เปเล่ หนุ่มน้อยมนุษย์กินข้าว ตะลุยฝ่าแดนอดีตมนุษย์กินคนด้วยหัวใจของพระโพธิสัตว์ เพื่อขจัดปัดเป่าความไม่รู้ใดๆให้หมดสิ้นไป วันนี้เปเล่จะมาพาเราเ่ยี่ยมชมอีกโรงเรียนหนึ่งในโซโลมอน ที่ได้เรียนรู้วิชาใหม่ ทั้งคุณครู และลูกศิษย์ จนกลายเป็นที่ฮอตฮิตติดลมบนไป วิชาอะไรหนอ ที่แม้ไม่มีไฟฟ้าประปา จะกินข้า่ว หรือกินคนก็เรียนได้...
จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อมนุษย์กินข้าว นามว่า "เปเล่" ผู้เป็นดวงตะวันของโซโลมอน ต้องเดินทางเข้าป่าลึกไปพร้อมกับ "ทอมมี่ ทิลา" อดีตมนุษย์กินคน ไปสู่โรงเรียนแห่งหนึ่งในป่าลึก เด็กๆ เข้ามารุมมองเปเล่อย่างประหลาดใจ ราวกับว่าไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้มาก่อนในชีวิต หรือว่าเด็กๆ มองเห็นเปเล่เป็นอาหารอันโอชะ โรงเรียนของอดีตมนุษย์กินคนสอนอะไรกันแน่ เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป ติดตามอ่านต่อได้ที่นี่
ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ชาวโซโลมอนจะรักพวกพ้องและกลุ่มมาก และถูกปลูกฝังเรื่องความกตัญญูที่มีต่อบรรพบุรุษมาตั้งแต่อดีต โดยถือเป็นหน้าที่ของลูกคือ เมื่อพ่อแม่แก่เฒ่าต้องดูแล เมื่อท่านตายต้องบูชา โดยจะนำบรรพบุรุษที่เสียชีวิตแล้วฝังในที่ใกล้ๆ บ้านไว้เพื่อให้ลูกหลานได้บูชาเพราะเชื่อว่าจะทำให้ตัวเองมีพลังและโชคดี สามารถรบชนะศัตรูได้ และถ้าใครแต่งงานแล้วห้ามนอกใจเด็ดขาด ถ้าหากจับได้จะต้องถูกจับฆ่าและกินทันที ทั้งชายและหญิง
พระภิกษุผู้นำชาวพุทธ รวมทั้งผู้นำองค์กรต่างๆทั่วโลก ทุกนิกาย ได้ร่วมพิธีฉลอง “เจดีย์หวอเหยิน” ที่ได้ทำการบูรณะใหม่ พร้อมทั้งร่วมประชุมเพื่อช่วยกันดำเนินงานพระพุทธศาสนา
ในปีนี้ กุฏิสามฤดูต้นทุนแห่งความดี จึงเป็นศูนย์กลางในการร่วมบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวเพื่อรื้อผังจน โดยผมได้จัดบอร์ดภาพมหาธรรมกายเจดีย์ มีโต๊ะเพื่อวางกล่องปัจจัยครับ ผู้ที่มาร่วมบุญทุกคนล้วนเป็นสมาชิกในโครงการต้นทุนแห่งความดีทั้งหมด
กุฏิสามฤดู ต้นทุนแห่งความดีหลังนี้ จึงเป็นจุดเริ่มต้นในการทำความดีของคนในหมู่บ้านครับ คงไม่ต้องรอความพร้อมใด ๆ หรือรอการสร้างอาคารหลังใหม่ เพียงแค่กายและใจของทุกคนพร้อม ก็สามารถทำความดีได้ สามารถนั่งสมาธิได้ทุก ๆ เวลาครับ
กระผมจึงเริ่มต้น ปลูกฝังคุณธรรมด้านความกตัญญูรู้คุณบิดามารดาก่อน โดยทดสอบความเข้าใจของพวกเขา จากการป้อนคำถามทีละคำถามครับ ตอนแรกกระผมถามพวกเขาว่า “ถ้าพ่อแม่ให้กำเนิดลูกแล้ว ไม่ได้เลี้ยงดู พ่อแม่เช่นนี้ ถือว่าดีหรือไม่”
จากวัฒนธรรม คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ที่ได้รับการถ่ายทอดผ่านพระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสอง พระอาจารย์และพระพี่เลี้ยง ในช่วงอบรมธรรมทายาทและพระนวกะให้แก่กระผมนั้น ตอนนี้ได้กลายมาเป็นจุดเริ่มต้นของความสว่างในดินแดนอดีตมนุษย์กินคนแห่งนี้แล้วครับ
สักครู่ ตัวของผมก็หายไป เหลือแต่ดวงอาทิตย์ที่เย็นๆดวงนั้น ซึ่งก็กลายเป็นดวงอาทิตย์ที่นวลๆสว่างๆ ผมมีความสุขมากๆ นั่งอย่างมีความสุขสักครู่ ก็หมดเวลา ผมเสียดายมากเลยครับ อยากให้นั่งได้อย่างเดิมอีก
