มหาวิทยาลัยริวโคขุ ประเทศญี่ปุ่น เปิดชั้นเรียนสมาธิ นิมนต์พระไทยสอนในวิชา 'Samatha-Vipassana in Buddhism and Modern Mindfulness' เพื่อส่งเสริมการศึกษาพุทธศาสนาในบริบทสมัยใหม่
ขอเรียนเชิญทุกท่าน ร่วมสร้างปัญญาบารมี ด้วยการเป็นเจ้าภาพจัดพิมพ์หนังสือ "อธิบายสัมพันธ์ไทย ประโยค ป.ธ.๓"
ลูก ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.นภาศรี ไวศยะนันท์ (KU 26) เคยเป็นอาจารย์สอนที่ภาควิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร คณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เจ้าค่ะ
สามเณรธรรมทายาท ฐิติวัฒน์ พูลสวัสดิ์ อายุ 50 ปี ก่อนมาบวช ผมเป็นทหารอากาศ ประดับยศนาวาอากาศเอกครับ ผมเคยเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาทหารอยู่ที่โรงเรียนนายเรืออากาศ จากนั้นได้ลงไปปฏิบัติหน้าที่เป็นทหารชุดปิดล้อมตรวจค้นอยู่ที่จังหวัดปัตตานี 3 ปี
วันพุธที่ 25 พฤษภาคม 2554 พระครูสังฆรักษ์วีระ วีรฺนธโร รับนิมนต์จาก LifeHouse Spa ณ เมือง Colchester เชิญเป็นพระอาจารย์สอนสมาธิให้กับชาวอังกฤษ
ในวันแรกๆที่กระผมฝึกนั่งสมาธิ พอหลับตาปุ๊บกระผมก็เห็นความมืดปั๊บ กระผมก็ดูไปเฉยๆไม่คิดอะไร กระผมนั่งอยู่หลายวันแม้จะยังไม่เห็นอะไรเลย แต่กระผมกลับรู้สึกว่าใจของกระผมเริ่มนิ่งมากขึ้น รู้สึกสบายและมีความสุข...ในวันแรกๆ พอกระผมหลับตาทีไรก็จะฟุ้งจนมึนทุกที จนกระผมต้องลืมตาขึ้น แล้วหลับตาใหม่อยู่หลายรอบ พระอาจารย์สอนให้นึกถึงดวงแก้ว กระผมก็ลองทำตาม แต่นึกไม่ออก
ตอนวันแรกๆที่กระผมนั่งสมาธิ กระผมไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืด แต่กระผมจะทำตามที่พระอาจารย์สอน คือ ให้ดูไปอย่างสบายๆ กระผมก็ดูความมืดไปเรื่อยๆไม่คิดอะไร ทำความรู้สึกเฉยๆ และตอนนั้นไม่ว่ากระผมจะทำอะไร กระผมจะพยายามนึกถึงศูนย์กลางกายให้ได้ตลอดเวลา
ในทางโลกผมเป็นอาจารย์สอนที่คณะพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยริชโช ประเทศญี่ปุ่นครับ ศึกษาวิจัยเกี่ยวกับพระอภิธรรมจากตำรามากว่า 40 ปีแล้ว แต่ในทางธรรมนับแต่วันที่ผมได้บวชเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา
พระอาจารย์สอนให้นึกองค์พระที่เราชอบ ลูกก็นึกได้ แต่ลงหลักปักใจไม่ได้ว่าจะเอาองค์ไหนดี เพราะชอบหลายองค์ ไม่รู้ว่าเอาองค์ไหนไว้ ถ้าให้นึกถึงดวงแก้วก็นึกไม่ได้อีก เพราะรู้สึกว่าดวงแก้วหนักๆจะมาอยู่ในท้องได้อย่างไร ลูกจึงตัดสินใจที่จะเดินทางกลับกรุงเทพฯ แต่ก็มาสะดุดกับคำจารึกบนแผ่นศิลาหน้าอาคารนั่งสมาธิว่า “ให้หยุดนิ่งเฉยๆ ได้ไม๊” เขียนย้ำถึงสามครั้ง
ตลอดเวลา 3วันที่เราเข้ามานั่งสมาธิ เราไม่ต้องทำอะไรเลย มีความเป็นอยู่ราวกับสวรรค์ กินๆ นั่งๆ นอนๆ ผมชอบมากครับ โดยเฉพาะเวลานั่งสมาธิ พระอาจารย์สอนให้ หายใจให้สุดที่กลางท้อง แล้วปล่อยความรู้สึกไว้ตรงนั้น เมื่อผมทำใจเฉยๆ ใจก็ว่างขึ้นมาเองอย่างช้าๆ จนความว่างเพิ่มปริมาณออกไปจนสุดขอบฟ้า แล้วตรงกลางท้องก็มีประกายแสงสว่างเกิดขึ้นมาเอง
