หน้าหนังสือทั้งหมด

หน้า1
159
…ที่ผ่านมาไปจนมาถึงวันนี้... ตัวเราเองดีขึ้น เสมอตัว หรือแย่ลงไป จากความมุ่งมั่นตั้งใจดังเดิม" ๗ สิงหาคม พ.ศ. ๕๕๖
หน้า2
161
หยุดมองคนอื่นได้แล้ว หันมาดูตัวเอง แก้ไขตัวเอง ๑๓ มกราคม พ.ศ. ๕๕๖
หน้า3
162
ทุกคำแนะนำสอน เปรียบเสมือนบุญทรัพย์ ๘ เมษายน พ.ศ. ๕๖๖
หน้า4
163
เมื่อเราได้รับคำแนะนำเตือน สิ่งที่เราควรทำอย่างยิ่ง คือ คำว่า “ขอบคุณ” ๑๕ ตุลาคม พ.ศ. ๕๖
หน้า5
164
ใครจะสอนเรา ก็ไม่เท่ากับ เราสอนตัวเอง มกราคม พ.ศ. ٥๔๕
หน้า6
165
ถ้Differentคน ต่างเตือนตัวเองได้ การอยู่ร่วมกัน...ก็จะผาสุก ๖ ตุลาคม พ.ศ. ๕๕๐
หน้า7
169
ถ้าส่งสมโภชะมาก ๆ แม่ไม่ได้ทำร้ายใคร ก็จะนำไปเกิดเป็นยักษ์ได้ ๘ มีนาคม พ.ศ. ๕๕๘
หน้า8
170
…ล้วเรื่องที่เราโกรธจะผ่านไป พอมันผ่านไปแล้ว...ค่อยหายใจเข้า อากาศสดชื่นจะเข้าไปแทน 15 สิงหาคม พ.ศ. ๕๕๑
หน้า9
172
การที่เราสละอารมณ์ผุ่นมัวออกไป ก็คือการให้ “ความสุข” กับทุกคน ๑๕ มกราคม พ.ศ. ๕๕
หน้า10
174
…ยผู้อื่น คือ การไม่เก็บความร้อน เอาไว้ในใจเรา คนแรกที่จะมีความสุข คือ "ตัวเรา" เอง ๑๓ พฤษภาคม พ.ศ. ๕๔๕
หน้า11
175
…ที่นั่นมีคุณงามความดี อยู่ในใจเขาทั้งหมด ขึ้นอยู่กับว่า... เอามาใช้หรือไม่เท่านั้น ๕ กันยายน พ.ศ. ๕๕๗
หน้า12
176
ถ้ารู้จักให้อภัยตนเองและให้ผู้อื่นใจจะเป็นสุข ๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๕๕๗
หน้า13
177
ปล่อยวาง ให้อภัย อย่าเสียเวลา มองข้อผิดพลาดของผู้อื่น ๑ มกราคม พ.ศ. ๕๕๐
หน้า14
178
ถ้าเราไม่ได้สา ความผิดพลาดของมนุษย์ เราไม่ต้องนอน ๖ มิถุนายน พ.ศ. ๕๕๖
หน้า15
180
อย่าเอาความกังวลมาทำให้ใจ มันเสียเวลา ๑๐ สิงหาคม พ.ศ. ๕๕๖
หน้า16
181
อย่าถือสากัน ให้อภัยกัน แล้วความรักความสมัครดี ก็จะเกิดขึ้นกับเรา ๑๙ พฤศจิกายน พ.ศ. ๕๕๕
หน้า17
182
…่าไปสนใจเรื่องปลุกปล่อย และการ กระทบกระทั่งเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ให้หยัดเป้าหมายเป็นหลัก 7 ธันวาคม พ.ศ. ๕๕๙
หน้า18
183
พูดมาก...ก็มากเรื่อง พูดน้อย...ก็เนี่ยเรื่อง แต่ไม่พูดเลย...ก็ไม่รู้เรื่อง ๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๕๕๖
หน้า19
184
…รจะแรยกับเรา ก็ให้ทำแต่ความดีตอบแทน เหมือนไม้แก่นจันทน์ ตอบแทนคมขวานด้วยความหอม ๙ มิถุนายน พ.ศ. ๕๕๐
หน้า20
190
จะรักใครไม่ว่า แต่ให้รักตัวเองก่อน ๖ มิถุนายน พ.ศ. ๕๔๕