ปรากฏการณ์..! หัวใจทองคำ : หน้า 55/82

ปรากฏการณ์..! หัวใจทองคำ ๕๔ กว่าปี อุปัฏฐากจนกระทั่งมรณภาพ ช่วงที่หลวงพี่ป่วยท่านไม่ เอาใคร หมอที่โรงพยาบาลถามท่านว่า ทำไมไม่เอาพระลูกวัด มาดูแล ท่านบอกไม่เอา เอาน้องชายดีกว่า คนอื่นไม่เอา นี่ท่าน พูดเอง ถึงแม้ท่านจะป่วย แต่ท่านตื่นตี 4 เป็นประจำ เราก็จะ เอาน้ำมาให้ท่านล้างหน้าล้างตา ท่านมีเก้าอี้หวายอยู่ตัวหนึ่ง ท่านนั่งอยู่บนนั้น เราก็นั่งอยู่ตรงนั้นแหละ คอยจนกว่าอาหาร จะมา ประมาณตี 4 กว่าๆ อาหารมาแล้ว ก็เอามาจัดเตรียม ท่านก็จะฉัน เวลาฉันท่านจะตะล่อมข้าวให้กลมอยู่กลางจาน แล้วตักทีละช้อนๆ ท่านจะทำให้ข้าวในจานกลมตลอด พอฉัน เสร็จท่านก็นั่งรับแขก เมื่อหมดเวลารับแขก ท่านก็ไปทํางาน ของท่าน คือนั่งวิปัสสนา พอ ๕ โมง ถึงจะออกมาฉันเพล เสร็จ แล้วก็รับแขกต่อเลย พอรับแขกเสร็จ ก็ไปทำงานของท่านต่อ ตอนหลังท่านบ่วยมากทําอะไรไม่สะดวก มือจับอะไรก็สั่น เวลาจะตักข้าวก็สั่นหกหมด เราต้องป้อนท่าน ความอดทนของ ท่านเด็ดขาดเลย ยิ่งช่วงที่ไปผ่าตัดที่โรงพยาบาลศิริราช นอน อยู่ที่นั่น 5 เดือน ท่านไม่เคยบ่นว่ากูเมื่อยตรงนั้น ตรงนี้เลย ไม่เคยบ่นเจ็บปวดอะไรเลย อดทนจริงๆ แถมขนาดป่วยท่านก็ ยังรับแขก แต่ทางโรงพยาบาลให้เข้าเยี่ยมเป็นเวลา มากัน