ชายคนหนึ่ง...เมื่อเขามีโอกาสได้บวช ก็ซาบซึ้งในพระธรรม อยากจะใช้ชีวิตสมณะเรื่อยไป แต่เพราะภาวะทางเศรษฐกิจ ทำให้กิจการของครอบครัวต้องประสบภาวะขาดทุน เป็นหนี้สินมากมาย ทำให้ต้องลาสิกขา...เขาตั้งหน้าตั้งตาทำงาน จนสามารถใช้หนี้ได้หมด และยังมีเงินก้อนใหญ่เหลือเก็บ แต่เขากลับคิดว่า ตนเองโชคร้าย เพราะเขาอยากจะอยู่ในเพศสมณะมากกว่า
วันหนึ่งตื่นขึ้นมาลูกก็คิดว่า เอ…นี่เราอยู่ที่ไหน ทำไมชีวิตเราเป็นอย่างนี้ ในเมื่อเราต้องเก็บกระเป๋าตลอดเวลา ต้องใช้ชีวิตตามที่ตารางบินกำหนด ของหรูๆที่มีอยู่ล้วนหมดความหมาย ให้ความสุขเราแค่ชั่วครั้งชั่วคราว ผิดกับเมื่อก่อนที่เคยรู้สึกว่ามันมีความหมายมาก เบื่อมากๆ ที่ต้อง Entertain กับเพื่อนอยู่เรื่อยๆ ไม่อาจหยุดตัวเองให้เลิกชีวิตแบบฟุ่มเฟือยได้ เบื่อไปทุกสิ่งทุกอย่าง
เขายอมตกลงทำบุญง่ายมากๆ ทั้งๆที่เขาเป็นอิสลาม และพึ่งรู้จักวัดพระธรรมกายเพียง 2 เดือน ไปปฏิบัติธรรม 7 วันก็ยังไม่เคยไปเลย แต่กลับบอกว่า “ทำ บุญกับพระเดชพระคุณหลวงพ่อแล้วรู้สึกปลื้มมากๆ คิดว่าการบริจาคเงินแบบนี้เป็นสิ่งสากล แม้ผมจะไม่ใช่คนพุทธ แต่ก็ทำได้ เพราะเงินนี้จะถูกนำไปทำประโยชน์อย่างมหาศาลให้บังเกิดกับมนุษย์ เพราะหลวงพ่อท่านจะนำเงินนี้ไปสร้างสิ่งดีๆ สร้างคนดีให้เกิดขึ้นบนโลก
