ในโลกที่ไร้พรมแดนเช่นนี้ ภาษาที่เป็นสากลนั้น จำเป็นอย่างยิ่งในการสื่อสาร แต่บางครั้งตัวภาษาเอง ความสามารถในเรื่องภาษา ไม่ว่าจะเป็นการเขียน การพูด การฟัง เป็นกำแพงในการสื่อสารเสียเอง ดังนั้นจึงเกิดสัญลักษณ์ต่างๆขึ้นมามากมาย เป็นสากล ให้คนแม้อ่านหนังสือไม่ออก ก็เข้าใจ เช่นเราเห็นสัญลักษณ์ ห้องน้ำ ก็เข้าใจแล้ว หรือว่าสัญลักษณ์ ป้ายจราจรต่างๆ การที่เราสื่อสารด้วยสัญลักษณ์อย่างนี้จึงเป็นเรื่องที่จำเป็นมากขึ้นทุกวัน แต่เรื่องราวจะเป็นอย่างไรนั้นมาติดตามชมกันเลยค่ะ
พระชิดชนก ปญฺญาเชฏฺโฐ จากศูนย์อบรมวัดหัวถนน จังหวัดนครปฐม ได้เข้ามาบวชในโครงการของวัดพะธรรมกาย เพราะโยมพ่อของท่านได้เจอหนังสือชวนบวชมี่วางไว้ในร้านตัดผม เมื่ออ่านหนังสือแล้วจึงได้ตัดสินใจบวชทันที
ช่วงที่ลูกตั้งท้อง ได้หันมาสนใจสุขภาพ สามีของลูกก็พลอยสนใจตามไปด้วย เราอ่านหนังสือด้านสุขภาพ จนพบเรื่องราวของ “พลังจักรวาล” พลังที่สามารถช่วยรักษาโรคได้ ลูกและสามีจึงลองสมัครเรียน
ความสุขทางโลกจากการฟังเพลงที่ชอบ ดูหนังที่ใช่ อ่านหนังสือที่คลั่งไคล้ ก็ไม่อาจเทียบได้กับความสุขที่ได้รับจากการทำสมาธิ
ทุกท่านเคยประสบปัญหาเวลาไม่พอใช้ ไม่ใช่แค่คนทำงาน นักเรียน นักศึกษา ก็ประสบปัญหาเวลาไม่พอใช้ เช่น ปัญหาเรื่องการไม่มีเวลาอ่านหนังสือ แม่บ้านที่อยู่ที่บ้าน กับบอกว่า ไม่มีเวลาพักผ่อนเพราะเวลาไม่พอใช้
ตั่วเฮียอายุ ๖๒ ปี แต่ทำไมผมไม่หงอก ฟันไม่หัก หูไม่ตึง สายตาดีมาก อ่านหนังสือไม่ต้องสวมแว่น หน้าตาก็ผ่องใส ไร้ริ้วรอย
โครงการดีๆแบบนี้เป็นกุศโลบายที่ดี ที่จะทำให้ประชาชนรักการอ่านหนังสือธรรมะ และผู้อ่านจะได้ประโยชน์มาก เพราะเพียงแค่เปิดหนังสืออ่านก็จะได้ดวงปัญญา ตัวหลวงพ่อเองก็อยากจะทำโครงการอย่างนี้เหมือนกัน และในเมื่อมีโครงการดีๆอย่างนี้เกิดขึ้นแล้ว หลวงพ่อก็ดีใจและยินดีให้การสนับสนุนเต็มที่เลย
ในการเรียน DOU ของกระผม กระผมต้องใช้ความเพียรมากกว่าคนอื่นๆ เพราะจอตาของกระผมเสีย ไม่มีทางรักษา ทำให้กระผมไม่สามารถมองเห็นตัวหนังสือได้ชัด กระผมจึงต้องใส่แว่นตาที่หนาเตอะ เวลาจะอ่านหนังสือหรือทำข้อสอบ กระผมจะต้องใช้แว่นขยายส่องดูตัวหนังสือไปทีละตัว
หลังจากลงทะเบียนเรียนในปี พ.ศ.2547 ลูกก็จะอ่านหนังสืออย่างละเอียดแบบต่างคนต่างอ่าน แล้วมาพูดคุยกัน เพื่อเป็นการทบทวน ถ้ามีข้อสงสัยก็จะปรึกษาซึ่งกันและกัน และที่สำคัญลูกเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ตัวจริงด้วยกันทั้งคู่ ดู DMC ทุกวันไม่เคยขาด เพราะจะทำให้เข้าใจเนื้อหาในหลักสูตรได้ดียิ่งขึ้น
แต่ภายหลัง พอได้อ่านหนังสือ เมื่อไม่รู้จะอ่านอะไร ที่รวบรวมโอวาทของคุณครูไม่ใหญ่เกี่ยวกับการปฏิบัติธรรม และหนังสือแนะนำการนั่งสมาธิ ถึงได้รู้ว่า การนั่งสมาธิต้องใช้หลักการ พอดี รู้ถึงวิธีการเดินสายกลาง มัชฌิมาปฏิปทา ยิ่งไปกว่านั้นได้ตระหนักถึงคำว่า ปล่อยวาง ผ่อนคลาย เบาสบาย มากยิ่งขึ้น
