C&D : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 141 / 444

ชาวเมืองเขาทํามาหากินกัน หาปลาหาเนื้อ นี่ดีแต่ าศีล" หลวงปูรักษาศีลเคร่งครัดตั้งแต่เป็นโยม ท่านจึงสอนให้ คนรักษาศีลเสมอว่า “ศีลแค่นี้รักษาไม่ได้ ชีวิตจะมีความเจริญได้ อย่างไร ถ้าจะรักษาวันหนึ่งคืนหนึ่

เนื้อหาเล่าถึงการรักษาศีลและปฏิบัติธรรมของหลวงปูผู้สอนชาวบ้านให้รักษาศีลอย่างเคร่งครัด ท่านเดินจงกรมและอดอาหารติดต่อกัน 7 วัน โดยไม่ยอมฉันอาหารหากไม่ออกบิณฑบาต ในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาชาวบ้านเริ่มทำบ

ฟังแล้วอดนํ้าตาไหลไม่ได้ หลวงปู่เคยนั่งสมาธิขณะที่ฝนกำลังตกหนัก แต่ก็ไม่ยอม ลุกจากที่นั่ง จนกระทั่งเวลาผ่านไป 12 ชั่วโมง ฝนตก แดดออก มดกัด แต่ก็ไม่ย่อท้อ ไม่ยอมลุกจากที่ ไม่ยอมโอนอ่อนผ่อนตาม สังขารและ

หลวงปู่สัมฤทธิ์ สังวโร เกิดในปี พ.ศ. 2451 มีชีวิตการปฏิบัติธรรมที่เข้มงวดและเป็นที่นับถือของชาวพุทธ เขานั่งสมาธิเป็นเวลานานแม้จะมีอายุ 94 ปี และมรณภาพเมื่ออายุ 95 ปีที่วัดกระทมวนาราม การปฏิบัติตนของท่

พระพุทธศาสนาเจริญ คนที่ยกย่องเชิดชู พระศาสนาควรได้รับ ประโยชน์จากการที่เราช่วยกันประกาศคุณงามความดี และ เผยแผ่หลักค่าสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แล้วเราก็จะได้ รับบุญที่มีเจตนาดีในการทำให้พระพุทธศาสนาเจ

เนื้อหาเน้นถึงความสำคัญของการประกาศคุณงามความดีและหลักสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเพื่อให้พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรือง และบทบาทของทุกคนในการนี้ โดยยกตัวอย่างชีวิตของย่าจอมซึ่งเป็นตัวอย่างของการปฏิบัติตนตาม

กิจการงาน ความรวย ความจน มหรสพมีกันตรึม หนังไทย และลิเกเขมร ส่วนปูสัมฤทธิ์คุยกับเพื่อนๆ เรื่องธรรมะเท่านั้น เมื่อปูสัมฤทธิ์บวช ย่าจอมไม่ได้มีใจอนุโมทนากับการบวช ของหลวงปู่นัก เพราะเวลานั้น ปูมีอายุมาก

เรื่องราวนี้พูดถึงชีวิตของปูสัมฤทธิ์และย่าจอมที่มีการพูดคุยเกี่ยวกับธรรมะและการมรณภาพของย่าจอม ซึ่งมีประสบการณ์ต่างๆ ในขณะที่ย่าต้องต่อสู้กับโรคและความเจ็บปวดในช่วงสุดท้ายของชีวิต เรื่องราวยังได้เล่าถ

ชั้นดุสิตวงบุญพิเศษของนักสร้างบารมี โดยเฉพาะ เมื่อหลวงปู่ ป่วย มีคนออกความเห็นให้ท่านลึก เพราะอยากดูแลท่านตาม ฆราวาสวิสัย คนคิดสึกพระเพื่อดูแล จะบาปมากหรือไม่ ย่า จอมสิ้นใจแล้วไปไหน พอจะนึกถึงบุญที่ทำ

เนื้อหาเกี่ยวกับหลวงปู่สัมฤทธิ์ สังวโร ผู้ได้บวชหลายชาติและมีความสำคัญในพระพุทธศาสนา การนั่งสมาธิ เชื่อในความเพียรของท่าน ขณะมรณภาพท่านได้เห็นกายละเอียด ยังมีการสร้างบารมีผ่านการปฏิบัติธรรมและการเข้าถ

ชอบไปอยู่กันกับนักบวชบรรพชิตที่อยู่แบบสืบอายุพระศาสนา ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ แต่ไม่ได้บรรลุธรรมขั้นสูง ถ้าเช้าเอน เพลนอน บ่ายพักผ่อน ค่ำจำวัด ก็ต้องไปร้องอืดๆ เป็นหมู หรือ ถ้าฟุ้งซ่าน ก็จะไปเกิดเป็นคนธรร

เนื้อหานี้พูดถึงความสำคัญของการบวชและการปฏิบัติตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยเน้นการพัฒนาตนเองในการมีวินัย การบรรลุธรรมและการเตรียมพร้อมสำหรับการบวช รวมถึงบทบาทของลูกหลานในการสนับสนุนให้เกิดการปฏิ

ต่างคนต่างไป ตอนที่ปูและย่ายังมีชีวิตอยู่ เวลาลูกหลานฟังปูและย่าคุย กัน ก็จะรู้ว่าท่านทั้งสองวนเวียนเกี่ยวกับเรื่องอะไร คุยอย่าง หนึ่ง ย่าคุยอย่างหนึ่ง หนทางจึงไม่เหมือนกัน และต้องไปกัน คนละทาง ไม่ใช่

เนื้อหาพูดถึงการดำเนินชีวิตของปูและย่าที่แสดงให้เห็นว่าผลกรรมมีผลต่อการกำหนดชะตาชีวิตในภพหน้า โดยยักษ์ต้องใช้เวลานานในการหมดความเป็นยักษ์ ส่วนพระพุทธที่ทำดีต้องรักษาศีล สั่งสมบุญและทำใจให้บริสุทธิ์ เพ

ในท้อง เมื่อใด มนุษย์ทุกคน เห็นเพชรในท้อง เมื่อนั้น สันติสุข ที่แท้จริง จะบังเกิดขึ้นในโลก วัดไหนมีพุทธบุตรแบบหลวงปู่ วัดนั้นจะรุ่งเรือง อยู่ตรงไหน ตรงนั้นก็รุ่งเรือง ตรงที่ท่านอยู่เรียกว่า ที่อริยะ น

เมื่อมนุษย์ทุกคนสามารถมองเห็นเพชรในท้อง สันติสุขที่แท้จริงจะเกิดขึ้นในโลก สิ่งเหล่านี้ชี้ให้เห็นถึงการบำเพ็ญสมณธรรมและการแสวงหาที่พึ่งที่แท้จริง หลวงปู่เป็นตัวอย่างที่ดีของพุทธบุตรที่มีพฤติกรรมที่สมบู

หลวงปูสัมฤทธิ์ สังวโร ก็เช่นเดียวกัน พอบวชแล้ว ได้ตรวจตราดูว่า เราควรจะศึกษาอะไรที่พอเหมาะกับวัยของตน ถ้าทางปริยัติ ก็คงได้ระดับหนึ่งเพราะความทรงจําเลอะเลือน ไปตามความเสื่อมของสังขารมนุษย์ทุกคนในโลก ท

หลวงปูสัมฤทธิ์ สังวโร หลังบวชได้มุ่งเน้นการศึกษาและปฏิบัติธรรม เน้นการทำสมาธิในที่สงบ และพัฒนาความมั่นใจในการดูแลตนเอง แม้ประสบกับอาการป่วย ท่านยังคงยืนหยัดในการนั่งสมาธิเพื่อหลุดพ้นจากความเจ็บปวด การ

พูดกับพระอุปัชฌาย์ต่อหน้าพุทธปฏิมากรตัวแทนของพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าว่าอย่างไร ให้ทบทวน สัพพะทุกขะนิสสรณะ นิพพานะสัจฉิกรณัตถายะ บวชครั้งนี้ ตั้งใจจะสลัดตนออกจาก ทุกข์และท่าพระนิพพานให้แจ้งเรื่องหลักของพร

บทความนี้พูดถึงการบวชและการทบทวนวัตถุประสงค์ในการบวชเพื่อหลีกขาดจากทุกข์และทำความเข้าใจในหลักธรรมของพระพุทธเจ้า เน้นให้พระและเณรใส่ใจในการปฏิบัติตนให้ตรงตามรากฐานทางธรรม รวมถึงการเล่าเรื่องราวของหลวงป

เป็นสุภาพบุรุษประจำหมู่บ้านกระทม สมัยนั้น ยังไม่มีตลาดสด พ่อบ้านทุกครัวเรือนในชนบท จึงต้องฆ่าสัตว์ทําอาหารเป็นประจำ แม้ตาอ้วนจะเข้าวัดทำบุญ อยู่เสมอและเคยบวชมาแล้ว แต่ก็มีความคิดว่า การฆ่าสัตว์ทำ อาหา

ในหมู่บ้านกระทม ตาอ้วนเป็นคนที่ทำให้ครอบครัวมีชีวิตอย่างมีความสุข โดยใช้ความขยันขันแข็งในการเลี้ยงดูด้วยการฆ่าสัตว์ ทำอาหาร และจับปลาเพื่อส่งคนในบ้านให้มีอาหารตลอดทั้งปี การใช้ชีวิตของเขาสะท้อนถึงความ

ศาลาการเปรียญทีตาอ้วนร่วมสร้าง ไว้เป็นสมบัติของพระพุทธศาสนา นอกจากจะเป็นพ่อที่ดีของลูกๆ แล้ว ตาอ้วนยังเป็นคนดี ของสังคมอีกด้วย วัดกระทมวนารามในหมู่บ้าน เกิดจากฝีมือ ตาอ้วนด้วยส่วนหนึ่ง ทั้งสร้างโบสถ์

เรื่องราวชีวิตของตาอ้วนที่เป็นต้นแบบของคนดีในสังคม เขามีส่วนช่วยสร้างวัดกระทมวนารามและเป็นที่ปรึกษาในงานสำคัญต่างๆ เช่น งานเผาศพและแต่งงาน แม้มีชีวิตที่เรียบง่ายและมีการดื่มเหล้าแต่ไม่เคยเสื่อมเสียชื่

รอลูกชาย กลายเป็นหลาน ยายกานต์ ฉัตรเงิน ชาวหมู่บ้านกระทม เป็นคนสุรินทร์ รุ่นเก่า มีวิชาไสยศาสตร์หนังเหนียว เพราะสมัยนั้น โจรผู้ร้าย ชุกชุมเที่ยวปล้นฆ่าแม้หญิงมีครรภ์ โจรมีอาวุธคล้ายลูกทุเรียน เบาๆ ไว้

ยายกานต์ ฉัตรเงิน เป็นผู้ใหญ่ที่มีวิชาไสยศาสตร์ในช่วงที่โจรผู้ร้ายชุม โดยทำหน้าที่ป้องกันตัวและดูแลลูกหลานอย่างอบอุ่น มีการสอนลูกๆ ให้ทำดีและพึ่งพาตนเอง โดยไม่ยืมของจากผู้อื่น ยายกานต์มีความสัมพันธ์ที

ยามว่าง ยายกานต์เอาดอกลำเจียกแห้ง ใส่ในตู้ให้เสื้อผ้า มีกลิ่นหอม ท่าขมิ้นแก่จัดเป็นผงแป้งด้วยฝีมือประณีต เอา ดอกไม้ป่าหอมๆ ตำกับสมุนไพรหายากทาตัว ผสมน้ำไว้อาบ สมัยนั้น พระตะบอง เสียมราฐ และศรีโสภณ เป็

เรื่องราวของยายกานต์ที่ใช้เวลาหลังจากการสูญเสียลูกชายในความเศร้าและการหาวิธีลืมด้วยการดื่มเหล้า ว่าด้วยการรักษาตัวและความเจ็บปวดจากโรคมะเร็งในวัยที่สูงขึ้น สะท้อนถึงการต่อสู้ของชีวิตและความรักอันยิ่งใ

คน สองชาติ ชานนท์ ฉัตรเงิน เป็นเด็กหน้าตาน่ารัก หล่อมาก ผิว- พรรณขาว กําลังจะเข้าโรงเรียน ใครเห็นจะชื่นชมว่าเด็กคนนี้ น่ารักแท้ แม้แต่แขกขายผ้าหาบเร่ยังอุทานเป็นภาษาเขมรว่า “โกน นิ พลือ ยาง เกอะ รันเต

ชานนท์ ฉัตรเงิน เด็กน้อยที่มีผิวพรรณขาวและน่ารัก มีนิสัยรักความสะอาด เขามักจะมีความอายเกี่ยวกับนิ้วมือที่สั้นกุดและไม่ค่อยมีเพื่อนเล่น นิสัยของเขาทำให้เขาไม่ออกไปเล่นกับเด็กคนอื่น ทำให้เขามักไปวัดกับย

ข้างตัวเสมอ กลายเป็นปมด้อยอย่างเดียวที่มีอยู่ พ.ศ.2505 ชานนท์มีอายุได้ 7 ขวบ ตาอ้วนได้พาไปเยี่ยม ลูกสาวที่ออกเรือนไปอีกหมู่บ้านหนึ่งหลังเขาพนมสวาย ชาน นท์ติดใจที่นั่นมาก อยากอยู่ต่ออีกหลายวัน ตาอ้วนจึ

เรื่องราวเกี่ยวกับชานนท์ เด็กน้อยอายุ 7 ขวบที่ป่วยและจากไปอย่างกระทันหันด้วยโรคท้องร่วง ทุกคนในครอบครัวต่างเสียใจ โดยเฉพาะแม่ที่ไม่ได้อยู่ข้างๆ ขณะลูกจากไป แต่อีก 21 ปีต่อมา ลูกสาวของยายกานต์มีความฝัน

ยายกานต์ผิดหวังมากวันที่หลานชายเกิดใน พ.ศ.2526 เพราะหาเค้าหน้าของชานนท์ไม่ได้เลย ตัวอ่อนนิ่ม หมอบอกว่า หลานคนนี้เป็นเด็กปัญญาอ่อน เพราะมีลิ้นโตคับปาก ตาห่าง หางตาชี้ขึ้น ตาเล็ก จมูกเล็ก พูดไม่ชัด นิ้ว

ต้อยติ่งเป็นเด็กที่เกิดมาในครอบครัวที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์หลายอย่าง เช่น ความผิดหวังจากยายกานต์ที่ไม่สามารถเห็นลักษณะเด่นของหลานชายและความอายจากพ่อที่มีลูกปัญญาอ่อน ผ่านวัยเด็กที่ต้องไปเรียนในโรงเรีย

เล่นเทปของเขาต้องมีผ้าผืนสวยคลุมกันฝุ่น แผ่นซีดีเก็บเข้าที่ เรียงในตู้ดูงามตา หน้าที่หลักของเขาคือ ถูบ้าน เวลา อะไรที่ ขวางทางเขาจะยกออกหมด เช่น ตะกร้าเสื้อผ้า และถูทุกซอก ทุกมุม ทำอย่างนี้ทุกวันจนพื้

เนื้อเรื่องเกี่ยวกับต้อยติ่ง เด็กชายวัย 21 ปีที่มีความสามารถในการทำงานและการใช้ชีวิตปกติ แม้จะมีความคิดที่เหมือนเด็ก เขาชอบทำความสะอาดบ้านและช่วยงานพ่อแม่ แต่ยังมักตกเป็นเป้าหมายของคนไม่ดีที่ชักชวนให้

กลัวอายุสั้น กรรมฆ่าสัตว์ตัดชีวิต จากแม่เป็นยาย จากพี่สาวเป็นแม่ แม่ลอน ฉัตรเงิน ตั้งแต่เข้าวัยสาว เบื่อชีวิตชนบทมาก เพราะต้องทำงานสารพัดขยันตามตาอ้วนผู้พ่อ ตั้งแต่ฆ่าสัตว์ ทำอาหาร เก็บใบหม่อน ทอผ้าไห

เล่าเรื่องของแม่ลอน ฉัตรเงิน ที่เผชิญชีวิตในชนบทกับการทำงานหนักซึ่งรวมถึงการฆ่าสัตว์และการทำงานบ้าน โดยเธอมีความปรารถนาที่จะใช้ชีวิตในกรุงเทพฯ และได้เรียนรู้ที่จะไม่กลัวใคร จนกระทั่ง เธอได้ไปทำงานในกร

เลือกคู่ครอง เพราะคนโบราณถือว่า ลูกที่ขัดคำสั่งพ่อแม่ จะ ทํามาหากินไม่เจริญ เมื่อแต่งงานกับพ่อประดัดแล้ว แม่ลอนยังต้องฆ่าสัตว์ท่า อาหารเอง มีปลาดุก ปลาช่อน ปลาหมอ ปลาซิว หอยขม กุ้งฝอย ย่างปลาทั้งเป็น

บทความนี้กล่าวถึงเรื่องการเลือกคู่ครองตามความเชื่อของคนโบราณที่ว่าลูกที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อพ่อแม่จะไม่มีความเจริญในชีวิต ทำให้เกิดความสำคัญในการเลือกคู่ครองที่ดี รวมถึงประสบการณ์ชีวิตของแม่ลอนที่ยังคงประก