ขณะเมื่อพระพุทธศาสดาประทับในมหาวิหารทรงแจ้งในพระญาณว่า ยังมีภิกษุเกียจคร้านอาศัยครองเพศสมณะไปวัน ๆ ทรงตักเตือนด้วยพุทธโอวาทว่า “ดูก่อนภิกษุ แม้ในกาลก่อนบัณฑิตทั้งหลายกระทำความเพียร ในที่ที่ควรประกอบความเพียร ก็ยังบรรลุถึงราชสมบัติได้” ทรงระลึกชาติของพระองค์ด้วยชาดกเรื่องหนึ่งส่งเสริมพุทธโอวาทเกี่ยวกับความเพียรนั้น
เรื่องที่ดีสะท้อนมุมกลับมาบ้านเราทำให้ได้คิดอะไรหลายๆอย่าง...
พุทธกาลครั้งนั้น ณ เชตวันมหาวิหารในนครสาวัตถี สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงมีพระเมตตาธิคุณต่อพระภิกษุรูปหนึ่งซึ่งกำลังเบื่อหน่ายคลายความเพียรลง ทรงอนุเคราะห์ด้วยพุทธวาจาว่า “ดูก่อนภิกษุ บัณฑิตในกาลก่อนนั้นได้ทำความเพียรที่ไม่น่าจะทำได้ แม้ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงใด ก็มิได้ละความเพียร” แล้วพระพุทธองค์ก็ทรงระลึกชาติด้วย บุพเพนิวาสนุสติญาณด้วยชาดกขึ้นเรื่องหนึ่ง โภชาชานียชาดก ความเพียรอันยิ่งใหญ่
อธิษฐานบารมี คือ ความตั้งใจอันมั่นคง แน่วแน่ และเด็ดเดี่ยว ที่จะมุ่งไปให้ถึงจุดหมายปลายทางที่ได้ตั้งมโนปณิธานเอาไว้
ผู้ประกอบด้วยความอดทนย่อมไม่หลงทำกาละ เมื่อแตกกายทำลายขันธ์ ย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์
“การให้” เป็นวัฒนธรรมของคนดี เป็นก้าวแรกของการสร้างบารมีไปสู่อายตนนิพพาน เราในฐานะผู้ให้ ย่อมได้รับความสุข จะเป็นที่รักของมนุษย์ และเทวดาทั้งหลาย
แล้วอานุภาพความแรงและความศักดิ์สิทธิ์ ของบุญกฐินคุณยายอาจารย์ก็เกิดขึ้นให้ลูกเห็นจะๆ
ลูกเบนซ์ได้เสนอแผนการอันโหด-โฉด-เหี้ยม ต่อผู้บังคับบัญชาของตน เพื่อข่มขู่และกดดันให้ฝ่ายตรงข้ามยอมแพ้
ขณะที่ผู้คนมากมายกำลังเฉลิมฉลองวันนี้กันอย่างมีความสุข ความเศร้าก็จู่โจมมายังคุณพ่อและน้องชายของเบนซ์จนแทบตั้งตัวไม่ติด
หากว่าแม้พระพุทธเจ้าจะพึงพรรณนาพระคุณของพระพุทธเจ้าด้วยกัน โดยไม่ตรัสอย่างอื่นเลย จนกัปหนึ่งผ่านไปแล้ว แต่คุณของพระพุทธเจ้าก็หาหมดไปไม่
