแย่งกันทุกอย่าง ดูวุ่นวายไม่เหมือนต่างจังหวัดเลย ลูกต้องตื่นตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ คือตีสี่ครึ่ง ฝ่าสภาพการจราจรที่คับคั่งเพื่อไปเรียน หนำซ้ำพอ 5โมงเย็น ถึงเวลาเลิกแล้ว ก็ต้องโหนรถเมล์ที่เบียดเสียด กว่าจะถึงบ้านก็หนึ่งทุ่ม ลูกรู้สึกเบื่อ หงุดหงิด เซ็ง จำเจ ไม่มีความสุขเลย
