บุญคุณของแม่...ยิ่งใหญ่ ยากที่จะหาคำใดมาบรรยาย...เป็นลูกผู้ชาย ต้องบวชให้แม่อย่างน้อยหนึ่งพรรษาเพื่อแทนคุณท่าน
อุทาหรณ์ของการจองเวร...ผู้หญิงคนหนึ่ง หลังจากแยกทางกับสามีคนแรก เธอก็ตัดสินใจไปทำงานที่ฮ่องกง และได้แต่งงานกับสามีคนใหม่ที่นั่น เธอกับลูกเลี้ยง ไม่ลงรอยกันเหมือนกับโกรธเกลียดกันมานาน ลูกเลี้ยงมักจะด่าทอเธอด้วยคำหยาบคายเป็นประจำ ตอนแรกเธอไม่เข้าใจความหมาย แต่พอเข้าใจ ก็เริ่มด่าตอบโต้ เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอด...น้องชายของเธอ หลังจากต้องออกจากงาน ก็หารายได้ด้วยการออกเงินกู้ โดยให้ภรรยาเป็นคนทวงหนี้ ต่อมา เขาและภรรยาได้ถูกลูกหนี้ฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม...ทั้งสองเรื่องเกิดจากการจองเวรกันมาข้ามชาติ
ชายคนหนึ่ง ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า และได้ตัดสินใจฆ่าตัวตายในที่สุด ...โชคดี ที่ก่อนตายได้ลูกชายเป็นกัลยาณมิตร ชักชวนให้สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว ...ทำไม เขาต้องฆ่าตัวตาย ...ตายแล้ว เขาไปไหน ...บุญที่ได้สร้างองค์พระ มีผลต่อเขาอย่างไร หรือไม่ ...ที่นี่มีคำตอบ...
เพราะน้ำเมา ทำให้ชายคนหนึ่ง ต้องประสบอุบัติเหตุ จนต้องสูญเสียขาไปหนึ่งข้าง …เหตุการณ์ยิ่งเลวร้าย เมื่อเขาหันเข้าหาน้ำเมา เพื่อดับทุกข์ ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่แย่ลง ทั้งนิสัย และสุขภาพ ของเขา รวมถึงสถานะทางการเงินของครอบครัว …เขาดื่มจนวาระสุดท้ายของชีวิต …ชีวิตภายหลังความตายของเขาจะเป็นอย่างไร …
“ พรานเอ๋ย นางผู้นั้น ละวางพยาบาทได้ก็ด้วยชีวิตเรา จงเลื่อยเอางาของเราไปเถิด ” การสิ้นกรรมในชาติภพนั้น พญาฉัททันต์ทนเจ็บปวดเป็นที่เวทนาการ จนเมื่อพรานนำงาคู่ไปถึงกาสิกกรัฐ แล้วพญาช้างก็ขาดใจตาย
เมื่อคนเราเริ่มต้นความสัมพันธ์กันด้วยความรักก็มักจะคาดหวังว่าความรักนั้นจะอยู่ยืนยาวชั่วชีวิตซึ่งบางคู่ก็ทำได้แต่บางคู่ก็ทำไม่ได้ต้องเลิกรากันไปและการเลิกรานั้นบางครั้งก็จบลงด้วยความเจ็บปวดและมีการใช้ความรุนแรงวันนี้รายการของเราจึงมาพูดเรื่อง เลิกราอย่างเข้าใจเผื่อจะได้ทราบถึงวิธีการตัดความสัมพันธ์จบความสัมพันธ์เจ็บปวดน้อยที่สุดและจากกันด้วยดี
ในนามตัวแทนขององค์กรพุทธประเทศอินเดีย อาตมารู้สึกกังวลและเจ็บปวดที่ได้รู้ว่าวัดพระธรรมกายซึ่งเป็นวัดในสถาบันพระพุทธศาสนาในประเทศ รวมถึงหลวงพ่อธัมมชโย ได้ถูกกล่าวหาโดยกลุ่มคนผู้บริหารประเทศไทยในหลายๆ คดี ซึ่งล้วนแล้วแต่บิดเบือนจากความเป็นจริง เต็มไปด้วยอคติและความแค้นส่วนบุคคล เป็นไปเพื่อทำลายพระพุทธศาสนาและวัดพระธรรมกาย
“จนกระทั่งวันหนึ่งพระอาจารย์มาเปิดเรื่องของคุณหมอ ‘สัมมา อะระหัง’ 500 ครั้ง ในขณะที่ฟังบรรยายธรรมของพระอาจารย์ไป ก็ตรึกเข้ากลางไป ‘สัมมา อะระหัง หนึ่ง’ ‘สัมมา อะระหัง สอง’ จนถึง ‘สัมมา อะระหัง หนึ่งร้อยแปด’ นิ่งมากเลยค่ะ เสียงของพระอาจารย์ท่านเข้าไปในกลางตลอดแล้วไม่ปวดแผล เหมือนกับเราไม่ได้เป็นอะไรเลย