กระทรวงสาธารณสุข เตือนประชาชนในพื้นที่ประสบอุทกภัย ระวังโรคเมลิออย โดซิส หลังพบแนวโน้มการระบาดเพิ่มขึ้น หากเข้าสู่กระแสเลือดจะทำให้เสียชีวิตภายในระยะเวลา 3 วัน
กระผมคิดว่าการเดินธุดงค์เป็นกิจกรรมที่พระจะได้เข้าถึงชุมชนทุกระดับชั้น การที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อให้ลูกๆพระธรรมทายาททุกรูปได้เดินธุดงค์ ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่เยี่ยมยอดมากเลยครับ เพราะถ้าเราบวชแล้วอยู่แต่ในวัด เราก็จะเข้าไม่ถึงชุมชน เข้าไม่ถึงชาวบ้าน บางทีบวชจบโครงการแล้วชาวบ้านยังไม่รู้เลยครับ แต่พอเรามาธุดงค์บรรดาชาวบ้านต่างก็จะได้รับรู้ ผู้ใหญ่บ้าน กำนัน ก็จะตื่นตัวไปตามๆกัน
“จริงๆ แล้วคุณแม่คุณหมดอายุขัยแล้วนะ ตอนนี้ธาตุในตัวแตกหมดแล้ว แต่วิญญาณยังไม่ออกจากร่าง แล้วยายจะช่วย ให้ลูกทุกคนอยู่ในบุญมากๆ เพราะบุญนี่แหละจะช่วยแม่ได้ ลูกๆ จะต้องนั่งสมาธิกันทุกคน”
พอมีโครงการบวช 7000 รูป 7000 ตำบลทั่วไทย ภรรยาสุดที่รักของผมก็พูดเชียร์ผมให้บวชทุกๆ วันเลยครับ เธอบอกกับผมว่า ผมยังแข็งแรงรีบไปบวชเถอะ เราไม่รู้ว่าวันหน้าจะมีสำหรับเราหรือเปล่า
ด้วยอานิสงส์ของการสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว ชายคนหนึ่งป่วยเป็นมะเร็งที่ต่อมน้ำเหลือง แต่ก็หายได้อย่างไม่คาดฝัน ส่วนชายอีกคนหนึ่ง ถูกทำร้าย แต่รอดมาได้เป็นอัศจรรย์...และสำหรับลูกที่ชอบทำเอาหูทวนลมเวลาพ่อ-แม่สั่งสอน เมื่อวิบากกรรมส่งผล จะเป็นอย่างไร...มาร่วมกันศึกษาความเป็นจริงของชีวิต ในแบบของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
จากนั้น ดวงแก้วใสๆ สว่างๆ ก็ผุดซ้อนขึ้นมา ค่อยๆผุดขึ้นมาจนมากมายนับไม่ถ้วนเลยครับ ความรู้สึกในตอนนั้นเหมือนกับนั่งบนพรมวิเศษอันแสนวิเศษที่สุด แสนจะนุ่มนวล ที่กำลังลอยล่องไปกลางอากาศ ผมมีความสุขมากๆ สุขจนขนลุกชูชันแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว วันนั้น นั่งสมาธิจนกระทั่งพระอาจารย์กล่าว สัพเพฯ... ก็ยังไม่อยากลุกเลยครับ
อุทาหรณ์ของกรรมสุรา...ผู้หญิงคนหนึ่ง มีกรรมสุรามาแต่อดีตชาติ เมื่อถึงคราวที่กรรมส่งผล ทำให้ในชาตินี้ เธอต้องเป็นโรคทางจิตประสาท ต้องกินยาติดต่อกันทุกวันเป็นเวลาหลายสิบปี รวมแล้วกว่าแสนเม็ดเลยทีเดียว...ผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ต้องมาร่วมรับใช้หนี้สินที่เธอไม่ได้ก่อ เป็นเพราะวิบากกรรมใด...และสำหรับผู้ที่เข้าสอบคัดเลือกเพื่อเรียนต่อในสาขาต่างๆ หากต้องการจะสมหวัง ตามหลักวิชชาควรทำอย่างไร...ที่นี่...มีคำตอบ
ชายคนหนึ่ง เป็นคนรักครอบครัว ทำงานหนักเพื่อให้ครอบครัวสุขสบาย ส่งเสียให้ลูกๆได้เรียนสูงๆ จะได้มีอาชีพที่ดี ไม่ต้องเหนื่อยยากลำบากเหมือนกับเขา...ต่อมา เขาได้ล้มป่วย เป็นมะเร็งปอดระยะที่3 เขาอยากที่จะสร้างบุญใหญ่ ด้วยการเป็นประธานรอง กฐินปี พ.ศ.2549 แต่ขณะนั้นครอบครัวยังไม่พร้อม...เมื่อพร้อมที่จะทำบุญ เขาก็ได้ละโลกเสียแล้ว ภรรยาของเขาได้ทำตามความต้องการของเขา เพื่อให้บุญนี้เป็นเสบียงติดตัวเขาไปทุกภพทุกชาติ
