เมื่อสมรภูมิยังต้องการขุนรบแนวหน้า พร้อมพลเสนากรำศึก หนุ่ม-สาวเมืองสิงค์(สิงคโปร์) และเมืองมาเลย์เซีย ขอนำขบวนบินมาอยู่แถวหน้า ไม่แพ้ชาติใดในโลกเช่นกัน ขอตามติดติดตามหลวงพ่อสร้างบารมีไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม
ตั้งแต่วันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ.2551 เป็นต้นมาจนถึงวันนี้ กระผมและทีมงานได้ออกสำรวจพื้นที่ เพื่อที่จะนำอาหารแห้งจากโครงการตักบาตรพระ 500,000รูป 76 จังหวัด ทุกวัดทั่วไทย ไปให้กับชาวบ้านที่น้ำยังคงท่วมขังอยู่ โดยนำอาหารแห้งบรรทุกใส่รถกระบะบ้าง เรือเล็กบ้าง เรือท้องแบนบ้าง ไปให้กับชาวบ้านอย่างต่อเนื่อง
คนมองโกเลียจึงต้องทำงานหนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงที่มีการพัฒนาเป็นอย่างมาก เราจะสังเกตเห็นอาคารต่างๆกำลังก่อสร้างอยู่มากมาย และแม้กระทั่งคุณอารูน่าเองเธอก็เล่าว่า ปกติแล้วเธอค่อนข้างจะเครียดกับชีวิต มีความกดดันทั้งในเรื่องงานและธุรกิจ ซึ่งหลายๆคนอาจคิดไม่ถึงว่า ซูเปอร์สตาร์ผู้สุดแสนจะโด่งดัง มีบ้านหลังใหญ่ ไปไหนมาไหนมีคนตามกรี๊ดซะขนาดนั้น มีความเครียด ความทุกข์กับเขาเป็นด้วยหรือ
ระหว่างการสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวด้วยตนเอง กับการที่มีผู้อื่นสร้างให้ จะมีอานิสงส์เหมือนกันหรือต่างกันหรือไม่อย่างไร, วิบากกรรมใดทำให้เป็นออทิสติก และบางคนเป็นโรคเครียด จนถึงขนาดทำงานไม่ได้ ต้องเข้ารับการรักษา เกิดจากวิบากกรรมใดบ้าง และอีกมากมาย แต่ทุกคำถาม...ล้วนมีคำตอบ ที่นี่...ที่เดียว
บ้านของเธอเป็นบ้านกัลยาณมิตรหลังแรกของซีแอตเติ้ล...คุณพ่อของเธอ ป่วยด้วยโรคพาร์กินสัน เป็นเวลาถึง 19ปี คุณแม่ของเธอ ตาเป็นต้อหิน กลางวันมองเห็นเพียงรางๆ กลางคืนมองไม่เห็น พี่ชายของเธอ เป็นลูกกตัญญู ชอบปฏิบัติธรรม ชอบทำบุญสังฆทาน ต่อมา ลูกชายของเขาป่วย เขาพยายามหาทางรักษาลูกชาย จนหลงผิดไปเชื่อถือพวกสิงๆทรงๆ
เมื่อเธออายุ 46ปี เธอป่วยเป็นมะเร็งที่มดลูก หมอต้องนัดให้เธอไปผ่าตัดถึง 5ครั้ง เพราะทุกครั้งที่เธอไปตามนัด ก็มีเหตุทำให้ต้องเลื่อนการผ่าตัดไปทุกครั้ง จนในครั้งสุดท้าย ขณะที่เธอนั่งรถทัวร์กลับบ้าน เธอหลับไปและได้ฝันถึงพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ ในความฝันท่านได้มาแนะนำวิธีการรักษาให้กับเธอ เมื่อเธอทำตามผลปรากฏว่า เธอหายจากโรคร้ายเป็นอัศจรรย์...ติดตามรายละเอียดขอเรื่องราวได้ที่นี่
เมื่อไปแล้ว เหมือนหลวงพ่อให้ขึ้นไปดัดนิสัยที่ขี้เกียจนั่งสมาธิ ซึ้งเลยว่าคนขี้เกียจนั่งสมาธิต้องแก้ไขตัวเอง ด้วยการขยันนั่งเยอะๆ เพราะที่สวนพนาวัฒน์ตลอดทั้งสัปดาห์ เขาให้นั่งสมาธิตลอดกินน้อยนอนน้อย นั่งมากๆ ตอนแรกๆ ลูกล่ะเกิดอาการวัยรุ่นเซ็ง...เลยค่ะ นั่งได้ไม่ถึง 5 นาทีก็ขยับ กระสับกระส่าย หาเรื่องออกไปเข้าห้องน้ำ หาอารมณ์สบาย กินลมชมวิวตามประสาคนดื้อ
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปสู่ห้องดับจิต ทุกคนก็เกิดอาการขนลุกซู่ชูชัน พยาบาลทั้งสองคนที่นำเข้าไปดู ขยี้ตาตัวเอง ก่อนจะถามว่า “ทุกคนเห็นไหม นั่นน่ะ ตรงหัวเตียงของเด็ก มีพระภิกษุห่มจีวรสีเหลืองส้มยืนอยู่ตรงนั้น”
“บุญที่ได้สร้างพระธรรมกายประจำตัว และบุญอื่นๆที่ได้ทำที่วัดพระธรรมกาย ช่วยหนูไม่ได้เลยเหรอ” พอพูดเสร็จร่างของลูกก็ลอยวืดขึ้นมาจากหลุมนั้น พร้อมๆกับเสียงของชายร่างดำที่นุ่งหยักรั้งนั้นก็พูดขึ้นว่า “เพราะบุญตรงนี้แหละถึงยังเอาไปไม่ได้”
พอเพื่อนของลูกได้ยินข่าวประกาศหามิตร ก็เลยเขียนจดหมายไปขอที่อยู่ของเขาจากนักจัดรายการ พอได้ที่อยู่มาแล้ว เพื่อนๆของลูกก็ไม่มีใครกล้าเขียนไปหาเขา ได้เอาที่อยู่มาให้ลูกและบอกให้ลูกเป็นคนเขียน ลูกก็เลยเขียนไป เขาก็ตอบกลับมา จากนั้นลูกและเขาจึงเขียนจม.ติดต่อกันเรื่อยมานานถึง 12 ปี ไม่เคยเห็นตัวจริงกันเลย เห็นแต่เพียงรูปถ่ายที่ส่งให้กันเท่านั้น จนกระทั่งปี 2534 ลูกอายุ 31 ปี เขาก็บอกรักลูก
