“อืม...พ่อคุณเอ๊ย พระนครกว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงนี้ ทำไมท่านถึงเจาะจงมาเลือกตำหนักของฉัน จะหาที่อื่นไม่ได้เชียวหรือ เอาเถอะ ฉันขอก็แล้วกัน อย่าพอใจที่ตรงนี้เลย ไปหาที่อื่นเถอะนะ ฉันให้แสนกหาปณะ ตกลงไหม” พระนางตรัสขอร้องพร้อมกับติดสินบนบริวารของ มโหสถด้วยทรัพย์จำนวนมาก
ภาพที่สุดแสนประทับใจไม่รู้ลืมเลย คือ ช่วงเวลาที่พระเดินบิณฑบาต ท่านเดินเป็นแถวเป็นแนว สง่างามมากๆ สาธุชนต่างพร้อมใจกันพนมมือด้วยความเคารพ เป็นภาพที่สุดแสนประทับใจไม่มีวันลืมเลือนจริงๆ ทำให้น้ำตาแห่งความปีติได้ไหลออกมาด้วยความอิ่มใจ ร้องไห้ไปก็ยิ้มไปด้วย เป็นความภูมิใจของชาวนครเมืองพระ...ปลื้มจังฮู้
เมื่อให้ทาน สละทรัพย์ออกจากใจ ความตระหนี่ซึ่งเป็นวิบัติก็หลุดร่อนออกไปด้วย เมื่อวิบัติหลุดออกไป สิริสมบัติก็หลั่งไหลเข้ามาแทน บุญที่เกิดจากการให้ทานและเอาชนะความตระหนี่ในใจได้นี้ ไปดึงดูดสมบัติใหญ่มา ทำให้ได้สมปรารถนาในสิ่งที่ต้องการ ได้ทั้งโลกิยทรัพย์และอริยทรัพย์ ดังเรื่องของหญิงชราท่านหนึ่ง ที่ตัดใจให้ทานเอาชนะใจตนเองได้ โดยสละทรัพย์ที่หามาด้วยความยากลำบากออกให้ทาน
ช่วงนั้นผมเห็นรถสิบล้อทีไรผมอดที่จะเป็นห่วงพ่อไม่ได้...ไม่อยากให้ท่านขับรถเร็ว...
สุราพาให้ทุกข์ ทั้งในโลกนี้ และโลกหน้า...เรื่องราวชีวิตครอบครัวของหญิงคนหนึ่ง ซึ่งผู้ชายทุกคนในครอบครัวล้วนแต่เป็นนักดื่มน้ำเมาด้วยกันทั้งสิ้น นับตั้งแต่ คุณพ่อ พี่ชาย หลานชายทุกคน ตลอดไปจนถึงพี่ชายต่างมารดา...คุณพ่อของเธอ เป็นครูประชาบาล ดื่มเหล้ามาตั้งแต่อายุ 18 ปี แม้แต่ตอนป่วยเป็นอัมพาต ยังใช้มือข้างที่ยังพอขยับได้ยกแก้วเหล้าดื่ม...พี่ชายคนโต จากคนที่เรียนเก่ง เป็นความหวังที่จะเป็นที่พึ่งของครอบครัว ดื่มเหล้าจนมีอาการทางประสาท...พี่ชายอีกสามคนก็ดื่มเหล้าจัด...แม้แต่หลานชาย เนื่องจากถูกเลี้ยงในวงเหล้าตั้งแต่เด็ก พออายุ 3 ขวบ ก็ร้องขอกินเหล้า...
