ลูกที่ถูกลืมและความทุกข์ที่ต้องยอมทนถึง 11 ปี กับเหตุอัศจรรย์ที่ทำให้แม่ลูกได้พบกันในวันลอยกระทง ชีวิตที่รุ่งเรืองด้วยอานุภาพแห่งบุญ และคำถาม ที่ 1 การเลี้ยงดูมารดา ไม่เคยโกรธที่ถูกทิ้ง จะได้รับอานิสงส์อย่างไร 2. บุพกรรมใดในวัยเด็กจึงลำบากมากต้องถูกกดขี่ข่มเหง ภายหลังชีวิตดีขึ้น เป็นเพราะผลบุญใด
我是曼谷人，父亲是移民自中国，母亲是在泰国出生的华裔，双亲一共有六个孩子。我是老大，我母亲在我十一岁时就往生了。过了三年后，父亲就跟位年轻漂亮的女生结了婚，年纪相差了三十三年。他们有四个孩子，自我们有了继母后，家里就经常有冲突。因为父亲总是顺著继母，她比我大五、六年而已，让我觉得很不公平。
我父母亲共有八个孩子，我是老大。当母亲生下是大儿子的我后，就有了四个女儿，可是母亲还想要儿子，所以就到家附近的嗒斯神庙许愿求子，就再有了三个儿子。六弟，是母亲去嗒斯神庙求回来的儿子，他一出生就患了心脏活栓漏，在三十岁时，他的病情严重到需要住院。
佛历2530年四月，我曾在法身寺出过家。在那段时间里，曾遇到詹老奶奶且说“你能生为男生是件好事，因为有机会出家”，那句话蒙起，我心里想解脱烦恼，不想还俗。当短期出家活动结束后，当时寺院还不允许继续出家。所以我就决定行头陀。第一个目的地，是清麦府金钱豹派的山洞，为了到洞里寻找有成就的修行人。那次的行头陀，除了到寺院外，还到过坟场，只有坟地那很受欢迎我。
บ่อยครั้งลูกนึกยอมแพ้และไม่ เข้าใจว่าทำไมยิ่งสร้างบุญ ชีวิตยิ่งตกต่ำจนไม่เหลืออะไรเลย รู้สึกมืดมนไปหมดเหมือนกับท้องฟ้าที่ดำสนิท แม้ลูกท้อแท้อย่างถึงที่สุดแต่ก็ยังไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อชะตากรรม และเลือกที่จะสู้ตาย เปลี่ยนความท้อแท้เป็นความท้าทาย สุดท้ายลูกก็พบว่าวิธีแก้ไขความท้อแท้ที่ดีที่สุด คือ เลิกคิดถึงมัน และปลุกกำลังใจให้ลุกโชติช่วงขึ้นขึ้นมาแล้วมุ่งหน้าทำบุญต่อไป ด้วยความเชื่อมั่นว่าสักวันบุญจะต้องส่งผลอย่างแน่นอน
我在佛历2523年，有了初恋。因为首次来法身寺，就爱上了寺院，就告诉自己说：非来寺院不可了。我喜欢寺院的整洁与每个人的笑容，听法了也很法喜。直到佛历2525年，我自愿来当义工司仪，也喜欢参与会计与厨房的工作，且有机会参与每一种功德。我感恩师父让弟子们能有修功德或累积粮食的好机会。我的个案如下：
ผมเรียนจบวิศวกรรมศาสตร์จาก ม.เกษตร และจบ MBA จากจุฬาฯ เริ่มเข้าวัดอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ พ.ศ.2535 (อายุ 17 ปี ชั้น ม.5) ผมเชื่อคำพูดที่ว่า สิ่งที่มองไม่เห็นอย่าเพิ่งคิดว่าไม่มีจริง เพราะคุณแม่ของผม มีประสบการณ์เหตุการณ์เร้นลับชวนเสียวสันหลังอยู่บ่อยครั้ง
คนที่เชื่อว่าคุณพ่อเป็นลูก ตัวจริง มีเพียงคุณพ่อของพ่อเพียงคนเดียว ส่วนคุณแม่ของพ่อ และน้องๆทั้งหมด รู้สึกไม่ยอมรับในตัวท่าน และรู้สึกคลางแคลงใจตลอดมา จึงทำให้พ่ออยู่กับครอบครัวด้วยความรู้สึกอึดอัด กดดัน และไม่มีความสุขเลย
วันหนึ่งเมื่อเลิกงานแล้ว ลูกก็จะเดินทางกลับหอพัก ได้ข้ามถนนไปจนถึงเกาะกลางถนน ตอนนั้นลูกไม่ได้มองซ้ายเลย ว่ามีรถหรือไม่ ลูกได้ก้าวขาออกไปแล้วหนึ่งข้าง แต่เหมือนมีคนผลักขึ้นมาที่เกาะกลางถนน และ.....ในเสี้ยววินาทีนั้นค่ะ มีรถเก๋งวิ่งผ่านหน้าลูกไปอย่างรวดเร็ว โอ้อัศจรรย์ใจมากค่ะ เหมือนมีคนมาช่วยชีวิตไว้
