หลวงพ่อครับ..ผมมีเรื่องเกี่ยวกับความทรงอภิญญาของคุณยายที่ผมเจอกับตัวเองจะๆ มาเล่าให้ฟังเป็นซีรีย์ยาวเลยครับ แต่วันนี้...จะขอนำเสนอตอนแรกก่อน โดยย้อนไปเมื่อ 26 ปีที่แล้ว หรือในปี พ.ศ. 2531 ในช่วงนั้นหลวงพ่อเมตตาให้ทีมงานกลุ่มหนึ่ง ไปดูแลพื้นที่วัดเก่าแก่แห่งหนึ่ง เพื่อทำการปฏิสังขรณ์ครับ ซึ่งวัดแห่งนี้ตั้งอยู่บนเขาใน อ.เชียงแสน จ.เชียงราย และหนึ่งในทีมงานนั้น นอกจากจะมีหลวงพี่สีลวัณโณ มีผม และก็ยังมีเจ้าหน้าที่ผู้ชายคนหนึ่ง
หลวงพ่อครับ...แม้เวลาจะผ่านไปนานสักเท่าไร ผมก็ยังยืนยันว่า..“เรื่องอื่นหมื่นแสน ก็ไม่แรงเท่าเรื่องยาย” ครับ และวันนี้ผมก็ขออนุญาตมาเล่าเรื่องคุณยายต่อ ซึ่งเรื่องนี้เกิดเมื่อ 32 ปีที่แล้ว หรือปี พ.ศ.2525 เป็นปีที่ผมเข้ามาเป็นอุบาสก ช่วยงานหน่วยบอกบุญกับพี่สุธรรม หรือหลวงพี่สุธัมโมในปัจจุบัน
คำถาม : "หลวงพี่ครับเราจะทำอย่างไรเมื่อภรรยามีคนอื่น ตอนนี้ผมคิดไว้สามข้อ หนึ่ง ฆ่าตัวตาย สองฆ่าภรรยา สาม ฆ่าชู้ ทุกวันนี้ใจผมไม่สงบเลย จะกระวนกระวายอยู่ตลอด พอจะมีวิธีแก้ปัญหาบ้างมั้ยครับ"
พวกเราตัดสินใจพลิกผืนดินเกือบ 10 ไร่ที่ อ.เมือง จ.กาญจนบุรี เพื่อนำมาปลูกดาวรวย ทุกกลีบเกิดจากความเพียร ความศรัทธาในพระรัตนตรัยให้หลวงพี่ทุกรูปได้เดินผ่าน
ผมเกิดมาอาภัพมาก เพราะโยมพ่อเสียชีวิตตั้งแต่ผมอายุได้ 4 ขวบ พออายุ 10 ขวบ ก็ต้องพลัดพรากจากโยมแม่ โดยไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยรู้ข่าวของโยมแม่อีกเลย ผมโตมาด้วยข้าวก้นบาตรพระ อาศัยอยู่กับหลวงพ่อ-หลวงพี่ที่วัดต่างจังหวัด
เมื่อล็อกบุญมาถึง พุทธบุตรท่านก็ได้ใช้โอกาสอันดีนี้ ทักทายกับเด็กนักเรียน เริ่มต้นด้วยคำถามว่า “จำหลวงพี่ได้บ่” กว่าครึ่งยกมือแล้วบอกว่าจำได้ เหตุก็เพราะว่า นักเรียนส่วนใหญ่มาตักบาตรทุกเช้า และพระเราก็ออกบิณฑบาตทุกเช้า ส่วนคนที่ไม่ยก ก็จะโดนเพื่อนๆ แซวว่า “โต่คือบ่ย่อมตื่นมาใส่บาตรตอนเส้าเด” แปลว่า เอ็งน่ะทำไมไม่ยอมตื่นขึ้นมาใส่บาตรตอนเช้า ทำให้บรรยากาศเช้านี้เต็มไปด้วยความสดใส
ในการจัดสอบครั้งนี้ เนื่องจากดวงตะวันแห่งโซโลมอน (หลวงพี่เปเล่) ยังติดขัดเรื่องหนังสือเดินทาง ดวงตะวันแห่งสันติภาพ ลูกพระธัมพันธุ์หัวใจไม่เกี่ยง คือ พระมหานิราส สุทฺธิภาโส และ อุบาสกสายัณห์ จันทร์หอม จึงได้รับมอบหมายจาก พระปลัดสุธรรม สุธมฺโม ประธานศูนย์โอเชียเนีย มาทำหน้าที่เฉพาะกิจในครั้งนี้ครับ
วัดพระธรรมกาย มูลนิธิธรรมกาย จัดพิธีถวายสังฆทาน 323 วัด 4 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ครั้งที่ 178 และพิธีมอบกองทุนหนุนแรงใจช่วยครูใต้ ปีที่ 18 ครั้งที่ 142 ณ ศูนย์อบรมเยาวชนปัตตานี
มีลูกสุนัขตัวหนึ่งพลัดหลงกับแม่ จากนั้นมันก็เดินหลงเข้าไปในโรงช้าง จากนั้นก็ได้อาศัยอยู่กินในโรงช้างจนเป็นที่รักใคร่สนิทสนมกับช้างต้นจนมีชายคนหนึ่งมารับลูกสุนัขไปเลี้ยงจึงทำให้ช้างต้นและลูกสุนัขมีอาการซึมเศร้าเพราะคิดถึงกันและกัน
หงส์สองพี่น้องได้บินท่องเที่ยวผ่านไปทางภูเขาเนรุบรรณพต ซึ่งเนรุบรรพตแห่งนี้เป็นภูเขาวิเศษสัตว์ใด ๆ ก็ตามเมื่อเข้ามาอยู่ที่นี่จะมีสีสันสวยงาม ดั่งทองทุกตัว “ น้องเอ๋ย สัตว์สกุลใดจิตและพฤติกรรมก็ย่อมเป็นไปตามสัญชาติญาณ ตนไม่อาจเปลี่ยนสีได้อย่างภายนอกหรอก ” หงส์ผู้พี่ได้กล่าวกับน้องของตน
