เธอเกิดมาลำบากมาก ตลอดชีวิตได้เจอหน้าพ่อเพียงครั้งเดียว เมื่อเธอได้มาเจอกับหมู่คณะ ทุกครั้งที่ทำบุญบูชาข้าวพระและบุญใหญ่ที่วัด เธอจะอธิษฐานขอให้มีบ้านมีรถยนต์ วันหนึ่งเธอก็สมปรารถนา...และอุทาหรณ์สำหรับบุคคลประเภทที่บุญก็ทำกรรมก็สร้าง...หญิงคนหนึ่ง ชอบทำบุญ แต่ก็ชอบเล่นการพนันด้วย เมื่อละโลกแล้ว เธอจะไปไหน มีสภาพเป็นอย่างไร...ที่นี่...มีคำตอบ
ผู้หญิงคนหนึ่ง...มีคนแนะนำให้เธอเลี้ยงรักยม พร้อมกับแนะนำวิธีเลี้ยงให้ด้วย...ไม่นานเธอก็เห็นเด็กอายุราว 3-4ขวบ มาเล่นด้วยหลายครั้ง เมื่อซื้อเสื้อผ้าให้ โดยนำไปวางไว้ใกล้ขวดที่ใส่รักยม ต่อมาเธอก็เห็นเขาสวมเสื้อผ้าชุดเดียวกับที่เธอให้...รักยมต่างจากกุมารทองอย่างไร และรักยมของเธอ เป็นของจริงหรือไม่...ที่นี่...มีคำตอบ
เรื่องราวชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง...เธอเกิดมาในครอบครัวที่ลำบาก อาศัยอยู่กับคุณปู่-คุณย่าซึ่งมีฐานะยากจน คุณพ่อปกติเป็นคนขยัน แต่ชอบดื่มสุรา เมื่อเมาแล้วชอบด่าทอ และทำร้ายคนรอบข้าง แม้แต่แม่ของตัวเองก็ไม่เว้น...เมื่อเธอโตขึ้น เธอพบรักกับชายคนหนึ่ง ตอนแรกทุกอย่างดีไปหมด แต่ต่อมาทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเป็นตรงกันข้าม จนในที่สุด คนที่เธอรัก ได้ใช้ปืนยิงเธอจนบาดเจ็บสาหัส ก่อนที่จะใช้ปืนกระบอกนั้นจบชีวิตของตนเอง...ปัจจุบัน เธอพิการ แต่ก็จะทำหน้าที่เป็นยอดกัลยาณมิตร ต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ
ถือว่ามีให้เห็นไม่บ่อยครั้งนัก สำหรับพระภิกษุที่ตระหนักถึงความสำคัญของการออกกำลังกาย เนื่องจากส่วนหนึ่งเกรงว่า จะเป็นความไม่เหมาะสมกับสมณเพศ ทว่ามีพระนับร้อยรูปในจังหวัดอ่างทอง กลับหยิบเอาเรื่องการออกกำลังกายมาเป็นเกราะในการรักษาและป้องกันโรคภัยที่มาคุกคาม ซึ่งพระสงฆ์วัดต้นสนเมืองอ่างทอง ได้เริ่มออกกำลังกายป้องกันอาพาธด้ายท่าบริหาร 90 ท่า ที่ไม่ขัดต่อสมณสารูปและพระวินัย รองเจ้าคณะจังหวัดเผยสามารถป้องกันโรคประจำตัวเรื้องรังได้ถึงร้อยละ 36.8
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ใครทำกรรมใดไว้ ดีหรือชั่วก็ตาม ตนจักต้องเป็นผู้รับผลของกรรมนั้น...บางคนเกิดมาแล้วก็ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่...บางคนป่วยเป็นโรคร้ายจนต้องตัดขา แล้วยังมาฆ่าตัวตายด้วยการเผาตัวเองเพื่อประท้วง...บางคนแข็งแรงอยู่ดีๆ แต่ตอนเช้ากลับไม่ตื่น ต้องส่งโรงพยาบาล และเสียชีวิต...ทุกเรื่องล้วนมีเหตุ เหตุ คือ อะไร...กรรมดีที่ทำไว้ ช่วยเราได้หรือไม่อย่างไร เมื่อเราตายแล้ว...ที่นี่...มีทุกคำตอบ
การประสบอุบัติเหตุครั้งนี้ เหมือนจะหมดสิ้นทุกอย่าง เพราะต้องเสียค่ารักษาไปเป็นจำนวนมาก แต่ลูกและสามีก็ยังมาวัดอย่างต่อเนื่อง มาทั้งครอบครัวบ้าง สลับกันมาบ้างเพื่ออีกคนจะได้อยู่เฝ้าร้านค้า แม้จะต้องนั่งรถบัสนานถึง 12 ชั่วโมง
วันเผาคุณตาลูกรับไม่ได้จริงๆเลยค่ะ ตอนนั้นรู้เลยว่าหัวใจสลายเป็นอย่างไร ลูกจำได้ว่า ลูกจะวิ่งเข้าไปในเมรุ จะไปพร้อมกับคุณตา ดีแต่ว่ามีคนคว้าไว้ได้ทัน ลูกรู้สึกว่า “อะไรกันคนที่มีร่างกาย เห็นๆกันอยู่ เผาไปแล้วไม่เหลืออะไรเลย” ลูกเสียใจมากเลยค่ะกับความสูญเสียครั้งแรกในชีวิต
เมื่อลูกเรียนวิชา ‘ศีลธรรม’ ในโรงเรียน ขณะที่ลูกกำลังอ่านหนังสือเรียน คำว่า ‘ปัตจัตตัง…รู้ได้เฉพาะตน’ คำนี้สะกิดใจลูกอย่างประหลาดในครั้งแรก และเคยเป็นนักบวชของศาสนาคริสต์ที่เคร่งครัดมาก
