ลูกเป็นอุบาสิกา เป็นเจ้าหน้าที่ช่วยงานอยู่ที่วัด แต่ในความรู้สึกของลูกคิดว่า ถ้าลูกได้เกิดเป็นผู้ชาย ลูกจะบวชเป็นพระ และจะได้ช่วยงานพระพุทธศาสนาได้มากกว่านี้
คุณแม่เป็นคนเจ้าอารมณ์ ขี้โมโห ชอบทานอาหารที่ต้องฆ่าสัตว์สดๆ จึงจะอร่อย ลูกบอกให้ท่านเลิกเบียดเบียนชีวิตสัตว์ แต่ท่านบอกว่า มันเกิดมาเป็นอาหาร เราฆ่ามันไม่บาปหรอก
คุณพ่อป่วยเป็นโรคถุงน้ำดีอักเสบ เพราะกรรมที่ทำปาณาติบาต ฆ่าสัตว์ทำอาหารและฆ่าขาย และเวลาโกรธมักไม่ชอบให้อภัยใครคือ โกรธแล้วโกรธเลย ทั้งอดีตและปัจจุบันมาส่งผล
คุณแม่ของผมมีชีวิตที่ลำบากมาตั้งแต่เด็ก ต้องช่วยคุณตาคุณยายทำงานตั้งแต่อายุ ๘ ขวบ โดยรับจ้างเก็บพริกและแบกขนมไปขาย ทำงานหนักจนเลือดในตัวข้นจัด นอนแล้วขยับตัวไม่ได้
การดูแลปรนนิบัติบุพการีเป็นหน้าที่ที่บุตรทุกๆคนควรกระทำ เพราะจะได้บุญใหญ่ติดตามตัวไปข้ามภพข้ามชาติ
ห้องน้ำเป็นห้องมหาพิจารณา คือ ฝึกคิดให้ตรงตามความเป็นจริงของโลกและชีวิต เพราะห้องนอนหรือห้องอื่น ๆ เช่น ห้องครัว ห้องทำงาน เวลาจะใช้ สามารถใช้พร้อม ๆ กันได้หลายคน ยิ่งห้องครัวด้วยแล้ว หลายคนล้อมโต๊ะกินข้าวกัน แต่ห้องน้ำใช้ได้ทีละคนเท่านั้น จึงมีเวลาที่จะพิจารณาตัวเองมาก
เมื่อผีเข้าใครมักจะมีอาการอย่างนี้จริงหรือ? สายตาจะหลบ หันหน้าหนี ไม่กล้าสบตาโดยเฉพาะกับผู้มีศีลธรรม นัยน์ตาแข็งทื่อไม่กะพริบตาบ่อยเหมือนมนุษย์ปกติ การพูดคุยจะไม่ใช่ความรู้สึกนึกคิดจิตวิญญาณของคนเดิม แต่เป็นของคนใหม่
“ยามป่วยคุณยายช่วย ยามตายคุณยายส่ง” รักของคุณยายที่มีต่อลูกศิษย์เป็นรักข้ามภพจริง ๆ ครับ เมื่อคุณยายท่านเปี่ยมพระคุณขนาดนี้ กฐิน 100 ปี ของท่านลูกจึงเทใจ เทกระเป๋า เอาบุญกับคุณยายอย่างเต็มที่ ตอนนี้ล้นกองแล้วครับ
“จริงๆ แล้วคุณแม่คุณหมดอายุขัยแล้วนะ ตอนนี้ธาตุในตัวแตกหมดแล้ว แต่วิญญาณยังไม่ออกจากร่าง แล้วยายจะช่วย ให้ลูกทุกคนอยู่ในบุญมากๆ เพราะบุญนี่แหละจะช่วยแม่ได้ ลูกๆ จะต้องนั่งสมาธิกันทุกคน”
เมื่อพบกับความไม่สมหวังในชีวิต ด้วยความคิดน้อยอกน้อยใจ ทำให้เธอคิดสั้น ใช้มีดแทงลงไปที่ท้องของตัวเอง เพื่อหวังจะฆ่าตัวตาย เพื่อไปอยู่กับมารดาผู้ล่วงลับ …แต่ด้วยบุญเก่าที่สร้างมาในอดีตชาติ ทำให้เธอเห็นองค์พระสีทอง จึงอธิษฐานจิตของให้รอดตายเพื่อจะได้มาสร้างพระ แล้วเธอก็รอดตายจริงๆ
