"เตรียมใจสู้ พร้อมอยู่กับน้ำ" ไปดูกันว่า เมื่อวาฬมาบุกบ้านเราแล้ว และเราจำเป็นจำต้องอยู่กับมันจริงๆ จะสามารถเอาตัวรอดให้ปลอดภัยได้อย่างไร
เมื่อได้รับการเตือนภัยน้ำท่วมจากหน่วยงาน หลายคนคงไม่รู้ว่าควรรับมือหรือเตรียมตัวกันอย่างไร ลองมาดูวิธีการเตรียมพร้อมรับกับภัยน้ำท่วม เพื่อจะช่วยให้เราอยู่รอดอย่างปลอดภัยได้
ชีวิตก็เป็นอย่างนี้ มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันหมดทั้งสิ้น ชีวิตหลังความตายจะเป็นอย่างไร ตายแล้วจะไปไหน จะมีสิ่งใดเป็นที่พึ่งที่แท้จริง
โยมพ่อเคยไปทำงานในเหมืองพลอยกลางป่า พื้นที่แถบนั้นเสี่ยงต่อโรคไข้มาลาเรีย บางคนหนาวสั่นรุนแรง ไข้ขึ้นสูงจนเพ้อ อาการปางตาย
ตอนอายุ ๑๕ ปี พี่ชายนำวัวไปเลี้ยง ขณะที่พี่ชายกำลังต้อนฝูงวัวซึ่งมีจำนวน ๒๐ ตัวไปตามถนน จู่ๆ วัวก็เกิดตื่นอะไรไม่ทราบ มันพากันหันหลังวิ่งย้อนศรกลับมาทางเก่า จึงถูกฝูงวัวเหยียบจนศีรษะมีแต่รอยปูดเหมือนไข่เต็มไปหมด ตามตัวก็มีแต่รอยฟกช้ำทำเอาพี่ชายเพ้อเหมือนคนเสียสติ
ลูกเป็นลูกสาวคนโต มีน้อง ๙ คนต้องทำงานหนักทั้งงานบ้านและทำนา พออายุ ๑๖ ปี ลูกป่วยหนักเป็นโรคฝีในท้องนำส่งโรงพยาบาลแทบไม่ทัน ตั้งแต่วินาทีที่หมอผ่าตัดดูดเอาหนองออกจากท้อง ลูกก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย
คุณตาของลูก อดีตเคยเป็นกำนัน และเคยมีอาชีพเป็นพรานล่าสัตว์ ในวัยชราคุณตาได้ล้มป่วยลงด้วยโรคอัมพฤกษ์และโรคเกาต์จนเดินไม่ได้ ตั้งแต่ลูกจำความได้ก็เห็นคุณตานอนร้องครวญครางอยู่แต่ในห้องมืดๆ ลุกไปไหนไม่ได้ ต้องมีคนคอยดูแลตลอด
คุณพ่อป่วยเป็นโรคถุงน้ำดีอักเสบ เพราะกรรมที่ทำปาณาติบาต ฆ่าสัตว์ทำอาหารและฆ่าขาย และเวลาโกรธมักไม่ชอบให้อภัยใครคือ โกรธแล้วโกรธเลย ทั้งอดีตและปัจจุบันมาส่งผล
ตอนลูกชายอายุ ๖ ขวบ ลูกสังเกตเห็นว่าเขามีอัณฑะไม่เท่ากัน แต่ลูกก็ไม่ได้สนใจเพราะไม่เข้าใจว่าเป็นอะไร กระทั่ง ๑๐ ปี ผ่านไปทุกครั้งที่เขายืนนาน ๑ ชั่วโมง จะต้องรีบนั่งทันที เพราะมีอาการปวดหน่วงๆ มาก และปวดตลอดทั้งวัน เขามีอาการปวดอย่างนี้ตลอดแต่ไม่บอกให้ใครรู้เลย เพราะความอาย
น้าชายเป็นข้าราชการบำนาญ มีนิสัยรักความสะอาดมาก เจ้าระเบียบจัด แม้กระทั่งการจอดรถต้องเป๊ะๆ พออายุ ๕๐ กว่าๆน้าชายเริ่มมีนิสัยขี้กังวล จะไปไหนต้องหันรีหันขวาง กลัวลืมนั่นลืมนี่
