จากเดิมที่ไม่ยอมบวช เพราะเคยผ่านการบวชมาอย่างโชกโชนแทบทุกรุ่นครับ ตั้งแต่รุ่นกองพันสถาปนา พอจะจบโครงการ เขาก็ชวนให้เป็นพระพี่เลี้ยงรุ่นกองพลสถาปนาต่อ บวชจนรู้สึกเต็มอิ่มขนาดหนักครับ แต่พอกระผมได้ฟังเรื่องจริงผ่านจอ แบบจะๆจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อ พูดผ่านทาง DMC ที่บอกว่า “ถึงวิกฤติแล้ว...ถ้าไม่มีพระพี่เลี้ยง 1,500รูป พระแสนรูปก็ไม่ต้องพูดถึง”
จากความสำเร็จของโครงการอบรมธรรมทายาทอุปสมบทหมู่ 7,000 รูป 7,000 ตำบลทั่วไทย ในดำริของพระราชภาวนาวิสุทธิ์ ที่ มียอดสมัครมากกว่า 13,000 รูป และมีผู้เข้าบรรพชาอุปสมบทถึง 10,685 คน ด้วยความร่วมแรงร่วมใจของเหล่าพุทธบริษัททั้งสี่ และเหล่ากองทัพธรรมกองพันสถาปนาผู้ทำหน้าที่พระพี่เลี้ยงที่สำคัญ ผู้เป็นทั้งต้นบุญและต้นแบบในการประพฤติปฏิบัติศีลาจารวัตรอันงดงาม อีกครั้่งกับหน้าที่พิเศษ โอกาสครั้งสำคัญในชีวิตของการสร้างบารมีแสนปลื้ม ด้วยการทำหน้าที่พระพี่เลี้ยงให้กับโครงการบวชพระ 1 แสนรูป ทุกหมู่บ้านทั่วไทย เฉพาะชายแท้ที่มีหัวใจยอดกัลยาณมิตรเท่านั้นที่เหมาะสมและคู่ควร จึงขอเรียนเชิญผู้มีคุณสมบัติและความพร้อม มาสร้างประวัติศาสตร์ร่วมกันให้ปลื้มแสนปลื้มไปตลอดทั้งชีวิต
พวกผมขอประกาศถึงอดีตเด็กดี V-Star ทุกคนที่เป็นอัศจรรย์ชายหัวใจแมนๆร้อยเปอร์เซ็นต์ ซึ่งแยกย้ายกันไปเรียนตามสถาบันต่างๆทั่วประเทศว่า ถึงเวลาแล้วที่พวกเราซึ่งเป็นต้นกล้าที่เติบใหญ่ขึ้นมาจากโครงการเด็กดี V-Star จะต้องมาสานฝันกับมโนปณิธานที่พวกเราจะร่วมกันพิทักษ์รักษาพระพุทธศาสนา และสร้างโลกนี้ให้สันติสุขครับ และฝากถึงน้องๆเด็กดี V-Star รุ่นต่อๆมา อย่าลืมไปชวนคุณพ่อ พี่ชาย และญาติ มาบวชรุ่นแสนรูปด้วยครับ
สิ่งที่ผมอยากฝากถึงลูกผู้ชายทุกคนก็คือ เราเกิดเป็นลูกผู้ชายแล้ว อย่างน้อยควรได้บวชเรียน ไม่ต้องคิดอะไรมากครับ มาบวชเถอะ เราไม่รู้ว่านาฬิกาชีวิตของเรามันจะหยุดเมื่อไหร่ วันนี้มีลมหายใจ ถ้าไม่รีบตัดสินใจ เราอาจจะไม่มีโอกาสอีกเลยก็ได้
เกิดเป็นลูกผู้ชายทั้งที ถ้ายังไม่เคยบวช ก็มาลองบวชดูสักครั้ง ถ้าจะบวชทั้งที อย่าบวชเลยแค่เจ็ดวันสิบวัน มาบวชกันเป็นล่ำเป็นสันดีกว่า จะได้มีเวลามาศึกษาแก่นแท้คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ให้สมกับที่เราเกิดมาเป็นชาวพุทธ
ต้อนรับเดือน ธันวาคม เดือนแห่งการปิด งบบุญ ประจำปี จึงขอเรียนเชิญท่านสาธุชนผู้ใจบุญทุกท่าน สร้างบุญให้ต่อเนื่อง ด้วยการให้ชีวิตสรรพสัตว์เป็นทานนับหมื่นชีวิต ร่วมปล่อยปลาไข่ ปลาดุก และนก วันเสาร์ ต้นเดือน ที่ 5 ธันวาคม พ.ศ.2552
สร้างองค์พระ ปิดเจดีย์ : แม้จะมีโอกาสไม่บ่อยครั้งนักที่ชีวิตของลูกจะได้ถือเงินหมื่น จริงอยู่ที่มันอาจจะดูไม่มากสำหรับคนอื่น แต่มันมากสำหรับชาวนาที่ขออาศัยนาคนอื่นทำและคนเลี้ยงวัวผู้อาศัยอยู่ในบ้านไม้อันคร่ำคร่าหลังคาสังกะสี ทานน้ำพริกผักต้มประทังชีวิตแบบพออยู่ แต่ลูกก็ไม่เคยนึกเสียดายเงินก้อนนี้เลย วันข้างหน้าจะมีกินหรือไม่มีกินลูกไม่คิด เพราะลูกเชื่อมั่นว่า ถึงอย่างไรบุญก็ไม่ทอดทิ้งให้ตกระกำลำบากอย่างแน่นอน
จากเดิมก่อนที่จะมีถนนพุทธวิถีนั้นพี่น้องชาวดอยที่อยู่บนเขาด้านในๆ ไม่ค่อยได้พบเห็นพระนักครับ ชาวดอยส่วนมากเมื่อเจ็บป่วยขึ้นมา หนทางที่จะไปรักษาที่โรงพยาบาลหรือสถานีอนามัยมีทางเดียวคือก็ต้องเดินข้าม เขาเป็นวันๆซึ่งยากลำบากมาก ประกอบกับมีความเชื่อต่อๆกันมานานเกี่ยวกับพิธีกรรมเลี้ยงผีบรรพบุรุษแล้ว จะช่วยทำให้หายจากโรคภัยไข้เจ็บได้บ้าง ให้ผีช่วยหาของที่หายไปเช่นวัวบ้าง หรือเลี้ยงผีให้บรรพบุรุษเพื่อให้ญาติได้มีกินในชีวิตหลังความตายบ้าง จึงทำให้ชาวดอยนิยมเลี้ยงผีเป็นประเพณีมานานแล้วครับ แต่เมื่อได้มีถนนพุทธวิถีขึ้นมาทำให้เหล่าพระธรรมจาริกสามารถเดินทางไป เผยแผ่ธรรมะได้ง่ายขึ้น ทำให้พี่น้องชาวดอยได้ทราบความจริงของชีวิตจากพระธรรมจาริกเหล่านั้น ทำให้หลายคนเลิกนับถือผีหันมานับถือพระรัตนตรัยกันเป็นจำนวนมากครับ
พี่อ้วนบอกว่า “เป็นครั้งแรกเลยที่ได้มาวัด พอไปบอกแม่ แม่ก็อยากมาด้วย แต่ว่ารถมันเต็ม เขาจ้างเรามา ถ้าพาแม่มาด้วยมันก็จะดูน่าเกลียด” พี่อ้วนจึงไม่ได้พาแม่มา ส่วนแม่ก็พูดได้แต่คำว่า “เสียดาย” แต่พี่อ้วนก็คิดว่า “ไม่เป็นไรเดี๋ยวงานกฐินคราวหน้า เขาก็ต้องมาจ้างเราไปวัดอีก เอาไว้ค่อยพาแม่ไปก็ได้”
