ตัวของกระผม เหมือนกับถูกดูดเข้าไปรวมกับความสว่างนั้น ซึ่งมีความสว่างมากยิ่งกว่าพระอาทิตย์ยามเที่ยงวัน ร่างกายหายไป มีแต่ความปีติสุขจนเกินบรรยาย จนกระทั่งพระอาจารย์กล่าว สัพเพฯ... กระผมยังไม่อยากจะลืมตาเลย เมื่อลืมตาขึ้นมา ความสว่างภายในก็ยังอยู่แล้วค่อยๆจางหายไป แต่สิ่งหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในใจของกระผมก็คือ “เราอยากบวชตลอดชีวิต”
พิธีมอบเครื่องอุปโภคบริโภคมีขึ้นเมื่อเวลา 9.30น.ของวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ.2551 ณ ห้องรับรองของมหาวิทยาลัยสงฆ์แห่งชาติ เมืองย่างกุ้ง โดยมีตัวแทนองค์กรชาวพุทธจากนานานาชาติเป็นผู้มอบ ส่วนตัวแทนฝ่ายผู้รับมอบ ได้แก่ หลวงพ่อภัททันตะ กุมาระ อธิการบดีมหาวิทยาลัยสงฆ์แห่งชาติ เมืองย่างกุ้ง และ ฯพณฯ ตุระอองโก รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการศาสนา พร้อมคณะ งานนี้มีล่ามแปลถึง 3ภาษา คือ ไทย จีน และพม่า
พระเดชพระคุณหลวงพ่อคะ ตอนนี้เด็กๆตื่นเต้นกันมาก เตรียมตัวที่จะไปรวมพลังทำความดีถวายเป็นพุทธบูชา ในวันวิสาขบูชาที่วัดพระธรรมกาย เด็กๆไม่เคยเข้ากรุงเทพฯค่ะ เขาตื่นเต้นที่จะได้เจอเพื่อน มาถามลูกทุกวันเลยว่า เขาต้องเตรียมพร้อมอะไรกันบ้าง คำถามมากมาย เช่น วัดเป็นอย่างไร หนูต้องทำตัวอย่างไรบ้าง ซึ่งคำถามของเด็กๆ ก็ทำให้ลูกพลอยตื่นเต้นไปด้วย เพราะเด็กนับวันรอเลยนะคะ อยากให้ถึงวันวิสาขบูชาไวๆ
กระผมกลับมาศึกษาพุทธศาสนาเถรวาทอีกครั้ง โดยเริ่มต้นที่วิธีฝึกวิปัสสนา 10วันของประเทศพม่า และยังได้ไปศึกษาพุทธเถรวาทอีกหลายแห่ง ทำให้เข้าใจแล้วว่า พุทธศาสนาเถรวาทเป็นคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของแท้ดั้งเดิม กระผมมีความปีติยินดีในคำสอนอันบริสุทธิ์นี้มากครับ
เขาเป็นนักการเมือง...ได้มีโอกาสปกป้องผืนแผ่นดิน ซึ่งเป็นสมบัติของพระพุทธศาสนา และเป็นผู้ฟื้นฟู บูรณะ และรักษาเมืองโบราณ ณ ผืนแผ่นดินดังกล่าว ด้วยความปรารถนา อยากจะเห็นแผ่นดินไทย เป็นแผ่นดินธรรม แผ่นดินทอง...มาร่วมกันศึกษาเรื่องราวของเขา ในแบบของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
ลูกได้เห็นแสงสว่างภายในเป็นครั้งแรก ทำให้ต้องเปลี่ยนความคิดที่เคยคิดสงสัยว่า “คนอื่นเขาคิดไปเอง อุปาทานกันไปเอง” ก็เปลี่ยนเป็นมั่นใจว่า “นี้คือของจริง” กลับจากภูเรือ ลูกเริ่มไปวัดทุกวันอาทิตย์ นั่งสมาธิทุกวัน วันละหลายๆรอบ ช่วงปิดเทอมจะนั่งวันละไม่ต่ำกว่า 5ชั่วโมง นั่งไปก็ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่นั่งๆนานๆขึ้น นิ่งๆนานๆเข้า เท่านี้เองค่ะ
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วครับว่า สิ่งต่างๆเหล่านี้ ผมไม่สามารถคิดไปเองได้ หรือเพ่งจ้องเข้าไปได้ ต้องปล่อยวางให้ใจหยุดนิ่งละเอียดแล้วจะเห็นเอง...ในรอบต่อๆมา บางรอบผมเห็นเป็นดวงแก้วใสๆ หรือองค์พระใสๆหันหน้าออกจากตัวของผมก็มี มีอยู่ครั้งหนึ่ง ผมเห็นตัวเองกำลังนั่งสมาธิอยู่ ใส่ชุดขาว รู้สึกดูดีกว่าตัวจริงของผมเสียอีก
ผมอยากบอกกับคนทั่วโลกว่า อย่าไปทำอะไรเลย แค่เอาใจหยุดไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ก็พอ แค่ทำใจนิ่งๆเฉยๆ ทำความรู้สึกว่ามีจุดเล็กๆที่กลางกายพอแล้ว อย่างอื่นไม่ต้องไปสนใจ จะทำอะไรก็เริ่มจากศูนย์กลางกาย จำง่ายๆแค่นี้ อย่าไปจำอะไรเยอะ
หญิงคนหนึ่ง...เธอล้มป่วยโดยไม่ทราบสาเหตุ ไปหาหมอตรวจร่างกายอย่างละเอียดก็ไม่พบ หนำซ้ำยังได้ยาผิดๆมา ทำให้เป็นหนักขึ้น จนตัวเธออีกคิดว่า คงจะไม่รอด ถึงกับพูดเป็นทำนองบอกลาลูกๆของเธอ...ต่อมาไม่นาน เธอได้กัลยาณมิตรพาไปพบหมอดี ได้ยาดี รักษาโรคจนหาย เหมือนได้กลับมาเป็นสาวอีกครั้ง อย่างอัศจรรย์
