เรื่องราวของเด็กชายคนหนึ่ง ที่ป่วยด้วยโรคร้ายตั้งแต่เยาว์วัย ตอนแรกที่คุณพ่อของเขาทราบ ถึงกับสติแตก เสียใจเป็นอย่างมาก แต่ได้กัลยาณมิตรแนะนำให้ปฏิบัติธรรม จึงทำให้จิตใจสงบลง และได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะ...เด็กน้อยผู้น่าสงสาร เมื่อมาวัดแล้ว ก็ได้สร้างบุญสร้างบารมีกับหมู่คณะ ทั้งทำด้วยตนเองและชักชวนผู้อื่น...ความตายไม่มีนิมิตหมาย ไม่เลือกว่าจะเป็นผู้ใหญ่ ผู้ชรา หรือแม้แต่เด็ก...เราต้องหมั่นสั่งสมบุญให้มากๆ เมื่อตายแล้วจะได้ไปสู่สุคติ
การทำบุญให้ทานที่ถูกหลักวิชา เป็นสิ่งที่สำคัญมาก การให้ที่มุ่งถึงปฏิคาหก ถ้าทักขิไณยบุคคลมีความละเอียดของภูมิธรรมสูงขึ้นไป ก็จะยิ่งมีอานิสงส์เพิ่มมากขึ้น ปัจจุบันพวกเราทั้งหลายนับว่ายังโชคดีอยู่ เพราะเรายังมีภิกษุสงฆ์เป็นเนื้อนาบุญให้ได้ทำทานอยู่
ในสังคมของชาวโลกนั้น ความสำเร็จของงานเป็นสิ่งที่ทุกๆ คนต่างปรารถนา งานทุกอย่างจะสำเร็จได้เป็นอย่างดี จะต้องอาศัยธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วย ซึ่งธรรมบทนั้นได้แก่ อิทธิบาท ๔ คือ มีความรักในงานที่จะทำ เห็นความสำคัญของงานนั้น และใช้ความเพียรพยายาม มุมานะ อีกทั้งมีความเอาใจใส่ พิจารณาตรวจตรางานอยู่เสมอและหมั่นปรับปรุงให้ดีขึ้นเรื่อยๆ เช่นนี้แล้ว ย่อมบรรลุผลที่ตั้งใจอย่างแน่นอน
คืนนั้น ลูกนั่งด้วยความสดชื่นมากๆไม่คิดเรื่องอะไร บอกตัวเองว่า “ให้วาง ให้ว่าง ให้วาง ว่างๆ” นึกภาพองค์พระมาไว้ในกลางกายแล้วมองไปเรื่อยๆ อย่างสงบ ไม่นานต่อมา รูปที่ลูกตรึกอยู่นั้น ก็ใสมีประกายขึ้นมาเอง ชัดขึ้นๆ แล้วองค์พระก็ผุดขึ้นมามากมาย มาแบบมีชีวิตชีวามากๆ
เมื่อคืนก่อนนี้เอง ดิฉันเห็นตัวเองอยู่ภายใน เป็นตัวเองที่ไม่ได้ย้ายมาจากที่ไหนหรือมีใครใส่เข้ามา เป็นสิ่งที่อาศัยร่างกายของดิฉันอยู่ เป็นตัวดิฉันที่ไม่ใช่ดิฉัน (It is me but it is not me) แต่งดงามกว่า ในวัยที่อายุยังน้อย อยู่ในท่านั่งสมาธิ (Lotus position) ซึ่งดิฉันไม่สามารถนั่งในท่านั้นได้ตลอด เพราะจะเมื่อย แต่กายที่เห็นในสมาธิไม่เปลี่ยนท่าเลย ฟังดูน่าตลก แต่เป็นอย่างนั้นจริงๆ
ลูกแปลกใจมากๆแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ว่าองค์พระท่านมาจากไหน มาอยู่ในท้องของลูกได้อย่างไร ยิ่งมองท่านก็ยิ่งใสขึ้น มีความสุขมากๆ สุขยิ่งกว่าการมีเงินทอง เงินทำให้ชีวิตมีความสุขแค่บางส่วน แต่การทำสมาธิเป็นความสุขแบบเต็มส่วน สุขอย่างสมบูรณ์ ที่ไม่ต้องกังวลว่าจะอ่อนค่าหรือแข็งค่า เหมือนเงินดอลล่าหรือค่าเงินบาท ความสุขภายในเป็นความสุขแบบนุ่มๆที่ไม่ทำให้กลุ้มในภายหลัง อยู่คนเดียวก็ยิ้มกับตัวเองและสอนตัวเองได้
เดิมแอฟริกาใต้เป็นที่อยู่ของชนเผ่าเร่ร่อน เริ่มเป็นที่รู้จักของชาวโลก หลังกองเรือโปรตุเกสและสเปนค้นหาเส้นทางใหม่ไปอินเดีย จนอ้อม แหลมกู๊ดโฮป (แหลมแห่งความหวัง) ใต้สุดของทวีปได้สำเร็จ และเมื่อมีการค้นพบเพชรและทองคำ ก็มีผู้มาตั้งถิ่นฐานกันมากมาย ปัจจุบันแอฟริกาใต้มีเสรีภาพ และไม่มีปัญหาแบ่งแยกสีผิวเหมือนอดีตอีกแล้ว ปกครองแบบสาธารณรัฐ มีประธานาธิบดีเป็นประมุข
